Марыя ШАКУН СЛОВА Паміж першым словам і апошнім Пралягае цэлае жыццё. Выказаць любое пачуццё Можна словам добрым і прыгожым. Мова наша – божы падарунак, Мова наша ад дзядоў, матуль, Як святыню ты яе шануй, Гэты дар, і скарб, і паратунак. Слова кожнае – душы крупінка, Слова сказанае – не вярнуць,
Чытаць далейМарыя КОБЕЦ ДА ПАЭЗІІ… Пагібель?.. Надзея?.. Збавенне?.. Нязграбная ноша?.. Ці крыж? Ратуеш, ці дорыш сцаленне? Знішчаеш, узносячы ўвысь? Вясны гаманкой захапленне! Бурлівы, няўрымслівы плёс! Любоў… да шаленства, ўтрапення! Нянавісць… да ўедлівых слёз! Самоты, журбы паланенне! І радасць… з ударам пад дых! І Веры Святой наталенне! І споведзь, І каянне ўслых!
Чытаць далейФёдар ГУРЫНОВІЧ ПРЫЗНАННЕ За прасёлкам – далячынь, А за ёю – даль другая. З дубальтоўкай на плячы Цэлы дзень хаджу кругамі. То лагчына, то загіб Некай сцежкі раўнадушнай. Хоць нічога не згубіў, А вышукваць нешта мушу. Не, не зайчыка, найперш – Я прызнаюся вам шчыра – Проста верш, шукаю верш
Чытаць далейМарыя ШЭБАНЕЦ ДРУГАСНАЕ СТВАРЭННЕ Дзіця маёй тугі, маё стварэнне Шукае выйсця ў словах і радках, Прымервае музычнае адзенне, Крывым малюнкам узнаўляе шлях. Калі пашчасціць з часам ды цярпеннем Нарэшце ўвасобіцца ў руках. Глядзець з паліцы будзе ў задуменні Праз плеўку пылу на пустых вачах. О, каб знайшоўся той вар’ят-вучоны Ці
Чытаць далейВІКТАР КАЖУРА ПОСТАЦІ… ДЗЕІ… СЛАВА… І ПАМЯЦЬ… *** Ад Ізяслава, Ефрасінні і Кірылы – Скарына, Будны, Цяпінскі, Зізаній – Асветнікі збудзілі край панылы: Народ і край наш Словам сагравалі. МАКСІМ БАГДАНОВІЧ Маўчанне… Ціхае дыханне… Агонь надзеі цепліцца яшчэ… Кароткі ўздых, як прывід развітання, Сарвецца з вуснаў – памяць апячэ. І
Чытаць далей“Ад Ісла-Негры да Усходу!”. Пад такой назвай напярэдадні ў Рэспубліцы Чылі пабачыла свет анталогія сучаснай сусветнай паэзіі. Творы 88-мі аўтараў з 35-ці краін свету спляліся разам у рознакаляровым паэтычным вянку. Пад беларускім сцягам на старонках выдання была прадстаўлена паэзія Марыі Кобец. Аб’яднаныя Арабскія Эміраты, Азербайджан, Албанія, Алжыр, Арменія, Афганістан,
Чытаць далейАляксандр БЫКАЎ ПАЧАТАК За плугам пахадзіць калі — Яно патрэбна, Бо пачынаецца з раллі Наш шлях да неба. Ці ранак выбухне наўсцяж, Ці вечар ляжа — Зямны заўжды пачатак наш, І доля наша. І ўшчэнт душу хоць пакрышы, Ды азірніся: Да неба цягнуцца крыжы, І тлее прысак. І недзе там,
Чытаць далейУладзімір ЦАНУНІН г. Вілейка ГУЧАЛА МУЗЫКА Ў ДУШЫ Гучала музыка ў душы Аркестрам сэрца мнагалікім. Нібыта чарадзей вяршыў Звышнезвычайны баль вялікі На тонкай ноце ў вышыні Акорды ціха заміралі, А праз хвіліну цішыні Ізноў навальваліся хваляй. Літаўраў мілагучны звон Знянацку стукаў моцна ў скроні. Здавалася, што гэта сон, Які трымаў
Чытаць далейТАЦЦЯНА ЦВІРКА ПРЫЙДЗІ, ПАЭЗІЯ! Прыйдзі, я не здзіўлюся, Калі парой начною Табою акраплюся, Як золкавай расою. Уляці ў акно бяссоннае Ты птушкаю параненай. Сярод зімы сцюдзёнае Сцяліся рунню ранняю. Прыйдзі ў сны-небыліцы Вяшчункай асляпляючай. У сэрца бліскавіцай Прарэжся, апякаючы. Прыйдзі! Святой, сапраўднаю. Суцішанай. Гарэзлівай. Нястомнай. Беззаганнаю… Прыйдзі, прыйдзі , Паэзія
Чытаць далейСВЯТЛАНА БЫКАВА Заўжды… Зоркі на небасхіле, Зоркі сярод людзей. Час вымярае мілі – Зоркі гараць ярчэй. Памяці чалавечай Нельга кароткай быць, Бо з тых вытокаў вечных Будуць нашчадкі піць. Лёс песняра-паэта – Гучна спяваць заўжды. Высахне рэчка Лета І адцвітуць сады – Будзе складаць нанова Вершы свае паэт, Бо менавіта
Чытаць далей
