Запісы катэгорыі: Навіны

Внимание – конкурс!

Благотворительный фонд «Система» открыл прием заявок на участие в премии «Будущее время» для авторов научной фантастики. В этом году тема конкурса «Дополненная личность».

Призовой фонд — 1 миллион рублей, 500 тысяч из которых получит победитель и по 100 тысяч — пятеро остальных номинантов шорт-листа.

Участником может стать любой совершеннолетний автор, пишущий на русском языке. Важное условие — ваше произведение должно быть опубликовано на конкурсе впервые.

Лучшие работы будут изданы в сборнике рассказов. Заявки принимаются до 15 августа.

Подробности и подача заявки: http://bf.sistema.ru/futuretense2019/

Лето — пора презентаций и творческих встреч

12 июля в столичной библиотеке им. Пушкина встретились постоянные участники социально-культурного объединения «Резонанс» и его гости. Ведущей программы на этот раз была поэтесса, председатель Минского областного отделения ОО «Союз писателей Беларуси» Светлана Быкова. Кроме того, она стала и одним из участников программы, так как провела презентацию своего нового сборника стихов «Пад небам Рагнеды», вышедшего в конце апреля этого года в издательстве «Беларусь» и пополнившего книжный фонд публичных библиотек республики. Книга вышла тиражом 840 экземпляров, содержит в себе 6 разделов: гражданская и патриотическая, пейзажная, философская лирика, стихи о личной жизни и судьбе, раздел с краткими высказываниями и афоризмами и юмор.

В трёхчасовой программе Светлану Быкову поддержали поэты и барды, исполнители песен Татьяна Дашкевич, Елена Масловская, Дмитрий Красковский, а также соведущие постоянных программ «Резонанса» Татьяна Каленик и Татьяна Щитова. Елена Масловская сделала Светлане Быковой чудесный подарок – исполнила три новые песни, написанные на её стихи. В исполнении Дмитрия Красковского также прозвучала премьера песни, написанной им на слова одного из стихотворений из презентуемого сборника, а Татьяна Каленик декламировала стихи из новой книги поэтессы.

В конце мероприятия слово было дано и присутствовавшим на мероприятии поэтам. На импровизированную сцену выходили Елизавета Полеес, молодая талантливая поэтесса из Дзержинска Вероника Герко, Наталья Кобзева, а также гостья из России Алла Зеньчик.

В конце мероприятия все присутствовавшие отметили тёплую, душевную атмосферу, в которой проходила творческая встреча поэтов, исполнителей и любителей поэзии и песен, а в книге отзывов «Резонанса» появилось ещё несколько тёплых, благодарных записей, написанных слушателями, впечатлёнными выступлениями талантливых участников мероприятия.

 

Пресс-Центр МОО ОО СПБ

Пісьменнікі Міншчыны ў Вязынцы

137-мы Дзень нараджэння Янкі Купалы сябры Саюза пісьменнікаў Беларусі адзначалі сярод шматлікіх прыхільнікаў паэтычнай беларускай спадчыны на тэрыторыі філіяла музея вялікага беларускага Песняра ў вёсцы Вязынка Мінскага раёна. Супрацоўнікі музея і мясцовыя ўлады сустрэлі гасцей караваем і песнямі. Ля помніка знакамітаму паэту слова трымалі вядомыя сучасныя паэты і прадстаўнікі Маладзечненскага райвыканкама. Пасля аматары беларускай паэзіі і песні сабраліся ў імправізаванай зале – на зялёным ліпеньскім лузе ля хаты, дзе вісіць калыска, у якой гушкалі маленькага Янку, каб пачуць выступленні яго паслядоўнікаў.

 

Сярод выступоўцаў былі і прадстаўнікі Мінскага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі. Старшыня аддзялення Святлана Быкава павіншавала прысутных са святам і прачытала ўрывак са сваёй паэмы “Легенда Заслаўя”, прысвечанай гісторыі ўзнікнення яе роднага горада.

Свае вершы, прысвечаныя Янку Купалу і беларускаму Слову,  чыталі паэты Яўген Пясецкі і Лёля Багдановіч. Паэт і бард з Вілейкі Уладзімір Цанунін акрамя дэкламавання вершаў, спяваў песні.

Прэс-Цэнтр МАА ГА СПБ

Акция «Беларусь помнит»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Акция «Беларусь помнит. Помним каждого» сегодня широко развернулась в разных точках Минской области.

На Кургане Славы — знаковом месте для всей страны — сегодня собрались местные жители и гости Мемориала, чтобы почтить память погибших в годы Великой Отечественной войны.

От имени писателей Минщины в составе делегации от Минского облисполкома в церемонии возложения цветов к Мемориалу Кургана Славы приняла участие председатель Минского областного отделения ОО «Союз писателей Беларуси» Светлана Быкова.

В течение дня в центральном регионе цветы возлагают к обелискам и памятникам. Многие литераторы, члены пристоличной писательской организации приняли участие в торжественных мероприятиях, проходивших сегодня как в районных центрах, так и в крупных городах, в небольших деревнях и посёлках.

Пресс-Центр МОО ОО СПБ

“Nhật Lệ”. “Промні сонечнага святла”. Паэзія Марыі КОБЕЦ у В’етнаме

“Nhật Lệ”, а ў дакладным перакладзе з в’етнамскай  мовы “Свячэнне сонечнага святла” ─  так называецца літаратурны часопіс, у якім напярэдадні былі змешчаны вершаваныя творы паэтэсы, перакладчыцы з пінскага Палесся Марыі Кобец.

Што тычыцца назвы часопіса, дык насамрэч Нхат Лі –  яшчэ і назва буйной  ракі, што распрасціраецца ўздоўж В’етнама. Пачынаючыся з горнага хрыбта Труонг-Сон, яна праходзіць праз правінцыю Куанг-Бінь, а затым ужо ўпадае ва Усходняе мора. Што тычыцца самога часопіса, дзе змешчана публікацыя беларускай паэтэсы, дык гэта выданне Асацыяцыі пісьменнікаў В’етнама. Выхад першага  нумара часопіса “Nhật Lệ” вядзе свой адлік з 1994 года.  З таго часу “Nhật Lệ” распаўсюджваецца на тэрыторыі 54-х правінцый В’етнама і мае канцэпцыю: даследаванні, тэорыя, літаратурная крытыка. На сваіх старонках часопіс адлюстроўвае рознабаковыя пагляды на змены сацыяльна-гістарычнага жыцця краіны, а таксама з’яўляецца літаратурнай пляцоўкай для прэзентацыі творчасці айчынных і замежных аўтараў.

Ва ўступным слове да публікацыі вершаў Марыі Кобец вядомы паэт, перакладчык, літаратуразнаўца Май Ван Фан адзначыў:

  • Вершы беларускай паэтэсы Марыі Кобец упершыню з’яўляюцца ў літаратурным друку нашай краіны, але тон яе твораў (“Прабач мяне, Неба, прабач”, “Неба”)  унікальны  і экспрэсіўны. У іх  прачытваецца      моцнае ўздзеянне чалавечай веры і справядлівасці, святла і цемры, дабрыні і зла, унутранай гармоніі аўтара і яго неабыякавасці. Яе паэтычная мова надзвычай моцная і   гарачая, дакладная і трапяткая,  жывыя і эмацыйныя, гэтым самым паэтка стварае ў сваіх вершах надзіва уразлівыя і жывыя вобразы. Вершы як быццам падштурхоўваюць чытача да асэнсавання таго, пра што гаворыць сама Марыя, абуджаюць чалавецтва да спачування, дабрачыннасці, таго, чаго часам так бракуе ў сучасным свеце.

Марта КВЕЦЕНЬ

МАРШРУТАМІ ЛІТАРАТУРНАЙ ДЫПЛАМАТЫІ. В’ЕТНАМ. МАЙ ВАН ФАН.

В’етнамскія літаратурныя традыцыі вельмі багатыя, але з дасярэднявечных часоў Ман Зяка і Вьен Тьеу, пазней –  Чан Куанг Кхая і Нгуен Зу, шмат змянілася ў в’етнамскай літаратуры, змяніліся напрамкі і жанры, у якіх праяўляюць сябе аўтары. Сёння я запрашаю да гутаркі з адным сучасных, але найбольш цікавых аўтараў В’етнама – паэтам і латаратуразнаўцам Май Ван Фанам. Аб традыцыях і тэндэнцыях у літаратуры В’етнама і многім іншым – наша наступная размова.

  1. Паважаны Май Ван Фан, перш чым распачаць нашу гутарку, я хацела б падзякаваць Вам за супрацоўніцтва і ўвагу да маёй творчасці. Ведаю, што пэўны перыяд свайго жыцця Вы правялі ў Беларусі, раскажыце падрабязней пра гэтыя гады.
  • Дзякуй Вам, Марыя, за ініцыянаванне гэтай захапляльнай размовы, але найперш, я хацеў бы падзякаваць за Ваш уразлівы верш «Сонца», які мы з маім сябрам пераклалі на в’етнамскую мову . Гэты цікавы і прыгожы твор і паклаў пачатак нашаму літаратурнаму супрацоўніцтву. Шчыра кажучы, мне надзвычай прыемна мець творчыя стасункі з аўтарам краіны, з якой калісьці звязваў  мяне лёс. Так сталася, што ў перыяд з 1983-га па 1984-ы год я вучыўся ў педагагічным універсітэце імя рускага пісьменніка Максіма Горкага ў Мінску (сёння –  Беларускі педагагічны ўніверсітэт імя М.Танка. аўт.), і з таго часу ў маёй памяці засталіся пяшчотныя ўспаміны аб шчырым, добрым і шчодрым беларускім народзе. Беларусь, якую я памятаю, –  гэта надзвычай  цікавая краіна з чыстымі дарогамі,  прыгожай прыродай, з мноствам дрэў і багатай расліннасцю. Я хрысціянін, а таму асаблівае ўражанне ў той перыяд на мяне зрабілі старажытныя храмы. Такія як царква Святога Пятра, Святога Паўла, царква Марыі Магдалены і іншыя. Асабліва яркім застаўся ў маёй  памяці касцёл святога Сымона і святой Алены (Чырвоны касцёл). Добра памятаю тры яго велічныя вежы, упрыгожаныя беларускімі арыгінальнымі ўзорамі.
  1. Раскажыце крыху пра сябе, пра ўласную творчасць, і ўвогуле –

 якое месца ў Вашым жыцці займае літаратура?

  • У мяне звычайная сям’я, я жыву звычайным жыццём. Жонка выкладае рускую і англійскую мову і літаратуру ў сярэдняй школе горада Хайфонг, дочкі таксама вядуць самастойнае жыццё і  маюць дарослых дзяцей. Асноўны мой творчы занятак – паэзія і  літаратурная крытыка.  І сёння маю 16 кніг паэзіі, а таксама  кнігу літаратурнаўчай тэматыкі, многія ўласныя мае выданні даступныя ў некалькіх краінах і на канале распаўсюджвання “Amazon”. Прыемна адзначыць, што тры зборніка вершаў доўгі час знаходзіліся ў дзясятцы самых прадаваемых зборнікаў азіяцкіх вершаў на Амазонцы. Увесь вольны час сёння я выдаткоўваю на літаратурную творчасць. Люблю спакой і цішыню, не люблю публічнасць і… досыць рэдка прэзентую свае вершы!
  1. Наколькі я ведаю, адзін з апошніх твораў, які Вы напісалі, гэта паэма ў прозе. Распавядзіце крыху пра гэты твор.
  • Гэта даволі аб’ёмны верш «Эра смецця» (паэма ў прозе «Час утылю»). Я пісаў пра памылкі гісторыі, пра трагедыі эпохі і маёй нацыі з пачатку XX стагоддзя да нашых дзён. Твор быў напісаны ў форме самапрагляду і крытычнага стаўлення. Гэта было напісана сумленна, а не ад імя каго-небудзь. Паводле структуры матэрыялу, на працягу ўсяго твора «Эры смецця» цячэ рака крыві. Кроў з цёмна-чорнага мінулага ператварылася ў цёмна-чырвоную, а затым у пунсовую – сучаснасці. Рака крыві ацяжвала і абуджала гістарычныя падзеі.
  1. Ці існуюць сёння ў В’етнаме новыя літаратурныя рухі, альбо літаратары краіны прытрымліваюцца традыцыйных класічных кірункаў.
  • Дзякуй цікавае пытанне! Дзякуй за тое, што выдаткоўваеце час вывучэнню гісторыі в’етнамскай літаратуры. Можна коратка рэзюмаваць, што ў пачатку 20-га стагоддзя і раней на в’етнамскую літаратуру аказала ўплыў кітайская літаратура, асабліва кітайская паэзія. Да таго часу, калі французы ўвайшлі ў В’етнам, культурны абмен паміж Усходам і Захадам прынёс новыя постаці ў в’етнамскую літаратуру. Французская рэалістычная і рамантычная тэндэнцыі паўплывалі на в’етнамскую літаратуру на працягу ўсяго 20-га стагоддзя, па той прычыне, што гэтыя тэндэнцыі выкарыстоўвалася з мэтай заахвочвання духу людзей у рэвалюцыях супраць замежных захопнікаў. Акрамя таго апошнія дзесяцігоддзі 20-га стагоддзя наша літаратура  знаходзілася пад уплывам  сацыялістычнага рэалізму савецкай літаратуры. Тыя тэндэнцыі, якія з’явіліся тады ў В’етнаме, прынеслі карысць, але затым яны сталі размытымі і абмяжаванымі, яны не адаптаваліся да іншых, больш сучасных тэндэнцый, якія б маглі паўплываць на светапогляд чытачоў. У 1986 годзе ў нас была рэвалюцыя пад назвай «Дой Мой», у нечым яна падобная на «Перабудову» у СССР. З тых часоў пісьменнікі і паэты атрымалі ўплыў шматлікіх іншых творчых кірункаў. Асабіста я, набыўшы асноўныя каштоўнасці сусветных тэндэнцый, у спалучэнні з в’етнамскай нацыянальнай ідэнтычнасцю стварыў новы стыль для сучаснай в’етнамскай паэзіі.
  1. Ці існуе ў В’етнаме пісьменніцкая арганізацыя і якая яе колькасць?
  • У нас існуе Асацыяцыя пісьменнікаў В’етнама. Гэта аб’яднанне з’яўляецца адным з буйнейшых афіцыйных культурных асацыяцый у краіне. Яно было заснавана ў 1957 годзе пры Альянсе асацыяцый мастацтваў і літаратуры ў В’етнаме. Штогод асацыяцыя прысуджае сваю ўласную кніжную прэмію. Акрамя таго, у кожнай правінцыі альбо горадзе таксама існуюць аддзяленні Асацыяцыі пісьменнікаў. (У В’етнаме 54 правінцыі). У кожным з аддзяленняў Асацыяцыі пісьменнікаў наладжаны выпуск літаратурнай газеты, альбо часопіса. Пісьменніцкая суполка дапамагае сваім аўтарам з правядзеннем, фінансаваннем, альбо арганізацыяй такіх мерапрыемстваў, як семінары, фестывалі і інш.
  1. Ці працуе ў Вас у краіне Цэнтр мастацкага перакладу? Калі так, то з якімі краінамі наладжана найбольш цеснае супрацоўніцтва?
  • Асацыяцыя пісьменнікаў В’етнама мае Цэнтр літаратурнага перакладу, які даволі актыўна працуе над перакладам выбітных твораў замежных краін на в’етнамскую мову і прасоўваннем в’етнамскай літаратуры ў свеце. Акрамя таго, у гэтым накірунку даволі актыўна працуюць і выдаўцы. З мэтай распаўсюджвання яны друкуюць шмат цікавых кніг замежных аўтараў, якія з задавальненнем набываюць в’етнамскія чытачы. Досыць часта выдаўцы працуюць напрамую з аўтарамі іншых краін, каб атрымаць іх кнігі для перакладу. Краінамі з найбольшай колькасцю перакладзеных на в’етнамскую мову  кніг з’яўляюцца Расія, Беларусь, Кітай, ЗША, Вялікабрытанія, Карэя, Японія і г.д. У прыватнасці, кнігі пісьменніцы Святланы Алексіевіч, уладальніцы Нобелеўскай прэміі ў галіне  літаратуры 2015 года даволі прыхільна ўспрымаюцца в’етнамскімі чытачамі. Выданні, якія маюць найбольш высокую запатрабавальнасць, –  гэта кнігі  «Апошнія сведкі”, «Чарнобыльская малітва», «Галасы утопіі», « Час сэканд-хэнд” і іншыя. У прыватнасці,  раман Святланы Алексіевіч «У вайны не жаночы твар» выклікаў выдавецкую ліхаманку ў апошнія гады ў В’етнаме.
  1. І нарэшце, вернемся зноў непасрэдна да Вашай творчасці. Раскажыце, калі ласка, над чым сёння працуе аўтар Май Ван Фан, якія Вашы творчыя планы.
  • Я буду працягваць ўводзіць літаратурныя новаўвядзенні і ствараць новыя паэтычныя вобразы і стылі. Маё самае вялікае жаданне – стварыць сучасную плынь у в’етнамскай паэзіі. Менавіта таму акрамя напісання вершаў, я таксама пішу артыкулы літаратуразнаўчай тэматыкі, каб шырэй прасоўваць свае творчыя набыткі.
  1. Вельмі хацелася б даведацца, ці ёсць у Вас у планах наведванне Беларусі?
  • Я заўсёды з нецярпеннем чакаю паездкі ў Беларусь, вельмі імкнуся вярнуцца ў тое месца, дзе я жыў і вучыўся. Хочацца зноўку патрапіць у інтэрнат па вул. Артылерыстаў, дзе я пражываў у гады студэнцтва, (вельмі добра памятаю добразычлівую жанчыну-вахцёра ў інтэрнаце, ласкавую, нібыта маці). Хачу зноўку ўбачыць квітнеючыя сады,  атрымаць асалоду ад лоўлі рыбы ў замерзлых зімовых рэчках. Аднак жа пра тое, калі  я прыеду ў гэтую светлую краіну, пакуль я пакідаю ў сакрэце.
  1. Дзякуй вялікі за грунтоўную размову, вельмі спадзяюся, што хутка Вашы жаданні і памкненні здзейсняцца. Да новых сустрэч!

                                                                    Размову вяла Марыя КОБЕЦ

Maй Baн Фан (Mai Văn Phấn). В’етнам. ЧАС УТЫЛЮ. З паэмы ў прозе

Maй Baн Фан (Mai Văn Phấn). В'етнам. ЧАС УТЫЛЮ. З паэмы ў прозе

Паводле даследаванняў літаратуразнаўцаў, В’етнамскія літаратурныя традыцыі развіваліся, праходзячы праз многія падзеі, якія перажываў В’етнам за ўсю сваю гісторыю. Больш за палову стагоддзя в’етнамскі народ вёў дзве буйныя крывапралітныя вайны і ў цяперашні час, на рубяжы найноўшай гісторыі краіны, знаходзіцца ў перыяд будаўніцтва, індустрыялізацыі і мадэрнізацыі. Новыя літаратурныя рухі ў В’етнаме можна было  назіраць кожныя дзесяць гадоў, але ў мінулым стагоддзі  літаратура гэтай краіны падпала пад некалькі літаратурных плыняў. Мабыць, таму ў абліччы сучаснай  в’етнамскай літаратуры, якая  прысутнічае сёння, дамінуе асаблівы жыццёвы рух і сіла.

І зараз на прыкладзе сучаснага літаратара гэтай краіны –  экперыментатара і мадэрніста Май Ван Фана (Phấn Văn Mai) – я прадстаўляю ўвазе беларускага чытача сучасную літаратуру В’етнама.

Май Ван Фан нарадзіўся ў 1955 годзе ў Кімшоне, правінцыі Ніньбінь у дэльце Чырвонай ракі ў паўночнай частцы В’етнама. У цяперашні час пражывае і працуе ў горадзе Хайфон. Уладальнік шэрагу в’етнамскіх і міжнародных літаратурных прэмій, у тым ліку прэміі Асацыяцыі пісьменнікаў В’етнама ў 2010 годзе і Літаратурную прэміі Шыкада ў Швецыі ў 2017 годзе. Аўтар 16-ці кніг вершаў і  кнігі «Крытыка –  нарысы» у В’етнаме. 15 яго паэтычных кніг выдадзены і выпушчаны ў замежных краінах і ў сетцы распаўсюду кніг Amazon.

Вершы Май Ван Фана публікаваліся на старонках газет і часопісаў многіх краін: Швецыі, Новай Зеландыі, Вялікабрытаніі, ЗША, Канады, Аўстраліі, Турцыі, Румыніі, Узбекістана, Індыі, Паўднёвай Карэі, Ганконга, Інданезіі, Тайланда, арабскіх краінаў …

Творы Май Ван Фана перакладзены на 25 моў, у тым ліку: англійская, французская, руская, іспанская, нямецкая, шведская, галандская, албанская, сербская, македонская, чарнагорская, славацкая, румынская, турэцкая, узбекская, казахская, арабская, кітайская, японская, карэйская, інданезійская, тайская, непальская, хіндзі і бенгальская (Індыя).

Марыя Кобец

 

Глава I: «БАЧАННЕ» (з паэмы ў прозе «ЧАС УТЫЛЮ»)

Май Ван Фан

*

Калі я ў руху, я дакранаюся да вашага свету. Калі ласка, не папракайце мяне ў дзёрзкасці і бестурботнасці! Тыя, пра якіх штосьці вядома, яшчэ не паспелі здабыць вызваленне і прасоўваюцца па гэтым шляху вобмацкам. Ці ўсе ж такі яны па-ранейшаму застаюцца тут? З кожным уздыхам я падымаюся ўсё вышэй. Кроў, што струменіцца з куткоў майго рота, насычае маці-зямлю.

*

Я вырас у змешванні правільнага і няправільнага, пошукаў шляху і памылак, вар’яцтва і пажадлівасці, сучаснасці і зрэбнага сельскага ўкладу, шчодрасці і дробязнасці, цэласнасці і адзіноцтва, высакароднасці і нізасці, цывілізацыі і адсталасці. Раніцай я стрэўся з рыбай, якая плыла ўверх па плыні, і зоркай, што не заплюшчвала вочы ў чаканні ранішняй зары. У трывозе я зайшоў у клас, і сеў побач са сваімі аднакласнікамі, большасць з якіх цяпер ужо памерлі. Я слухаў настаўніка, які горача вёў урок. Настаўнік, узняўшы ўгару палец, загадаў класу перагарнуць старонкі сшыткаў. Ён акінуў доўгім позіркам кожнага з нас, і, падышоўшы да мяне, строга сказаў, што калі я зразумеў ўрок, то пара б ведаць, як стрымліваць свае эмоцыі.

*

Настаўнік паказваў класу шмат мадэляў: войны, хвалі эміграцыі, чысткі, рэформы. Горы чалавечых костак, цаной якіх была адкрыта дарога да будаўніцтва новага свету, дамы, прытулкі –  часовыя і далікатныя. Яны ператвараліся ў сцены, якія сталі перашкодай на шляху атручаных стрэл, што ляцелі з боку сумежных дзяржаў. Муляжы рэк крыві і слёз былі вырабленыя з свячнога воску. Настаўнік чыркнуў запалкай – мадэлі ўспыхнулі яркім полымем. Упершыню мы ўпэўніліся, што душы і думкі, ахутаныя клубамі дыму, пахнуць гарэлым. У той момант я мацней за ўсё прагнуў непахіснага міру для майго бязмежнага мора, неба і бязмежнай зямлі. Адчуваючы, што мой рот поўны з’едлівага дыму, чорнага і густога, я збег з класа.

*

Я цярпліва счышчаў пласты чорнай сажы, што пакрывала сцежку, траву на яе збочыне, масты і верставыя слупы. Аддзіраў дачыста чорную каросту з замерзлай паверхні вады, надаваў належны выгляд распаласаваным чорным павязкам, чорным шыльдам, чорным паветраным змеям, якія завіслі ў паветры. Я падышоў да маленькага дзіцяці, шэпчучы, нібыта малітву: “Дай мне зняць гэтую чорную скарынку, што пакрыла тваю вопратку і твой лоб!” Дзіця акінула мяне злосным позіркам, быццам пабачыла перад сабой дзікага звера, пасля чаго моўчкі сышло. Я паволі рушыў услед за ім, прыкінуўшыся, што мы ніколі не сустракаліся, а затым, стомленым паглядам сваім пяшчотна зняў увесь налёт чорнай сажы з дзіцячага цела. У сваім уяўленні я адціраў яго скуру да таго часу, пакуль сілуэт дзіцяці не згубіўся ўдалечыні.

*

Кожнай раніцай я прачынаюся, і адразу апынаюся аблытаным сеткай інфармацыі –  з адчуваннем, што я трапіў у хаатычнае перапляценне павуціння гіганцкага павука.

Бываюць дні, калі, затлумлены навінамі, я забываюся паснедаць. Мне здаецца, што гэтая зямля зачынена ў загоне, нібыта спалоханы конь. Пыл завалок усё наўкола, і не зразумела, дзе выхад з тупіка. Не сплю  я ці застаюся ў мроях, і дзе я знаходжуся? У мяне з’явілася недарэчная думка: а колькі ног магло б быць у зямлі? Не можа быць, што радзіма –  гэта проста пагоркі, скалы, сады, берагавыя лініі, каналы. Ці салёны рыбны соус, вугальны попел, саломінкі. Часам свет уяўляўся мне бязногім, што вабіць натоўп ідыётаў. Але ўсе іх намаганні былі безвыніковымі, яны толькі лямантавалі і забруджвалі зямлю.

*

Трое сядзелі ў чайнай, маўчалі і, не адрываючыся, глядзелі на засохлую дзірку ў далёкім куце. Вось адтуль выпаўзла аса і паляцела па сваіх справах. Адзін з тых, хто сядзеў тут калісьці, быў зняволеным, які шмат разоў беспаспяхова спрабаваў здзейсніць уцёкі з турмы.

Другому ўдалося змяніць свой лёс пасля выпадку падробкі на іспытах. Трэці змог вылечыць свае раны, калі спазнаў ісціну. Яны працягвалі пацягваць ваду са сваіх кубкаў, і кожны быў пагружаны ў свае ўласныя бязладныя думкі. Кожны з іх ўяўляў сабе, як другі спрабуе пралезці скрозь гэтае асінае гняздо і застацца цэлым.

*

Ад кавалкаў сырога мяса аддзялілі скуру і дачыста вымылі. Кухар пастараўся нарэзаць мяса квадрацікамі, але ў выніку большасць кавалкаў атрымаліся бясформеннымі. Яны марынаваліся са спецыямі, перамяшаныя з дабаўленнем туды ж у роўных долях сушанага часнаку, цукру, чырвонага і чорнага перцу; запраўленыя рыбным соусам і горкім карамельным сіропам. Слізкай грудай шыпелі яны на агні. Скурчваліся ад жару. Курчыліся. Шкварчэлі. Усе яны марылі аб новым нараджэнні ў іншым увасабленні, але цяпер павінны былі выцякаць тлушчам, раструшчаныя і перамолатыя. І гэта –

у чаканні таго, каб адправіцца ў смуродныя прагныя пашчы.

*

Душы набываюць імёны аб’ектаў, у якія ўсяляюцца. Вакол нас –  душы мыла, памыйных вёдраў, жаночых пракладак, канцтавараў, вентылятараў, ручнікоў, падносаў, закусак, посуду. Вось душа радзільні. Душа раённай адміністрацыі. Душа школы. Душа музея. Душа суда. Душа заапарка. Душа офіса. Душа офіса продажаў. Душа матэля. Душа Асацыяцыі пчаляроў. Душа конезавода. Душа казармы. Я ішоў кудысьці, і мне сустрэліся узброеныя людзі, якія спынілі мяне і спыталі дакументы. Я абмацаў свае кішэні, перарыўшы кучу нейкіх пратэрмінаваных ліцэнзій. Дзверы зачыніліся, і я апынуўся ў пастцы. Анямеў. Адчуў, што я на на грані. Упаў, і не было каму падхапіць мяне. Я быў у такім адчаі, што прачнуўся. Звонку ішоў дождж, прахалоднае дыханне туману струменілася ў адкрытае акно. Я зноўку лёг у чаканні новага сну.

В’етнамская версія «Час утылю»

Bản tiếng Việt «Thời tái chế»

З в’етнамскай. Пераклад Марыі Кобец

 

XXVI Дзень беларускага пісьменства ў Слоніме. «САНЕТ». Усе пісьменнікі – у госці!

XXVI Дзень беларускага пісьменства ў Слоніме. «САНЕТ». Усе пісьменнікі – у госці!

У Слоніме запрацавала новая кнігарня «Белкнігі». Пакуль што, магчыма, не ўсе і гараджане, жыхары наваколля ведаюць пра тое, што ў старажытным горадзе з’явілася новая кніжніца – з прыгожай назвай «Санет». Цікавімся ў кіраўніка Гродзенскага філіяла «Белкнігі» Ігара Лапенка, якія першыя поспехі ў кнігагандляроў у прыкметным раённым цэнтры Гарадзеншчыны, дзе ва ўсе часіны моцнымі былі традыцыі асветніцтва, нацыянальнай культуры.

‒ Унікальны па свайму гістарычнаму, асветніцкаму ландшафту край!.. Слонім, Слонімшчына найперш звязаны з імёнамі гісторыка, краязнаўца Іосіфа Стаброўскага, паэтаў Гальяша Леўчыка, Сяргея Новіка-Пеюна, Алега Лойкі і Міколы Арочкі, іншых знакамітасцяў, ‒ расказвае Ігар Лапенок. – Таму, адкрываючы кнігарню з сімпатычнай назвай «Санет», мы верым, што істотным складнікам у продажах, асабліва ў пярэдадзень XXVI Дня беларускага пісьменства, які пройдзе ў Слоніме 1 верасня, будзе краязнаўчая, гістарычная, асветніцкая кніга. Дарэчы, у сярэднім – як паказваюць першыя дні работы кнігарні – продаж кніг за дзень складае каля 400 рублёў. Мяркую, што з часам гэтая лічба вырасце. А зараз плануем прэзентацыі, аўтограф-сесіі з удзелам беларускіх пісьменнікаў.

Так, ужо ў ліпені ў кнігарню «Санет» прыедуць прадстаўнікі беларускіх выдавецтваў разам з аўтарамі, укладальнікамі надзвычай цікавых кніг. Выдавецтва «Беларусь» разам з Алесей Коршак прэзентуе «Беларускую міфалогію для дзяцей», а таксама зборнік «Беларускія народныя святы для дзяцей». Краязнаўчы пісьменнік Віктар Хурсік пазнаёміць пакупнікоў, чытачоў з гістарычным раманам «Vale! Кніга пра род і лёс Магдалены Радзівіл». Вядомая дзіцячая пісьменніца Кацярына Хадасевіч-Лісавая прывязе ў Слонім свае кнігі «Вухуцік. Васільвася», «Казкі Сіняй падушкі», «Казкі сівой даўніны», «Казкі чараўніцы Зімы», «Таямніцы незвычайнай школы». А Сяргей Чыгрын, паэт, перакладчык, краязнаўца, публіцыст, які жыве і працуе ў самім Слоніме, прэзентуе апошнія свае гісторыка-краязнаўчыя выданні – «Літаратурная Слонімшчына», «Гістарычная мазаіка Слонімшчыны». Ужо па гэтых сустрэчах, па гэтых ініцыятывах можна меркаваць, што жыццё вакол «Санета» будзе віраваць, збіраючы ў кнігарні ўсіх, хто цікавіцца беларускай кнігай.

Збіраюцца правесці, але крышачку пазней, свае прэзентацыі ў слонімскім «Санеце» і выдавецтвы «Мастацкая літаратура», «Народная асвета». А таксама – рэдакцыі часопісаў «Вясёлка» і «Бярозка» разам са сваімі аўтарамі, пісьменнікамі і кніжнымі графікамі.

 

Сяргей Шычко

Крыніца: «Созвучие»

«Не – вайне, зберажом мір!». Пісьменнікі Міншчыны – ва ўнісон з галасамі паэтаў свету

Адразу два цікавыя мерапрыемствы на ваенна-патрыятычную тэматыку з удзелам пісьменнікаў Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі” прайшлі напярэдадні.  Першае  – пад дэвізам «Не – вайне, зберажом мір!» – Сусветны фестываль паэзіі «NO WAR – HUG PEACE», другое – падвядзенне вынікаў абласнога літаратурнага конкурса, прысвечанага 75-годдзю з Дня вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.

Ва ўтульнай Каміннай зале Рэспубліканскага Палаца культуры ветэранаў сабраліся пісьменнікі Міншчыны, аматары паэзіі і песні. Гасцямі мерапрыемства сталі старшыня Мінскага абласнога аддзялення ГА «Беларускі рэспубліканскі Фонд Міру» Любоў Ермаловіч, першы намеснік старшыні ГА “Саюза пісьменнікаў Беларусі” Алена Стэльмах, журналісты. У рамках мерапрыемства адбыўся канцэрт, на якім гучалі вершы і песні канкурсантаў, прысвечаныя Вялікай Айчыннай вайне, а таксама тэматыцы Сусветнага фестывалю.

Адкрываючы мерапрыемства, старшыня Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі” Святлана Быкава зазначыла:

– Ініцыятыва правядзення Сусветнага фестывалю «No war – hug peace» («Не – вайне, зберажом мір») належыць міжкантынентальнаму дырэктару фестывалю, паэтэсе, перакладчыцы Хілал Карахан (Турцыя), а таксама вядомай італьянскай паэтэсе, перакладчыцы, дырэктару фестывалю ў Еўропе Клаўдзіі Пічына (Італія). У Беларусі  гэтую ініцыятыву падтрымала намеснік старшыні Мінскага абласнога аддзялення нашай пісьменніцкай арганізацыі Марыя Кобец. Два тыдні таму ў літаратурнай вандроўцы яна наведала Сербію, затым прыняла ўдзел у фестывалі паэзіі ў Маскве. Падчас адной з такіх паездак паэтэса пазнаёмілася з Клаўдзіяй Пічына, дырэктарам Сусветнага фестывалю паэзіі ў Еўропе «No war – hug peace». Італьянская пісьменніца распавяла пра ўнікальны форум, удзельнікамі якога сталі паэты з многіх краін свету. У азначаныя дні ў многіх куточках свету, аб’яднаныя мэтай гуманізму, паэты чытаюць свае вершы на тэму захавання міру ва ўсім свеце і супрацьстаяння вайне. Вось і  паэты нашага аддзялення ўпершыню ў такім фармаце аб’ядналіся разам з паэтамі з Італіі, Бангладэш, Велікабрытаніі, Грэцыі, Сербіі, Румыніі, Пуэрта-Рыка, Палесціны, Сектара Газа, Сіцыліі, Камеруна, Калумбіі, Кубы, Ірака, Ірана, Інданэзіі, Індыі, Ізраіля, Турцыі, Іспаніі, Мексікі, Філіпінаў, Румыніі, Нідэрландаў, Грэцыі, Злучаных Штатаў Амерыкі, Швецыі, Швейцарыі, Казахстана і іншых… Варта адзначыць, што пісьменнікам Міншчыны таксама ёсць што сказаць на гэтую тэму. Члены Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі” даволі актыўна адгукнуліся на ўдзел у літаратурным  конкурсе, які быў прысвечаны 75-годдзю вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. У конкурсе прынялі ўдзел каля 30 творцаў, было даслана 65 рознапланавых работ. Узнятыя тэмы і іх узровень яшчэ раз даказваюць: нягледзячы на тое, што даўно адгрукаталі апошнія залпы вайны, рэха яе зноў і зноў спараджае ў нашых літаратараў жаданне звяртацца да ваеннай  тэматыкі.

– Тэма захавання міру ва ўсім свеце – гэта тая тэма, якая сёння мае даволі шырокае распаўсюджанне на планеце, – адзначыла першы намеснік старшыні ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі” Алена Стэльмах.  – Вельмі важна, што пісьменнікі Міншчыны ўсведамляюць неабходнасць вырашэння тых задач, якія ўскладаюць на свае плечы. І надзвычай прыемна разумець такую акалічнасць: у глабальнай справе захавання міру ва ўсім свеце галасы пісьменнікаў нашай вобласці гучаць ва ўнісон з галасамі паэтаў Еўропы, Азіі, Афрыкі.

Непадробную зацікаўленасць у актыўнай пазіцыі пісьменнікаў Міншчыны ў справе захавання міру ва ўсім свеце выказала і старшыня Мінскай абласной арганізацыі ГА “Беларускі рэспубліканскі Фонд міру” Любоў Ермаловіч. Яна акрэсліла своеасаблівае гучанне гэтага мерапрыемства напярэдадні святкавання ў нашай краіне 75-годдзя з Дня вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, а таксама выказала спадзеў на далейшае супрацоўніцтва ў гэтай справе з пісьменніцкай арганізацыяй вобласці.

На працягу дзвюх гадзін паэты Міншчыны дэкламавалі свае вершаваныя творы, прысвечаныя тэме міру і вайны, гучалі аўтарскія музычныя кампазіцыі, а ў завяршэнні імпрэзы была раскрыта інтрыга дня – імёны лепшых майстроў прыгожага слова, што прынялі ўдзел у абласным літаратурным конкурсе, былі агучаны.

Так, у конкурснай намінацыі “Паэзія” дыпломам 1-ай ступені быў узнагароджаны Фёдар Гурыновіч з Салігорска, дыпломамі 2-ой ступені адзначаны паэты Яўген Пясецкі і Людміла Круглік, трэцяе месца ў паэтычнай намінацыі раздзялілі Зінаіда Гасціловіч і Эльвіра Ярчак.

Свой талент у напісанні празаічных твораў найбольш ярка прадэманстравалі Аркадзь Жураўлёў (дыплом 1-ай ступені), Алена Стэльмах і Таццяна Цвірка (дыплом 2-ой ступені), Вольга Савасцюк і Барыс Далгатовіч (дыплом 3-яй ступені).

У намінацыі “Песня” асабліва яскрава заявілі пра сябе Дзмітрый Краскоўскі (дыплом 1-ай ступені), Уладзімір Цанунін і Таццяна Дашкевіч (дыплом 2-ой ступені), Канстанцін Цыбульскі (дыплом 3-яй ступені).

Як зазначае сёння дырэктар Сусветнага фестывалю паэзіі ў Беларусі “Не – вайне, зберажом мір!” Марыя Кобец,   маштабная паэтычная акцыя даволі актыўна прайшла ў многіх краінах свету. Ад Даккі да Іерусаліма, ад Калькуты да Нью-Йорка паэты свету паслалі гучную заяву аб тым, што свет не хоча, каб адбываліся новыя войны, чалавецтва напоўніцу прачула жах кровапраліццяў і забойстваў. І надзвычай важна, што паэты Беларусі таксама далучыліся да гэтай акцыі, на сусветнай паэтычнай пляцоўцы тым самым адзначыўшы: “Беларусы – у ліку першых, хто ніколі не забудзе жахаў папярэдніх войнаў, хто на ўвесь голас прамаўляе: “Не – вайне, зберажом мір!”

Прэс-служба

Мінскага абласнога аддзялення

Саюза пісьменнікаў Беларусі

Пісьменнікі Міншчыны ў Мірскім Замку

У замкавым комплексе “Мір” 15 чэрвеня адбыўся фестываль “Кніжныя сустрэчы ў Мірскім замку”. На фестывалі свае выданні прэзентавалі дзяржаўныя і прыватныя выдавецтвы Беларусі, а таксама аўтары кніг.

 

Адна с залаў музейнага комплекса была прадастаўлена для прэзентацый новых выданняў, прысвечаных гісторыі і краязнаўству роднай беларускай зямлі.

Сярод тых, хто прэзентаваў свае кнігі, былі і пісьменнікі Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі”. Алена Стэльмах і Уладзіслаў Цыдзік прадставілі гледачам фотаальбом “Бачу Беларусь такой”, Святлана Быкава правяла міні-прэзентацыю новага зборніка вершаў “Пад небам Рагнеды”, Таццяна Цвірка чытала вытрымкі з паэмы “Зноў са мной ты, месцейка святое”.  Уладзімір Цанунін спяваў свае цудоўныя песні пад акампанімент гітары і  чытаў вершы са сваіх новых зборнікаў “Кліча бацькава хата” і “Страчанае рэха”, Таццяна Дашкевіч парадавала прысутных выкананнем песень пад гітару. Лірычныя выступленні паэтаў і бардаў Міншчыны ўпрыгожылі вялікую прэзентацыйную імпрэзу вядомых празаікаў-краязнаўцаў і гісторыкаў, зрабілі яе больш рамантычнай.

 

Прэс-Цэнтр МАА ГА СПБ