Все записи автора manager-1

З любоўю да родных мясцін. Літаратурнае жыццё Валожына

 Раённы этап Рэспубліканскага конкурсу юных чытальнікаў “Жывая класіка” у Валожыне падвёў вынікі

16 мая ў Валожынскім цэнтры дзіцячай творчасці прайшоў раённы этап Рэспубліканскага  конкурсу юных чытальнікаў “Жывая класіка”. Чатыры ўзроставыя падгрупы канкурсантаў былі аб’яднаны ў  дзве групы. Журы кожнай з іх узначалілі члены Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі” Марыя Шакун і Валянціна Гіруць-Русакевіч, якія і ўручылі пераможцам дыпломы аддзела адукацыі, спорту і турызму Валожынскага райвыканкама.

«Ноч музеяў» у Валожыне

17 мая ўдзельнікі народнага літаратурна-мастацкага аб’яднання “Рунь” Валожынскага раённага Цэнтра культуры пранялі ўдзел ў “Ночы музеяў”. Мерапрыемства,  якое прайшло на базе раённага краязнаўчыга музея, было прымеркавана да 90-годдзя надання Валожыну статуса горада і да Года малой радзімы. Шчыра і ўзнёсла гучалі ў двары музея прысвечаныя роднаму гораду вершы Валянціны Гіруць-Русакевіч, Марыі Шакун, Галіны Гражынскай, Галіны Радына-Марцінкевіч, Аляксея Пінчука, Сяргея Маляўскага як у аўтарскім выкананні, так і ў выкананні супрацоўнікаў бібліятэкі. Яны перамяжоўваліся поўнымі любові да родных мясцін песнямі ў выкананні народнага гурта народнай песні “Сваякі”  РЦК і квартэта выкладчыкаў  Валожынскай дзіцячай школы мастацтваў.

             

Прэс-служба Мінскага абласнога аддзялення

ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі”                  

Другая маладосць легендарнага «Светача»

Саюз пісьменнікаў Беларусі выказвае шчырую падзяку Міністэрству інфармацыі Рэспублікі Беларусь, ААТ “Белкніга” і ўсім, хто прымаў удзел у стварэнні новай канцэпцыі легендарнай кнігарні ў Мінску “Светач”.

Як вядома, кніжная крама, якая прыцягвае да сябе пакаленні пакупнікоў, што ў прыватнасці можна атаясаміць – чытачоў –  была адкрыта  ў Мінску 5 лістапада 1977 года. І на той час гэта было не зусім звычайнае месца. Двухпавярховы будынак, напоўнены самымі рознымі выданнямі тагачаснага перыяду, адразу звярнуў на сябе ўвагу кнігалюбаў, прывабіў да сябе гасцей сталіцы, у тым ліку і замежных. Кніга – гэта тое, што ў самых розных выпадках будзе абсалютна дарэчы. І самому яе пачытаць – вялікае задавальненне. І падарунак – заўсёдна прыстойны. Так пісалася ўжо больш, чым саракагадовая гісторыя “Светача”.

Літаральна пасля юбілейнай даты было прынята рашэнне надаць шаноўнай кнігарні новае дыханне. Так, у краме пачалася рэканструкцыя, кіраўнікі ААТ “Белкніга” завяршыць якую абяцалі да ІІ Еўрапейскіх гульняў.

17 мая – намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Максім Рыжанкоў, міністр інфармацыі Рэспублікі Беларусь Алесь Карлюкевіч, старшыня Саюза пісьменнікаў Беларусі Мікалай Чаргінец, прадстаўнікі выдавецтваў, спонсары, пакупнікі сталі сведкамі ўрачыстасці з нагоды надзвычай прыемнай падзеі – кнігарня паўстала ў прынцыпова новым выглядзе. Пачынаючы ад кніжных палічак, раздзелаў літаратуры, прадстаўлення аўтараў – усё прадумана да дробязей.  Да таго ж вабіць пляцоўка, прызначаная для сустрэч з пісьменнікамі, побач з ёю – кавярня.

Дом кнігі напоўнены святлом, які можа несці толькі кніга, у ім лунае атмасфера ўзнёсласці, высокай духоўнасці. Гэта адчуе кожны, хто, здаецца, не зможа мінуць “Светач” на праспекце Пераможцаў.

Мікалай Іванавіч Чаргінец, выступаючы на адкрыцці магазіна, і пасля ўрачыстасці, вельмі ўзрушаны бачаным, гаварыў пра тое, што кнігарня такога кшталту была даўняй марай пісьменніцкай арганізацыі. Зараз створана ўнікальная магчымасць для больш блізкага кантакту пісьменніка з чытачом. Значыць, новы ўзровень набывае і кніжны гандль. Кніга не губляе свайго значэння, пацвярджае сваю значнасць.

Алена Стэльмах

З юбілеем!

Сябры Мінскага абласнога аддзялення ГА «Саюз пісьменнікаў Беларусі» віншуюць з 70-гадовым юбілеем Несцяровіча Уладзіміра Паўлавіча!

У пераможнай шэрэнзе – пісьменнікі Міншчыны!

Урачыстае шэсце ў гонар Вялікай Перамогі, ускладанне кветак да помніка маці-патрыёткі Купрыянавай,  парад ваеннай тэхнікі і сучасных «БелАЗаў»… Абласное свята да Дня Перамогі сабрала ў Жодзіна прадстаўнікоў усіх рэгіёнаў Мінскай вобласці. Не засталіся ў баку ад аднаго з галоўных святаў краіны і пісьменнікі Міншчыны.

З нагоды Дня Перамогі ў горад машынабудаўнікоў з’ехаліся шматлікія дэлегацыі не толькі з усёй Беларусі, але і госці з гарадоў-пабрацімаў ​​Жодзіна. Па традыцыі свята адкрыў мітынг-рэквіем – ускладанне кветак да манумента ў гонар маці-патрыёткі Анастасіі Купрыянавай –  беларускай партызанкі, чые пяцёра сыноў загінулі на вайне. Асабліва відовішчным  і яскравым элементам святкавання стаў парад з удзелам вайскоўцаў і кадэтаў, дэлегацый працоўных калектываў і грамадскіх арганізацый, моладзі.

Упершыню  на такім узроўні і ў такім прадстаўнічым выглядзе побач з працоўнымі калектывамі і грамадскімі арганізацыямі пісьменнікі Міншчыны прынялі  ўдзел ва ўрачыстым шэсці падчас абласнога святкавання Дня Перамогі. З гонарам і высокай патрыятычнай свядомасцю крочылі пісьменнікі вобласці ў шэрагах актывістаў  грамадства, трымаючы ў руках шыльду і сцяг пісьменніцкай арганізацыі, сімвалічныя бутафорскія пер’і, а таксама некаторыя з фотаработ вядомага фотамастака, члена Мінскага абласнога адззялення Саюза пісьменнікаў Беларусі Уладзіслава Станіслававіча Цыдзіка.   Вянчала агульную калону з ліку прадстаўнікоў двух галоўных творчых суполак Міншчыны – Саюза пісьменнікаў і Саюза журналістаў – кніга, як сімвал мудрасці і глыбокіх ведаў.

Мінскае абласное аддзяленне ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі” выказвае шчырыя словы ўдзячнасці за працу, што праводзіць галоўнае ўпраўленне  ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі, па падтрымцы дзейнасці абласной пісьменніцкай суполкі Міншчыны, па ўмацаванні аўтарытэта пісьменніка ў грамадстве.

 

Прэс-служба МАА ГА СПБ

З юбілеем!

Сябры Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў  Беларусі” ад усяго сэрца віншуюць  з цудоўным юбілеем  Тамару Іванаўну Бярэзіну!

Усё лепшае — дзецям!

Апошні дзень Міжнароднай выставы СМІ, які праходзіў ў Мінскім выставачным комплексе БЕЛЭКСПА з 2-га па 4-га мая г.г., быў прысвечаны маленькім жыхарам і гасцям краіны.

Па прапанове Мінскага аблвыканкама Мінскае абласное аддзяленне на пляцоўцы «СМІ Мінскай вобласці» правяло прэзентацыю свайго  калектыўнага дзіцячага зборніка  «Ад калыханкі да забаўлянкі», які выйшаў у мінулым годзе. У мерапрыемстве прымалі ўдзел як дзіцячыя пісьменнікі Міншчыны (старшыня аддзялення Святлана Быкава, паэты Лёля Багдановіч, Уладзімір Цанунін, Людміла Круглік, Рэгіна Рэўтовіч, Галіна Нупрэйчык), так і юныя сябры дзіцячага літаратурнага клуба «Ізяслаўцы», які працуе пры Заслаўскай гімназіі (Лізавета Скальская, Собаль Марыя, Амеліна Яраслава, Собаль Мірон).  Пад кіраўніцтвам настаўніцы беларускай мовы і літаратуры названай установы Даманавай Валянціны Аляксандраўны дзеці добра падрыхтаваліся да выступлення, выдатна чыталі вершы дзіцячых пісьменнікаў Міншчыны. У канцы імпрэзы юныя ўдзельнікі атрымалі на памяць падарункі ад Шык Кірыла Іванавіча – кіраўніка Мінскага абласнога аддзялення БРСМ.

Прэс-Цэнтр МАА ГА «СПБ»

СМІ Мінскай вобласці яскрава прэзентавалі центральны рэгіён на міжнароднай выставе

Прэзентацыя СМІ Мінскай вобласці стала адной з яркіх падзей на ХХІІІ міжнароднай спецыялізаванай выставе, што адкрылася 2 мая ў Мінску.

На рэгіянальнай пляцоўцы першай у працяглым прэзентацыйным марафоне (прадоўжыцца выстава да 4 мая!) стартавала «Мінская праўда».

— І людзей жа багата! — здзівілася кіраўнік абласной пісьменніцкай арганізацыі Святлана Быкава.

 

Разам з пісьменнікам і самадзейным спеваком, гумарыстам з Івянца Дзмітрыем Краскоўскім, нашым калегам Рыгорам Саланцом яна пазнаёміла прысутных з сумесным праектам — літаратурнай старонкай «Сябрына». Трэба сказаць, творчае трыа цалкам апраўдала ўскладзеныя на яго надзеі, стварыўшы надзвычай пазітыўны настрой сваімі вершамі, выдатным гумарам і песнямі. Нам было радасна, што яны далі сваім чытачам такую магчымасць — сустрэцца ўвачавідкі, пабыць так блізка з тымі, каго тыя рэгулярна чытаюць на старонках газеты.

Як вядома, цэнтральная тэма сёлетняй выставы «СМІ ў Беларусі» — 75-годдзе вызвалення нашай краіны ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Мая калега Юлія Гаўрыленка ўзялася за вялікую і адказную справу, стварыўшы цэлы журналісцкі цыкл пад назвай «Аперацыя «Баграціён»». Асобныя яго моманты быццам ажылі на прэзентацыйнай пляцоўцы. Дапамаглі Юліі рэалізаваць творчую задуму курсанты факультэта ўнутраных войскаў Ваеннай акадэміі Аляксандр Шмаераў і Юрый Жэшка, навучэнка педагагічнага каледжа Ксенія Кавалёва. Намаганні маладых людзей высока ацаніў намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Уладзімір Жаўняк, які наведаў прэзентацыю.

— Цікава было папрацаваць з прафесіяналамі, — скажуць потым хлопцы, пераапрануўшыся з вайсковай формы 40-х гадоў ў звыклую, курсанцкую.

 

Людзей яшчэ паболела, калі на «рынг», дакладней, на «Алімп» (так называецца тэматычная старонка абласной газеты) выйшаў бронзавы прызёр чэмпіянату свету па боксу Дзмітрый Асанаў з Маладзечна. Ён паразважаў над сакрэтамі спартыўных перамог, галоўны з якіх, на ягоную думку, — рухацца нязломна наперад і верыць. Зараз Дзмітрый рыхтуецца да ІІ Еўрапейскіх гульняў, час на вагу золата. Але, як потым прызнаўся, з задавальненнем правёў гадзіну з «Мінскай праўдай» і яе прыхільнікамі. Як і належыць зорцы, раздаў аўтографы і наладзіў… спарынг. Рэдакцыйны «алімпіец» Стас Лабаты не рызыкнуў, затое наш чытач Дзмітрый смела ўзяўся за баксёрскія пальчаткі. Не, з хлопцам усё добра: перамагла, як самі разумееце, дружба!

Здзівілі сваім майстэрствам выхаванцы школы брэйк-данса «СONQUISTADOR». Здаецца, што нават з цэнтральнай пляцоўкі наведвальнікі перабеглі да нашай паглядзець на іх.

Розыгрыш рэдакцыйнай латарэі — яшчэ адзін прыемны сюпрыз: кожны другі з 75 лотаў стаў шчаслівым. За гэта вялікі дзякуй нашым партнёрам, сярод якіх — Беларускі дзяржаўны музычны тэатр, комплекс «Лінія Сталіна», Мінскі дэльфінарый, Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту, гандлёвая марка Kali Laska i музейны комплекс «Дукорскi маёнтак».

Дадаткова

Фундаментальныя асновы журналістыкі застаюцца нязменнымі: безумоўная прыхільнасць да фактаў, аб’ектыўнасць, непрадузятасць, прафесіяналізм, прага самарэалізацыі і творчы пошук. Журналісту таксама неабходна ўсведамленне сваёй адказнай місіi (з выступлення міністра інфармацыі Аляксандра Карлюкевіча на адкрыцці ХХІІІ Міжнароднай спецыялізаванай выставы «СМІ ў Беларусі»).

Ігар Сяргееў

Фота: Павел Арлоўскі

Крыніца: Млын.BY

«Дзень добры, вёска родная мая…» Вершы Валянціны Гіруць-Русакевіч

   

           МАЯ МАЛАЯ  РАДЗІМА

       Хтосьці Парыжам зачараваны,

       Іншы – красою заакіяннай…

       Я ж – усёй душой, усім сэрцам аддана

      Роднай старонцы непараўнальнай.

 

 

 

Вёска

 

Дзень добры, вёска родная мая,

Майго жыцця пачатак і маяк,

Які заўсёды кліча і вядзе

Сюды, да самых блізкіх мне людзей,

Цераз гусцеючы туман гадоў.

І да ваколіц мілых, і кладоў,

Самоцяцца дзе родныя крыжы,

Бы заклінаюць: “Памяць беражы!..”

Не астудзіла, берагу яе,

І гэта памяць зноў мяне заве

На сцежкі басаногія мае,

Забыць а ні пясчынкі не дае,

Вяртаючы з усіх дарог дамоў.

Ды толькі ўжо не мой, чужы дамок…

 

Ах, каб жа дзверы расчыніць ён мог

І запрасіць на родны мне парог,

Сустрэць, закалыхаць, вярнуць ізноў

Шчаслівейшыя мроі юных сноў…

Жыццё чужое ўжо віруе тут.

Ды толькі самы родны гэты кут,

І вуліца найродная — мая.

Забыць усё, чым тут жылі мы, як?!

 

Няма, на жаль, суседзяў дарагіх –

Дзядзькоў і цётачак… Другія берагі

У іх цяпер — ля Вечнасці ракі,

Адкуль ніколі не дазвацца ўжо…

Мы ў памяці ўсіх толькі беражом…

 

Ды іх нашчадкі не пакінулі зямлі,

Бацькі-дзяды што ў спадчыну далі.

І палісаднікі ў квецені й сады

Гаспадароў сталейшых, маладых,

Якія зменай неблагой прыйшлі

Тым, хто раней тут працаю жылі.

 

І каласіцца жыта на палях,

І родзіць лён і бульбачку зямля

І выганяюць на папар з двароў

(Не ўсіх, на жаль!) карміцелек-кароў.

 

Хаця на гэтых вуліцах цішэй

Чым калі мы вялі ў дзяцінстве рэй,

Гуляючы да самай цемнаты…

Ах, дзе той час вясковы залаты?..

 

Больш летам ўваскрасае  тут жыццё,

Калі ўсё ж прыязджаюць, хто ўцёк

Адсюль, шукаючы шырэй дарог…

А сцежкі родныя, раднюсенькі парог

Чакаюць год за годам, дзень пры дні.

Спаткання радасць зноўку ім вярні!

 

І хто бацькоўскі аднаўляе дом,

Нібы аддаючы нясплатны доўг

За ростані самотныя гады,

Свае тут пакідае ўжо сляды…

 

А тыя, каго ёсць каму чакаць,

Наведваюцца, каб дапамагаць

Пакуль жывыя, дзякуй Богу, шчэ

Іх родныя. А час бяжыць-цячэ…

 

Жыві, чакай нас, вёсачка мая,

У жыццёым моры прыстань і маяк.

І абуджайся гоманам часцей

Нашчадкаў нашых, а тваіх дзяцей,

Якіх не звабіць, колькі будуць жыць

Краса чужых прастораў і сцяжын.

 

                 Рэчка

 

Паміж вольхаў, лазняку

Пазнаю сваю раку,

Хоць і прымялела крышку…

А мо я была малышкай,

А яна  тады  для нас —

Не рачулкай, рэчкай клас!

І глыбей і паўнаводней,

Чым, дарослым нам, сягодня…

 

Прыпынюся над ракой,

Вольху кратаю рукой…

Уздыхнула, падаецца,

Пад маёй далонню дрэўца.

Што, старэнькая, пра што так

Шапаціць твая лістота?

Як зусім шчэ маладою

Ты стаяла над вадою?

Ну а мы, малыя дзеткі,

Рвалі лугавыя кветкі,

Прытаміўшыся, сядзелі

Пад табою і глядзелі

На рачную плынь Клявы…

Ці, “на злом як галавы”,

У даганялкі тут  гулялі,

І з разбегу як сігалі

У рачную прахалоду –

Ах, якая ж асалода!..

 

Можа, помініш ты й сяброўкі —

Вольхі з вербамі — як лоўка

Рыбку вудзілі  рачную

Мы й лавілі “уручную”

Там, дзе  брод, а дно – пясочак.

А было, і ў прыпалочак

Плацця бралі не адну,

Працягнуўшы ім па дну…

Плацце мокрае – на кусцік,

Бо яно прасохнуць мусіць —

Не ісці ж у такім дахаты.

А пакуль – купацца рады,

Загараць пад сонейкам.

Як было цудоўненька!

 

Луг жа стракацеў ад кветак

І вясною, і ўлетку,

І раздорваў нам букеты

Разнатраўя шчодра гэтак.

Неслі іх хутчэй дахаты.

Часам матылёк стракаты

На букет той прысядаў…
Кожны з нас тады жадаў:

Не зляцеў каб покі йдзём мы

З радасцю такой дадому.

Кветкі – у вазу ці збаночак

Ставілі, як хто захоча,

А пад іх з вадою “блюдкі”,

А на “блюдках” – незабудкі.

Пройдзе час – яны ўздымалі,

Нібы вазу абвівалі,

Усе сцябліначкі і кветкі.

Як было прыгожа гэта!

 

Дзе цяпер багацце тое,

Мурожнае лугавое?..

Месцамі не падступіцца

Да рачное той вадзіцы…

 

Ды жыве мая рачулка!

Нават, ад вяскоўцаў чула,

Водзіцца тут рыба стронга.

Значыць, чыстая “дарога”

Водная ў маёй  Клявы!

Прыйдзе час і паплавы

Зарунеюць, зацвітуць…

Да сустрэчы новай тут,

Вёска родная, лугі,

Лес, палеткі – дарагі

Увесь куточак любы мой!

Я і ў ростані  з табой.

 

І праз многія гады

Наймілейшы той куток,

Дзе зрабіў ты першы удых,

Дзе пратупаў першы крок,

Скуль жыцця твайго выток.

 

 

Я ніколі не скажу: “Бывай!”

 

Я ніколі не скажу: “Бывай!” –

Не магу я так сказаць Радзіме.

  • Да сустрэчы, — гавару, — мой край!

Ведаю: з дарог усіх абдыме

Водарам гаючым збажыны

І суніц, і траўных сенажацяў,

Шматгалосным гоманам лясным,

Дабрынёй людской Радзіма-маці.

 

Ці ж магу пакінуць назаўжды

Вас, сяброўкі, мілыя бярозкі,

Дарагіх людзей мне і клады

На пагорках за прыціхлай вёскай…

Ці ж без песень я пражыць змагу

Гэткай мілагучнай роднай мовы,

Што ў даччыным сэрцы берагу,

Як матулінай люлянкі словы.

 

І таму я не скажу: “Бывай!”,

Падарожжаў вецер як абдыме,

А з любоўю гавару: “Чакай,

Да сустрэчы, матухна Радзіма!”

 

 

Акраверш

 

Б’ецца званочкам срэбным,

О, як звініць-спявае

Жаўра ў світальным небе –

Абуджае вітальна.

Бліснулі промні сонца –

Лашчаць зямельку ветла,

А ў расяных кроплях

Граюць-гараць самацветна.

А я шапчу ўсім сэрцам

Словы малітвы шчырай

Любай маёй замельцы

Аб дабрыні і міру.

Веру, мой Божа, гэтак

І праз стагоддзі будзе –

Радасна, вольна, светла –

Аб тым да Цябе малюся:

Дай жа святое веры!

Звоніць няхай так срэбна

І абуджае ранне

Мілая птаха ў небе,

У аквамарыне світальным.

 

 

               У бальнай зале

 

Дзень дагарае, і сонца апошнія промні

Лашчаць усмешкаю сціплай сваёй развітальнай.

Хай вечарэе, а вусцішнасць ценяў разгоняць

Свечкі шандалаў у зале агромністай бальнай.

 

У складках парцьераў цяжкіх бы хаваецца хтосьці…

Мройныя думкі у час такі сэрца хвалююць:

Можа, на баль незнаёмец заявіцца госцем,

Той, каго ў думках цяпер тут дзяўчына малюе?..

 

Можа, падыдзе, запросіць з шляхетным паклонам

На  танец той, які дзіўна так “бранлем”  завецца,

І паплывуць яны нібы ў  чароўным  палоне,

Вочы ў вочы… А што скажа юнае сэрца?..

 

Збудзецца? Не? Думкі-мроі чаканнем трывожаць,

Баль  пачынаецца.  Што сёння збыцца павінна?..

І пазірае ў акно яна асцярожна:

Мо, пад’язджае ўжо той, што ёй стане адзіным?

 

Кружацца ў танцы паненкі і кавалеры,

Баль зачаруе сягоння усіх аж да рання.

Хто ўваходзіць цяпер там у зальныя дзверы?

Сэрца трапеча ў нязведаным хваляванні…

 

 

*   *   *

І праз гады ў сэрцы неспакойна,

Хоць не вярнуць мінулага назад,

Яго я не адрэзала з касою…

І зноўку прыгадалася былое,

Калі ўбачыла наш парк і сад,

Дзе мы з юнацтва марамі блукалі.

Тады і дрэў прыгожых больш было…

Але рака жыцця імчала далей,

Змываючы пяшчату юных слоў

І палкасць пачуцця, што нас яднала,

Здавалася тады, на ўсё жыццё.

Сказаў не так, не тое я сказала…

Каханне першае сплыло ў небыццё.

 

Але іскрыначка пад попелам пажару

Нясмела тлее ў куточку сэрца,

Трывожыць часам, абуджае мару

На сцежках нашых некалі сустрэцца…

 

 

*   *   *

Хоць нехта каркае, як на бяду,

Ды толькі “некаму” таму не веру!

Як і раней ішла, іду з даверам,

З душой адкрытаю ўпарта ўсё іду.

 

Іду, звязаўшы ў моцны вузел сілы,

Змагу адолець шлях, хоць цяжка будзе,

Не здрадзіўшы табе, мой краю мілы,

І вам усім, найдарагія людзі.

 

Даецца кожны новы крок нялёгка,

Цераз нізіны, і канавы, і пагоркі…

Ужо й паветра не хапае ў лёгкіх,

І ў горле прысмак невыносна-горкі…

 

Ды ўсё ж дайду да роснага світання

Пад небам чыстым у ясным бляску сонца.

Дзень новы, светла-радасны настане,

Каб доўжыцца і доўжыцца бясконца!

 

 

           *   *   *

За кожную жыцця хвіліну –

дзякуй, Божа!

За ўсё, што маю і пакіну… –

Дзякуй, Божа.

За першы ўдых у гэтым свеце –

Дзякуй, Божа.

За сонейка, і дождж, і вецер –

Дзякуй, Божа.

За тое, надзяліў што Словам –

Дзякуй, Божа.

За родную зямельку й мову –

Дзякуй, Божа!

За шчасце на зямжыць гэтый –

Дзякуй, Божа.

Любоўю што Тваёй сагрэта –

Дзякуй, Божа!

 

 

 

 

МАЯ МАЛАЯ  РАДЗІМА

       Хтосьці Парыжам зачараваны,

       Іншы – красою заакіяннай…

       Я ж – усёй душой, усім сэрцам аддана

      Роднай старонцы непараўнальнай.

             Вёска

Дзень добры, вёска родная мая,

Майго жыцця пачатак і маяк,

Які заўсёды кліча і вядзе

Сюды, да самых блізкіх мне людзей,

Цераз гусцеючы туман гадоў.

І да ваколіц мілых, і кладоў,

Самоцяцца дзе родныя крыжы,

Бы заклінаюць: “Памяць беражы!..”

 

Не астудзіла, берагу яе,

І гэта памяць зноў мяне заве

На сцежкі басаногія мае,

Забыць а ні пясчынкі не дае,

Вяртаючы з усіх дарог дамоў.

Ды толькі ўжо не мой, чужы дамок…

 

Ах, каб жа дзверы расчыніць ён мог

І запрасіць на родны мне парог,

Сустрэць, закалыхаць, вярнуць ізноў

Шчаслівейшыя мроі юных сноў…

Жыццё чужое ўжо віруе тут.

Ды толькі самы родны гэты кут,

І вуліца найродная — мая.

Забыць усё, чым тут жылі мы, як?!

 

Няма, на жаль, суседзяў дарагіх –

Дзядзькоў і цётачак… Другія берагі

У іх цяпер — ля Вечнасці ракі,

Адкуль ніколі не дазвацца ўжо…

Мы ў памяці ўсіх толькі беражом…

 

Ды іх нашчадкі не пакінулі зямлі,

Бацькі-дзяды што ў спадчыну далі.

І палісаднікі ў квецені й сады

Гаспадароў сталейшых, маладых,

Якія зменай неблагой прыйшлі

Тым, хто раней тут працаю жылі.

 

І каласіцца жыта на палях,

І родзіць лён і бульбачку зямля

І выганяюць на папар з двароў

(Не ўсіх, на жаль!) карміцелек-кароў.

 

Хаця на гэтых вуліцах цішэй

Чым калі мы вялі ў дзяцінстве рэй,

Гуляючы да самай цемнаты…

Ах, дзе той час вясковы залаты?..

 

Больш летам ўваскрасае  тут жыццё,

Калі ўсё ж прыязджаюць, хто ўцёк

Адсюль, шукаючы шырэй дарог…

А сцежкі родныя, раднюсенькі парог

Чакаюць год за годам, дзень пры дні.

Спаткання радасць зноўку ім вярні!

 

І хто бацькоўскі аднаўляе дом,

Нібы аддаючы нясплатны доўг

За ростані самотныя гады,

Свае тут пакідае ўжо сляды…

 

А тыя, каго ёсць каму чакаць,

Наведваюцца, каб дапамагаць

Пакуль жывыя, дзякуй Богу, шчэ

Іх родныя. А час бяжыць-цячэ…

 

Жыві, чакай нас, вёсачка мая,

У жыццёым моры прыстань і маяк.

І абуджайся гоманам часцей

Нашчадкаў нашых, а тваіх дзяцей,

Якіх не звабіць, колькі будуць жыць

Краса чужых прастораў і сцяжын.

               Рэчка

Паміж вольхаў, лазняку

Пазнаю сваю раку,

Хоць і прымялела крышку…

А мо я была малышкай,

А яна  тады  для нас —

Не рачулкай, рэчкай клас!

І глыбей і паўнаводней,

Чым, дарослым нам, сягодня…

 

Прыпынюся над ракой,

Вольху кратаю рукой…

Уздыхнула, падаецца,

Пад маёй далонню дрэўца.

Што, старэнькая, пра што так

Шапаціць твая лістота?

Як зусім шчэ маладою

Ты стаяла над вадою?

Ну а мы, малыя дзеткі,

Рвалі лугавыя кветкі,

Прытаміўшыся, сядзелі

Пад табою і глядзелі

На рачную плынь Клявы…

Ці, “на злом як галавы”,

У даганялкі тут  гулялі,

І з разбегу як сігалі

У рачную прахалоду –

Ах, якая ж асалода!..

 

Можа, помініш ты й сяброўкі —

Вольхі з вербамі — як лоўка

Рыбку вудзілі  рачную

Мы й лавілі “уручную”

Там, дзе  брод, а дно – пясочак.

А было, і ў прыпалочак

Плацця бралі не адну,

Працягнуўшы ім па дну…

Плацце мокрае – на кусцік,

Бо яно прасохнуць мусіць —

Не ісці ж у такім дахаты.

А пакуль – купацца рады,

Загараць пад сонейкам.

Як было цудоўненька!

 

Луг жа стракацеў ад кветак

І вясною, і ўлетку,

І раздорваў нам букеты

Разнатраўя шчодра гэтак.

Неслі іх хутчэй дахаты.

Часам матылёк стракаты

На букет той прысядаў…
Кожны з нас тады жадаў:

Не зляцеў каб покі йдзём мы

З радасцю такой дадому.

Кветкі – у вазу ці збаночак

Ставілі, як хто захоча,

А пад іх з вадою “блюдкі”,

А на “блюдках” – незабудкі.

Пройдзе час – яны ўздымалі,

Нібы вазу абвівалі,

Усе сцябліначкі і кветкі.

Як было прыгожа гэта!

 

Дзе цяпер багацце тое,

Мурожнае лугавое?..

Месцамі не падступіцца

Да рачное той вадзіцы…

 

Ды жыве мая рачулка!

Нават, ад вяскоўцаў чула,

Водзіцца тут рыба стронга.

Значыць, чыстая “дарога”

Водная ў маёй  Клявы!

Прыйдзе час і паплавы

Зарунеюць, зацвітуць…

Да сустрэчы новай тут,

Вёска родная, лугі,

Лес, палеткі – дарагі

Увесь куточак любы мой!

Я і ў ростані  з табой.

 

І праз многія гады

Наймілейшы той куток,

Дзе зрабіў ты першы удых,

Дзе пратупаў першы крок,

Скуль жыцця твайго выток.

 

Я ніколі не скажу: “Бывай!”

Я ніколі не скажу: “Бывай!” –

Не магу я так сказаць Радзіме.

  • Да сустрэчы, — гавару, — мой край!

Ведаю: з дарог усіх абдыме

Водарам гаючым збажыны

І суніц, і траўных сенажацяў,

Шматгалосным гоманам лясным,

Дабрынёй людской Радзіма-маці.

 

Ці ж магу пакінуць назаўжды

Вас, сяброўкі, мілыя бярозкі,

Дарагіх людзей мне і клады

На пагорках за прыціхлай вёскай…

Ці ж без песень я пражыць змагу

Гэткай мілагучнай роднай мовы,

Што ў даччыным сэрцы берагу,

Як матулінай люлянкі словы.

 

І таму я не скажу: “Бывай!”,

Падарожжаў вецер як абдыме,

А з любоўю гавару: “Чакай,

Да сустрэчы, матухна Радзіма!”

Акраверш

Б’ецца званочкам срэбным,

О, як звініць-спявае

Жаўра ў світальным небе –

Абуджае вітальна.

Бліснулі промні сонца –

Лашчаць зямельку ветла,

А ў расяных кроплях

Граюць-гараць самацветна.

А я шапчу ўсім сэрцам

Словы малітвы шчырай

Любай маёй замельцы

Аб дабрыні і міру.

Веру, мой Божа, гэтак

І праз стагоддзі будзе –

Радасна, вольна, светла –

Аб тым да Цябе малюся:

Дай жа святое веры!

Звоніць няхай так срэбна

І абуджае ранне

Мілая птаха ў небе,

У аквамарыне світальным.

               У бальнай зале

Дзень дагарае, і сонца апошнія промні

Лашчаць усмешкаю сціплай сваёй развітальнай.

Хай вечарэе, а вусцішнасць ценяў разгоняць

Свечкі шандалаў у зале агромністай бальнай.

 

У складках парцьераў цяжкіх бы хаваецца хтосьці…

Мройныя думкі у час такі сэрца хвалююць:

Можа, на баль незнаёмец заявіцца госцем,

Той, каго ў думках цяпер тут дзяўчына малюе?..

 

Можа, падыдзе, запросіць з шляхетным паклонам

На  танец той, які дзіўна так “бранлем”  завецца,

І паплывуць яны нібы ў  чароўным  палоне,

Вочы ў вочы… А што скажа юнае сэрца?..

 

Збудзецца? Не? Думкі-мроі чаканнем трывожаць,

Баль  пачынаецца.  Што сёння збыцца павінна?..

І пазірае ў акно яна асцярожна:

Мо, пад’язджае ўжо той, што ёй стане адзіным?

 

Кружацца ў танцы паненкі і кавалеры,

Баль зачаруе сягоння усіх аж да рання.

Хто ўваходзіць цяпер там у зальныя дзверы?

Сэрца трапеча ў нязведаным хваляванні… 

*   *   *

І праз гады ў сэрцы неспакойна,

Хоць не вярнуць мінулага назад,

Яго я не адрэзала з касою…

І зноўку прыгадалася былое,

Калі ўбачыла наш парк і сад,

Дзе мы з юнацтва марамі блукалі.

Тады і дрэў прыгожых больш было…

Але рака жыцця імчала далей,

Змываючы пяшчату юных слоў

І палкасць пачуцця, што нас яднала,

Здавалася тады, на ўсё жыццё.

Сказаў не так, не тое я сказала…

Каханне першае сплыло ў небыццё.

 

Але іскрыначка пад попелам пажару

Нясмела тлее ў куточку сэрца,

Трывожыць часам, абуджае мару

На сцежках нашых некалі сустрэцца…

*   *   *

Хоць нехта каркае, як на бяду,

Ды толькі “некаму” таму не веру!

Як і раней ішла, іду з даверам,

З душой адкрытаю ўпарта ўсё іду.

 

Іду, звязаўшы ў моцны вузел сілы,

Змагу адолець шлях, хоць цяжка будзе,

Не здрадзіўшы табе, мой краю мілы,

І вам усім, найдарагія людзі.

 

Даецца кожны новы крок нялёгка,

Цераз нізіны, і канавы, і пагоркі…

Ужо й паветра не хапае ў лёгкіх,

І ў горле прысмак невыносна-горкі…

 

Ды ўсё ж дайду да роснага світання

Пад небам чыстым у ясным бляску сонца.

Дзень новы, светла-радасны настане,

Каб доўжыцца і доўжыцца бясконца!

           *   *   *

За кожную жыцця хвіліну –

дзякуй, Божа!

За ўсё, што маю і пакіну… –

Дзякуй, Божа.

За першы ўдых у гэтым свеце –

Дзякуй, Божа.

За сонейка, і дождж, і вецер –

Дзякуй, Божа.

За тое, надзяліў што Словам –

Дзякуй, Божа.

За родную зямельку й мову –

Дзякуй, Божа!

За шчасце на зямжыць гэтый –

Дзякуй, Божа.

Любоўю што Тваёй сагрэта –

Дзякуй, Божа!

 

 

 

 

ПРОГРАММА XХIII Международной специализированной выставки ”СМІ ў Беларусі“

Со 2 по 4 мая 2019 г. в Минске будет проходить XХIII Международная специализированная выставка ”СМІ ў Беларусі“. Основная тема мероприятия — 75 лет освобождения Беларуси от немецко-фашистских захватчиков.

ПРОГРАММА XХIII Международной специализированной выставки ”СМІ ў Беларусі“

Істочник: Министерство информации Республики Беларусь

“Папяровы бусел” вызначыў пераможцаў

Падведзены вынікі Першага рэспубліканскага гумарыстычнага конкурсу “Папяровы бусел”, арганізатарам якога выступіла Брэсцкае абласное аддзяленне Саюза пісьменнікаў Беларусі. На працягу амаль паўгода ў горад над Бугам з розных куткоў Беларусі дасылалі свае жартоўныя вершы, карацелькі, эпіграмы, байкі, фельетоны, гамарэскі, апавяданні паэты і празаікі, якія сябруюць з гумарам. Актыўны ўдзел у конкурсе прынялі і творцы Мінскага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі.

Вызначаны пераможцы ў намінацыях “Паэзія” і “Проза”. Прыемна, што імі сталі пісьменнікі з Міншчыны – Генадзь Аўласенка  з Чэрвеня і Уладзімір Цанунін з Вілейкі, якія ўзнагароджаны памятнымі статуэткамі і граматамі. Пазней іх творы будуць апублікаваны ў альманаху “Берасцейская скарбніца”. Фіналістамі прэстыжнага творчага саперніцтва сталі Віктар Сабалеўскі з Узды, Аляксандр Быкаў з Мядзела і Рэгіна Рэўтовіч з Дзяржынска, якія ў якасці ганаровых гасцей запрошаны на беларуска-украінскую гумарыну “Смех заваёўвае Сусвет”, што пройдзе 2 мая ў цэнтральнай гарадской бібліятэцы імя А. Пушкіна ў Брэсце.

Прэс-служба МАА ГА СПБ