В.Гіруць-Русакевіч. На нітцы часу (урывак)
І лавілі, і вудзілі Мне гадоў пяць ці шэсць. Тата пайшоў лавіць рыбу да “камянёў” (там, казалі, калісьці быў мост, ад якога засталіся ў вадзе толькі слупкі ды вялікія камяні). Так, менавіта лавіць, а не вудзіць. Засоўваючы руку пад камень, тата раз-пораз выкідваў на бераг ладных плотак. Цэлае вядро добрай
Чытаць далей
















