Давайце пазнаёмімся: Тамара Бярэзіна

5-berezinaТамара Бярэзіна нарадзілася ў 1959 годзе ў вёсцы Бендары Вільнюскага раёна Літоўскай ССР у сям’і настаўнікаў. З 1965 года жыве ў горадзе Маладзечна. Скончыла Маладзечанскі палітэхнікум і Мінскі педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка.

Вершы друкаваліся ў калектыўных зборніках паэзіі “Прызнанне ў любові і каханні” (2004), “Тут я бачу свой край” (2005), “Дзень паэзіі” (2005), “Агмень” (2010), «Мне рамонкі цалуюць калені» (2011). У 2013 годзе выйшла кніга вершаў і прозы “Карані і галіны”.

Пісьменніца Тамара Бярэзіна: «Шчасце ў тым, чаго не купіш»

Прыгожа аформлены томік складаецца з дзвюх частак. Першая змяшчае вершы і байкі, другая – апавяданні пра дзяцінства, а таксама па-мастацку напісаны радавод сям’і ад прапрапрадзедаў.

«Яблычак ад яблыні далёка не адкочваецца», — так сказаў у прадмове да кнігі пісьменнік, краязнавец Міхась Казлоўскі, маючы на ўвазе той факт, што Тамара Іванаўна Бярэзіна – унучка вядомага ў Беларусі пісьменніка і перакладчыка Пятра Іванавіча Бітэля. А яшчэ яна  —педагог з амаль 30-гадовым стажам, настаўніца працоўнага навучання СШ №5. У свой час ён і пачаў пісаць радавод сям’і. І яго праца не засталася ляжаць у папцы, яе прадоўжыла ўнучка.

— Тамара Іванаўна, адкуль паходзяць вашы продкі?
— Адна частка маіх каранёў па мацярынскай лініі з вёскі Бомбалы Валожынскага раёна, дзе ў першай палове XIX стагоддзя жылі прадзеды Пятра Іванавіча Бітэля Язэп і Ганна Адашкевічы. Іх унук Ясечка (будучы бацька Пятра Іванавіча) быў вельмі здольным да вучобы, закончыў народнае вучылішча, затым двухкласнае вучылішча пры праваслаўнай духоўнай школе. Дзве зімы працаваў настаўнікам у вёсках Няровы і Адамова. Можна сказаць, што ад яго бяруць пачатак чатыры пакаленні нашай сямейнай настаўніцкай дынастыі.

Мае продкі па лініі таты Івана Міхайлавіча Кукеля, які ўсё жыццё працаваў настаўнікам матэматыкі, — з вёскі Капачы Маладзечанскага раёна. Бабуля Зося – Соф’я Іванаўна Кукель — любіла расказваць мне пра яе продкаў: Васіля і Ульяну Стасяловічаў па бацькоўскай лініі і Адама і Алену Шафаловічаў па мацярынскай.

Мой прапрадзед Васіль з жонкай Ульянай мелі дзесяць дзяцей. Васіль выязджаў у Амерыку, каб зарабіць на зямлю ўсім сваім дзецям – меў яе 75 гектараў. Калі пасталела, я шмат аб чым распытвала ў малодшай сястры бабулі Зосі — Марыі Іванаўны Вірынскай, якая ў свае 99 гадоў мела цудоўную памяць.

Шмат цікавых фактаў пра сваіх далёкіх родзічаў удалося сабраць Тамары Іванаўне. Радавод праілюстраваны фотаздымкамі, якія захаваліся з мінулых стагоддзяў. Сярод сямейных рэліквій – абрусы, іншыя тканыя, вязаныя рэчы, якія засталіся ад бабулі і прабабкі. Яны былі добрымі рукадзельніцамі, і іх гены перадаліся Тамары Іванаўне. Асвоіла вязанне кручком і пруткамі, шыццё, вышыўку, макрамэ. Гэтыя навыкі яна прымяняла і ў сваёй рабоце: з 1987 года выкладае працоўнае навучанне ў СШ №5, сваёй роднай школе, дзе, дарэчы, вучылася разам з будучым мужам Мікалаем Канстанцінавічам Бярэзіным (некаторы час ён таксама працаваў тут настаўнікам працоўнага навучання). Працавітымі і творчымі выраслі і яе дзеці: сын Аляксей працуе мастаком у Маскве, дачка Надзея – псіхолаг, жыве ў Мінску.

Хвалюючым было гэта мерапрыемства і для матулі пісьменніцы Алы Пятроўны Кукель, былой настаўніцы рускай мовы і літаратуры (дачка, дарэчы, таксама вучылася на філалагічным факультэце педінстытута). Мая субяседніца гаворыць, што мама — першая слухачка яе вершаў. Менавіта яна настаяла на тым, каб дачка выдала кнігу. Удзячна аўтар і Міхасю Казлоўскаму, які паспрыяў таму, што многія маладзечанскія творцы сёння маюць уласныя зборнікі.

Тамара Бярэзіна з’яўляецца ўдзельніцай літаратурна-краязнаўчага аб’яднання «Агмень» гарадскога Палаца культуры, кіраўнік якога Таццяна Атрошанка павіншавала яе з адметнай падзеяй.

«Пішу пра тое, што хвалюе: пра сэнс жыцця, адносіны паміж людзьмі, пра каханне, любоў да роднай прыроды», — гаворыць аўтар і прызнаецца, што лічыць сябе шчаслівым чалавекам. Яна пераканана: шчасце не купіш за грошы. Для яе гэта любімая сям’я, занятак па душы, здароўе. І, безумоўна, жаданне ствараць, якое з цягам часу абавязкова выльецца ў шчырыя і таленавітыя радкі паэзіі ці прозы.

Анжаліка КРУПЯНЬКОВА

http://www.mgazeta.by/kultura/p-smenn-tca-tamara-biarez-na-shchastce-tym-chago-ne-kup-sh

Няма каментарыяў

Добавить комментарий

Ваш email не будзе апублікаваны.