Катэгорыя: Паэзія

Сур’ёзныя развагі ў сатырычным стылі   Вядома ўсім, што чалавек – Прыроды лепшае стварэнне. Ды, зноў жа, немалы і век Яму прыпаў ад нараджэння.

З бальнічнага сшытка Дыялог з сабой У невядомасць шлях ляжыць, Доўгі шлях праз навальніцы… Супакойся, трэба жыць, Шлях пакутны – да бальніцы.

 Вожык №3-2016

інфармацыйны шум бессаромна пранізвае целы нахабна ўпіваецца ў душы ён стаў для нас звыклы нават традыцыйны сярод ночы выціраю

  “Вожык” №3 – 2016

*** Я рэдка пішу пра каханне, Сяброўства, Радзіму, бацькоў, Бо гэта не проста прызнанне – Маленне, што спета наноў. За кожным найменнем – асоба, За словам – і радасць, і боль, А вершы – яны толькі спроба У заўтра складаць бандэроль.

* * * Надвигаясь сброжженной опарой, Грязно-кучевые облака Лебедей к земле давили пару, Их полёт прервав издалека. Молния сверкнула… Рокот грома Воздух рассекал, как магистраль: Зацепив дубов большие кроны, Побежал в неведомую даль.

  Паважаныя  сябры,  рада  сустрэчы з вамі.  Крыху пра сабе.  На цяперашні час  я ўжо ветэран адукацыі. Творчасцю займаюся з дзяцінства, але  сур’ёзна  пачала  падыходзіць да сваіх вершаў з 1992 года. На сённяшні дзень маю чатыры асабістых паэтычых зборнікі і дванаццаць калектыўных,  у якія ўвайшлі мае вершы. Пішу на розныя тэмы

Карані Карані вы мае, карані… Вы трымаеце дрэва рода. І ні больш, і ні меньш, ані – Вы падмурак майго народа. Продкі нашы – бацькі, дзяды! Засталіся нам вашы гоні І шляхі, на якіх сляды Ад мінулых часоў – у сёння.

ДАЙ ЖА, БОЖАНЬКА Ой дай, Божанька, ды здаровейка, Каб яшчэ палятала, Птушкай-жаўранкам ды над родненькім Краем песні спявала. Над валошкавым ды рамонкавым Сінявока-бялявым Краем, любай маёй старонкаю, Што авеяна славай.