Катэгорыя: Наша творчасць

Ах, як мне сёння яго не хапае! Як часам хочацца пазваніць яму, паклікаць на праходку і ўволю нагаварыцца — адвесці душу. Як нестае мне яго мудрай парады, сардэчнай спагады, а то і проста маўклівага, чуйнага разумення. Усё гэта — пра майго самага блізкага сябра, выдатнага беларускага пісьменніка Янку Сіпакова. 15

МАМА, МАМАЧКА, МАТУЛЯ Недалёк ад прыгожага і ўтульнага горада Маладзечна ёсць невялічкі хутарок Забалоцце, у далёкім мінулым маёмасць польскага пана Гайковіча. Хутарок шчыльна прыціснула да векавога лесу  балота. Край некранутай дзівоснай прыроды з казачным птушыным і жывёльным светам стаў для майго дзеда Касцюка Мікіты Осіпавіча з вёскі Баяры і чатырох

1 Ясным красавіцкім ранкам, калі веснавое сонца на талым снезе іскрылася, іграла ўсімі колерамі вясёлкі і ад глянцу асфальту шашы дрыжала і струменілася празрыстае марыва, армейскі зялёны аўтобус вёз нас, малодшых камандзіраў, на бліжэйшую чыгуначную станцыю. Адтуль  цягніком мы павінны былі адправіцца ў адзін з палкоў Паўночнай групы войск, які

  Паважаныя  сябры,  рада  сустрэчы з вамі.  Крыху пра сабе.  На цяперашні час  я ўжо ветэран адукацыі. Творчасцю займаюся з дзяцінства, але  сур’ёзна  пачала  падыходзіць да сваіх вершаў з 1992 года. На сённяшні дзень маю чатыры асабістых паэтычых зборнікі і дванаццаць калектыўных,  у якія ўвайшлі мае вершы. Пішу на розныя тэмы

Карані Карані вы мае, карані… Вы трымаеце дрэва рода. І ні больш, і ні меньш, ані – Вы падмурак майго народа. Продкі нашы – бацькі, дзяды! Засталіся нам вашы гоні І шляхі, на якіх сляды Ад мінулых часоў – у сёння.

ДАЙ ЖА, БОЖАНЬКА Ой дай, Божанька, ды здаровейка, Каб яшчэ палятала, Птушкай-жаўранкам ды над родненькім Краем песні спявала. Над валошкавым ды рамонкавым Сінявока-бялявым Краем, любай маёй старонкаю, Што авеяна славай.

Прогулка к облакам В электричке стояла невыносимая духота, поэтому Ромка упрямо залезал на скамейку и высовывался в открытое окошко. Бабушка, занятая разговорами с попутчиками, надолго отвлекалась от Ромкиного поведения и потому не одёргивала его и от окна не оттаскивала. А когда замечала, то возмущалась, какой он непослушный ребёнок и что

Я ўжо каторую гадзіну без аніякай мэты сноўдалася па кватэры і задавала сабе адны і тыя ж пытанні: “Хто прыдумаў выхадныя? Чаму яны цягнуцца бясконца доўга? Як прыспешыць ход часу?” Вось ужо амаль чатыры месяцы доўжыцца мая нелюбоў да выхадных. З першага па сёмы клас і першае паўгоддзе восьмага навучальнага

Мир любви Жизнь, как пирог развёрнута слоями кусок отрезать могут, но не все. Подрайвить можно иногда с друзьями и выступить во всей своей красе. Быть на своих ногах вот эта благость! Возможность станцевать… и на столе! Из мелочей извлечь пытаться радость. Ведь день вчерашний – черепки в золе.

Чым далей адыходзяць у мінулае гады Вялікай Айчыннай вайны, тым больш сціраюцца з памяці асобныя фрагменты фактаў, успамінаў і дакументаў, якія распавядаюць пра час найстрашнейшага супрацьстаяння і барацьбы за жыццё. Сярод тых, хто «каваў» Вялікую Перамогу ў тыле ворага, былі і байцы партызанскай брыгады «Спартак». І ў кожнага з іх