Катэгорыя: Наша творчасць

“ЛіМ” №3-2017  

Дакументальная аповесць у дзённікавых запісах і адступленнях 2015 год 3 кастрычніка, субота На душы пагана і моташна. Дакладней, там пануюць прыгнечанасць, нервовае трымценне і банальны страх. Той, перад якім бяссільныя здаровы сэнс і розум (бо розум — свядомасць, а страх — падсвядомасць, таму яна мацней). Да страху дадаецца чаканне нечага

Не я У начы — дзявочы твар І, здаецца, тыя ж рысы… Ты пазнаў мае абрысы? То не я, то цень-махляр… У начы — дзявочы твар. Кажаш ты, такія ж вочы? Так жа лёгка ў ранне крочыць, Нібы я, саткана з мар? У начы знаёмы твар І празрысты смеху россып?

– Ну не хочу я этот апельсин! – возмущалась внучка. – И что ты мне всё говоришь и говоришь: «Съешь, там много витаминов!» А я не хо-чу! – по слогам произнесла девочка. И затем добавила: – Вот что-нибудь другое… может, и съела бы. – И чего ж твоя душенька желает?

І зноў апошні ліст з календара, Нібыта з дрэва, што жыццём завецца, Злятае сёння. Што ж яго пара Гісторыі радочкам стаць, здаецца.

В каждом дворе любого дома есть места, куда можно что-то убрать, чтобы не бросалось в глаза, или спрятать. Бывалые люди их называют тёмными углами. Вот в такое место в один из зимних дней кто-то поставил картонную коробку. Ночная температура опускалась до -11°, а в хилом, холодном «жилье» мама-кошка, сжавшись комочком,

“Вожык” №10-2016

Чараўніца  Зноў салдату далёкая вёсачка сніцца, Сніцца і поўня у вёдрах празрыстай вадзіцы, Сніцца каханая дзеўчына каля крыніцы, Любыя вочы красы-чараўніцы.  

МЯДЗВЕДЗЬ Ні сцяжынкі, ні дарогі – Забалелі ў мішкі ногі. Пушча – тут, а там – пустыр, Заблудзіцца страшна: – Б-р-р-р-р!

***  Мастак – праз пакуты і гора, – Адораны словам жывым: Каханне, надзея і вера – ад сэрца, Смяецца – скрозь лёс і стагоддзі – смяецца. І рэха спявае аб ім. Мастак! Ён бязмежнае мора.