З Днём Перамогі! — Паэтычная віншаванка ад творцаў Міншчыны

Фёдор ГУРИНОВИЧ

Ветераны
Незабудками война позарастала,
Боевые потускнели ордена.
Ветераны, как же вас осталось мало –
И сегодня вас преследует война.
Как желал бы я, родные, как хотел бы,
Как взволнованно забились бы сердца,
Если б павшие – от Волги и до Эльбы –
Были с нами до единого бойца.
Вся Отчизна салютует вечерами,
Орудийных залпов всех не перечесть.
Весь народ вас поздравляет, ветераны,
Все цветы цветут сегодня в вашу честь.
О, Победа! – нам оставленная повесть
На распутьях самых яростных дорог.
Дорогие ветераны – наша совесть –
Дай вам силы и здоровья дай вам Бог!

 

Людмила КРУГЛИК

Ты помнишь?..
Земля, ты помнишь сорок первый?
Луга в ромашку влюблены…
Но танки с рёвом шли по нервам,
Отняв покой у тишины.
Изрыв ромашковое поле,
Гадюками ползли вперёд.
Земля, стонала ты от боли,
Стирая с мёртвых кровь и пот.
Упал сержант, зажав ромашку
В своей слабеющей руке.
Смешался с кровью бой вчерашний,
Расплывшись заревом в реке.
Земля, ты придавала силы
Солдатам праведной войны.
За отчий дом, улыбку милой
В атаку шли твои сыны.
Земля, опять цветут ромашки,
Как много-много лет назад…
Он был Алешкой, может Сашкой?..
Он просто Родины солдат.
В истории земли есть даты.
Без слёз их вспоминать нельзя.
В бессмертный полк встают ребята.
Ведёт их памяти стезя.
Четыре года. Сорок пятый
Салютом вспыхнул, взят Берлин.
Сержант с ромашкою примятой
Встал на века, как исполин.

Ирина КАРНАУХОВА

Помнить!
В сырой земле о сколько вас –
Безвестных! – позабыто…
Давно цветут сады в полях,
Что танками изрыты.
Рождает каждая весна
Уродцев из железа,
Напоминая, что война –
Есть жизни антитеза.
И в каждой пяди той земли
Страданья, порох с кровью:
Солдаты жизнями смогли
Сберечь страну с любовью.
С призывом «Помните!» – строка
Не к юбилейным датам,
Не захороним мы пока
Последнего солдата.

Эльвіра ЯРЧАК

Ветэранам
Ужо і дзеці сталі ветэранамі
Удзельнікаў Айчыннае вайны,
І выраслі руплівымі, стараннымі
Тых воінаў дачушкі і сыны.
Ды па начах і сёння прачынаюцца
Ад бліскавіц вясноваю парой:
Вайна, здаецца, зноўку пачынаецца,
Грукоча кананада за гарой.
О пакаленне, горкае, сіроцкае,
Бязбацькавічаў неслухмяных род…
Мы выраслі, як пушча Налібоцкая,
Мы выжылі, і сёння мы − народ.
І мы шануем дзіды нашых прадзедаў,
І ганарымся мужнасцю бацькоў,
Зямелькаю, што ў спадчыну нам дадзена,
Каб жыць на ёй свабодна, без акоў.
І сябраваць не толькі са славянамі,
Усе зямляне – нашы землякі.
Са святам Перамогі, ветэраны вас,
Са святам вас, і дзеці, і бацькі!

Лёля БАГДАНОВІЧ

***
Свет без гвалту, без вайны,
Свет дабра і цішыні,
І кахання, і спакою,
І вясновага настрою.

Пераможны май прыйшоў!
Свет – у квецені садоў.
Смех да самых зор ляціць.
Будзьма, людзі, у міры жыць!

Тамара БЯРЭЗІНА

Святая памяць
Вайны злавеснай чорная навала
Драпежнай птушкай касавала лёсы,
Без літасці, без жалю адпраўляла
Нявінных душаў безліч на нябёсы.
Праз пакаленні прарастае памяць,
Цвіце на свята белым цветам вішні
У гонар тых, хто і ў жару, і ў замець,
Не пра сябе ўсе думалі – пра іншых.

Галіна НІЧЫПАРОВІЧ

Я схілю галаву…
Я схілю галаву
Перад кожным салдатам,
Хто ў баях за Айчыну
Страху смерці не знаў.
Я схілю галаву
І між будняў і святаў,
Бо за наша жыццё
Кроў салдат праліваў.
На акопах вайны
Падняліся бярозы,
Зелянее трава
І рамонкі цвітуць.
Я схілю галаву,
Хай жа высахнуць слёзы,
Бо ў нашчадкаў у сэрцах
Яны ўсе жывуць.

Памяць партызана
Многа год з той ваеннай пары,
Толькі памяць і сёння баліць.
Партызанскія сцежкі ў бары
Ветэран кожнай ночкаю сніць.
Толькі там ён зусім малады
Вёў нябачнаю сцежкай атрад.
У балотах – па пояс вады:
Не зрабілі ні кроку назад.
Семдзесят пятай мірнай вясне
Узарвецца у небе салют.
А салдат – ён ваюе і ў сне,
Удыхаючы горыч пакут.
Праз гады, з той ваеннай пары
(Толькі памяць і сёння баліць)
На спатканне прыходзяць сябры
ў яго снах… А маглі б яны жыць.

Яўген ПЯСЕЦКІ 

* * *
                І ў наш час на раллі можна ўбачыць
                асколкі мін і снарадаў мінулай вайны
На гэтым полi кветак не злiчыць,
І верас тут iмшу сваю шапоча −
Усё навокал прагне мірна жыць…
Ды з-пад зямлi вайна глядзiць у вочы.
Пякуць асколкi з глыбiнi зямлi,
Баляць, як шрамы, даўнiя траншэi −
Ў жальбе тугуе птушка на раллi,
I рэха тут ад цiшынi нямее.
Мне чуецца між гэтай цiшынi
Свiст куль, матораў рык i плач жаночы…
Нябёсы дораць мір маёй зямлi,
А з-пад зямлi вайна глядзiць у вочы.

Уладзімір РУНЦЭВІЧ

Праводзіны
Скразіла так з вачэй яе трывогай,
І чуўся ў голасе амаль што плач.
Абрусам расцілалася дарога,
Над ёй кружыў вяшчун-крумкач.
Расстанне дзіўнае іх так яднала
На той апошняй, на ліхой мяжы.
Яна сказаць яму жадала:
− Ты беражы сябе, ты беражы.
Туга знянацку агарнула,
Як пратрубіў паход трубач.
У грудзях дзявочых рэзанула,
Нібыта сэрца дзёўб крумкач.
Як знерухомела – яна не знала.
Спыніўся час, спыніўся, не бяжыць…
Яна сказаць яму жадала:
− Ты беражы сябе, ты беражы!
Не верыў салдат, не верыў ніколі,
Што не прычакае ўрачысты парад,
Нават, калі захлынаўся ад болю,
У цябе, Перамога, верыў салдат.

Галіна НУПРЭЙЧЫК

На мяжы
Між мірам і вайной мяжа –
Адно імгненне.
Прамень святла, палёт стрыжа –
І бездань ценю.
Кахання шквал, дзіцячы смех.
Вясна без краю.
…Узрывы мін, чырвоны снег.
І край адчаю.
Каб свет быў мірным,
На мяжы
Жыццё віруе.
Бяссонны час цячэ-бяжыць
У ноч сырую,
У спёку лета, у мароз
Зімою лютай,
Каб не было сірочых слёз,
Людскіх пакутаў.

Святлана БЫКАВА

* * *
У духоўнасці – моц,
у свядомасці – сіла,
З імі кожны народ –
неадольны асілак.
Пазбаўляюць яны
ад сляпога нявецтва,
Каб з’ядналіся ўсе,
каб жыло Чалавецтва!