Віншуем з Юбілеем Эльвіру Іванаўну Ярчак!

Паважаная Эльвіра Іванаўна!

Прыміце шчырыя словы віншавання з нагоды юбілею ад сяброў

Мінскага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі!

Жадаем Вам здароўя, даўгалецця,

радасці ў жыцці і асалоды кожнай яе хвілінай,

а таксама творчага натхнення і невычэрпнай энергіі.

Няхай у Вашым доме заўсёды будзе спакой, утульнасць і гармонія,

а цёплыя словы і ўсмешкі блізкіх і родных саграваюць Ваша сэрца.

З павагай  Мінскае абласное аддзяленне ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі”

 

 

Эльвіра ЯРЧАК

            Памяці Максіма Беларуса

Мы засцелем на стол

чысты, белы абрус,

Пачастуем гасцей

медавухай і квасам

I ўспомнім цябе,

наш Максім Беларус,

I ўспомнім жыццё,

што згарэла да часу.

Ці згарэла? А можа,

каметай ляціць,

Асвятляючы цемру касмічнай прасторы,

I над ціхаю плынню

падоўгу віеіць,

Прадвящчаючы радасць ці гора?..

Ціхай плынню нам бачыцца

Сціплы наш край,

Ціхай плынню, —

але ж не балотам!

Шчыра верым у светлы,

у будучы рай,

Бо навошта ж ахвяры,

навошта?!

I Малая Багацькаўка,

Менск і Альбуць

Падарылі нам волатаў духу.

Дык за што ж, Беларусь,

тваіх дзетак вядуць

Паміраць заўчасна

са скрухай?

Ці ж яны пасягнулі

на нечы прастол? —

Баранілі свой край, сваю мову.

I шапталі асмяглыя вусны:

За што?.. I нашчадкі схілялі галовы.

Верце: Божае слова

не знішчыць. ніхто,

Бо яно новай рунню

праб’ецца,

А лухта як была,

так і будзе лухтой,

Толькі «Скарбы жыцця»

будзяць сэрца.

Дык сцяліце ж на стол

Самы белы абрус —

Пачастуем гасцей

медавухай і квасам.

I ўспомнім цябе,

наш Максім Беларус,

I ўсіх тых, што сканалі

дачасна.

 

***

Паэты не паміраюць

(У вершах душа паэта),

Іх зоркі не падаюць з неба,

А толькі гараць ярчэй,

І, нібы брыльянты, ззяюць,

Максімавы трыялеты,

Бо ён спапяліў сваё сэрца

Натхненнем сярод начэй.

«Навошта нам сваркі і звадкі, —

Сцвярджаў малады Багдановіч, —

Мы ўсе падарожныя толькі

І разам ляцім да зор…»

І ён застанецца загадкай

Для пакаленняў новых,

І васількі на золку

Цепляць жытнёвы прастор.

Ад Нёмана і да Волгі

Ступала Муза паэта,

Ад Нёмана і да Волгі

Кідаў бязлітасны лёс,

Памяццю аб матулі

Ліра яго сагрэта,

Ды ад тугі па радзіме

Колькі ў ёй смутку і слёз,

Колькі вялікай любові,

Колькі адданасці шчырай

І хараства незямнога,

Добрых і светлых надзей,

Каб зразумелі людзі:

Жыць трэба ў згодзе і міры.

Гэта паэт ад Бога, —

Светач у сэрцах людзей!