ЛЁЛЯ БАГДАНОВІЧ: “З Днём закаханых!”

Аўтар: ЛЁЛЯ БАГДАНОВІЧ

ХАЙ УВАСКРЭСНЕ КАХАННЕ!
Песціць марозны ранак
Сонейка першы прамень.
Зычу ўсім закаханым
Гэты вясёлкаы дзень.

Хай ён імгненнем найлепшым
Кожнаму ў вочы зірне,
Хай і святых і грэшных
Ён ад бяды захіне.

Зычу духмянага хлеба,
Веру, Надзею, Любоў,
Позірк блакітнага неба,
Шчырых, ласкавых слоў.

Хай уваскрэсне каханне!
Люты адступіць убок,
Зорачка ў вокны загляне,
Месяц зайграе ў ражок…

 

ЗАКАХАНЫМ

У Дзень святога Валянціна

Я ахвярую закаханым

Ласкут нябёсаў шэра-сіні

І водар веснавога рання.

 

Усмешку сонца, крыгаходы,

Маленькай птушкі спеў самотны,

Цяпло сардэчнае і згоду,

Завеі развітальнай ноты.

 

Жывіце ў шчырасці, у каханні,

Не крыўдзіце адзін другога.

Хай цнота веснавога рання

Вядзе вас светлаю дарогай!

 

ВЯСЁЛКАВЫЯ ПРОМНІ…
За туманамі растання
Тое сонечнае ранне,
Дзе сустрэлі мы вясну
І абодвум  не да сну.

Там салоўка галасісты
Нас вянчаў пад небам чыстым
І зязюлька аж да ночы
З вёснаў нам пляла вяночак.

А вясёлкавыя промні
Шчасце сыпалі ў далоні.
Месяц ясны для пацехі
Зоркамі расквеціў стрэхі

І нанізваў вецер босы
На праменьчык сонца росы…
За туманамі растання
Тое сонечнае ранне.
 

НА ЗАКЛАННЕ…
Прамень майго рання  першы –
Ты мне незнарок прысніўся.
Табе прысвячала вершы,
З табою лятала ў высі.

А месяц у студні плаваў,
Лічыла гады зязюля.
І вецер прысеў на лаву,
І зорачкі ўсе паснулі.

Прыпаўшы да любых вуснаў,
Пяшчоту піла да рання.
Звязаўшы пажыткі ў хустку,
З усмешкай ішла на закланне.

Люляў мяне ў зорнай калысцы,
Сваёй называў маленькай.
Былое зляцела лісцем,
У сэрцы засеўшы стрэмкай.

Табе прысвячала вершы,
З табою лятала ў высі,
Прамень майго рання першы –
Як добра, што ты прысніўся!
ВЛЮБЛЁННЫМ
Дарите друг другу любовь и тепло,
Встречайте с улыбкой рассветы.
Пусть кто-то промолвит вам вслед: «Повезло!» –
И сам улыбнётся при этом.

Целуйте почаще родные глаза.
Не бойтесь казаться смешными.
Пусть счастье возьмет под свои паруса
И странствует с вами отныне.

Пускай для двоих путеводной звездой
Знак веры, любви и надежды
Горит день и ночь, охраняя покой,
И будет всё чистым и нежным…

 

 

ПОД ЗВЁЗДНЫМ ДОЖДЁМ
Уснуть не могла очень долго,
А дождик стучался в окно.
До нитки калина промокла —
Не спала со мной заодно…

Ей грезились юные годы,
Свиданья на млечном пути
Под куполом небосвода
В объятиях вечности.

О, как же он был прекрасен —
Вчерашний волнующий сон
На лунно-небесной трассе
Под звёздным дождём!

…Давно это очень было,
А кажется, только вчера
Я в танце с тобой кружила,
Забыв обо всём, до утра..

 

ПОГАСЛИ СВЕЧИ…
Уже давно погасли свечи,
А мы в два голоса молчим.
Мне твой пиджак целует плечи.
Рассвета всплеск неумолим.

Но мы с тобой не замечаем,
Что утро просится в окно
Сквозь тени штор. И звёзды, тая,
В колодец падают на дно.

Уже в саду прохладен воздух.
И расставанья близок час.
И соловей, купаясь в звёздах,
Пел исключительно для нас…