Да Сусветнага Дня паэзіі. Вершы.

СВЯТЛАНА БЫКАВА

Першы верш

Дзень нараджэння – люты:
Склаў першы верш паэт,
Калі ў мароз закуты
Яшчэ спаў белы свет.
Каб не было падману,
Пустых, нязначных слоў,
Паэт прачнуўся рана –
У зорны час высноў.

Выў за акенцам вецер,
Нёс велізарны стос
Хмар снегавых па свеце.
Паэт жа шэпт Нябёс
У шэрані світанку
Напружана лавіў.
Ружовы колер ранку
Благаславеннем плыў,
Апавясціўшы: «Аve!».
Паэт купаўся ў ім –
Здавалася, што нават
Над ім свяціўся німб.

…І раптам зарыпела
Напружана пяро:
Радкамі на паперу
Святло Нябёс лягло.

Предначертание
Поэта душу кто постиг?
В ней столько горя, столько боли!
С вопросом горестным «Доколе?!»
Поэт срывается на крик.
Молчать не может он – не вправе.
И, коль поэт он настоящий,
Ни пуля и ни меч разящий
Молчать поэта не заставят.
Мир нетерпим, жесток к поэту,
Но щит поэта – это лира,
А слово острое – рапира,
И строчки меткие – дуплеты.
Поэта путь: босым – по углям,
Где каждый шаг – в страданьях, с болью.
Предначертанье горней Воли –
Тяжёлый крест, стихов хоругви.

Рождение Слова

Мысль родилась и взмыла, как стрела,
Взлетела ввысь – свободно Мыслей племя!
К мирам далёким унеслась стремглав,
Опережая скорость света, время.
По коридору Млечного Пути
Она летела, набирая силу.
Кричали звёзды ей вослед: «Свети!»
И Мысль во тьме, подобно им, светилась.
Познав ментальный, утончённый мир,
Она постичь решила форм основы:
Покинув тонкий радужный эфир,
В стихах поэта превратилась в Слово.
В мире поэзии

В час вечерний, в гулкой тишине,
Вдохновенье дарит крылья мне.
Их расправив смело за спиной,
Я легко взлетаю в мир иной,
Где роятся образы цветные,
Где ловлю во сне глубоком сны я…

Растворяясь в образном эфире,
Я витаю в необычном мире
Тонких чувств, неясных ощущений,
Светлых грёз, фантазий и видений…
Мне легко… Там хочется остаться…
Но приходит время возвращаться.

Возвращаясь, в сердце я несу
Образов возвышенных красу…

ІКАНАСТАС МАР… Лёля БАГДАНОВІЧ

Імчыць паэзія мяне
Да зор на крылах летуценняў.
Яна пяшчотай захіне
Маё балючае імгненне.

Падорыць у разгар зімы
Блакітнавокую пралеску
І прывядзе ў той час, дзе мы
Былі з табой адною песняй.

Пазычыць радасці глыток,
Усмешкай сонейка пацешыць
І кожны мой няўдалы крок
Спаўе ў вясёлкавую свежасць.

Жыве паэзія між нас
У кожным позірку і гуку —
Прыгожых мар іканастас,
Дабра і шчырасці парука!

Поэзия                         Татьяна ДАШКЕВИЧ

Нет у поэзии ни смерти, ни начала.
Как человек и воздух, кровь и хлеб,
Она жила. И, пела иль молчала,
Всегда была одной из высших треб.

Но как чудно, скромно ее жилище:
Картонный домик, белые листы
И крошки-буквы, словно птичья пища,
Как жизнь людей и как слеза, просты.

Ты пей ее глубинное дыханье,
Се — дар живой от неба и земли,
Прими ее, как нищий — подаянье,
Как эмигрант, родную речь внемли!

Блаженны все рожденные поэты.
Пускай убоги, вздорны и пьяны,
Но, глядя в их трагичные портреты,
Поймешь, что все поэты – спасены.
2004

ПАКЛІКАННЕ СЛОВАМ                Марыя КОБЕЦ

Захліпалася сэрца ў граху –
Да Паклікання, к Лучнасці светлай
На апошняй прыступцы шляху
Я пачула Ваш голас прыветны.

Я прачула цяплынь Вашых воч,
Эўхарыстыю – ў простай прамове.
Панавала згрызотная ноч –
Я знайла ратаванне… у Слове.

Адкупленне, адхланне, спадзеў,
Знітаванасць з Высокім, Сусветным…
На прыпынку Апошніх Надзей –
Я спаткала Ваш позірк прыветны.

Спаталілася лучнасцю ўсмак –
У Пакліканні Словам Прасветлым…
На апошнім маршруце – як знак –
Стаў збавеннем Ваш голас прыветны.

ДА ПАЭЗІІ…

Пагібель?..
Надзея?..
Збавенне?..
Нязграбная ноша?..
Ці крыж?

Ратуеш, ці дорыш сцаленне?
Знішчаеш, уздымаючы ўвысь?

Вясны гаманкой захапленне!
Бурлівы, няўрымслівы плёс!
Любоў… да шаленства… ўтрапення!
Нянавісць… да ўедлівых слёз!

Самоты, журбы паланенне!
І радасць… з ударам пад дых!
І Веры Святой наталенне!
І споведзь,
І каянне ўслых!

Трохперсце… Пацір…
Ачышчэнне…
Пачатак… і ўрэшце… канец.
Пагібель…
і дзеля збавення
цаглянага жвіру свінец!..

***

Проста мяне няма
там, дзе выток ад ценю.
Выспамі воч – зіма,
шэрань сляпых адценняў.

Проста мяне няма
ў цемрадзі і ў зеніце.
Тайнапіс дзён – “сама”,
правапіс ісціны – I.Н.Ц.I.[1]

Проста няма мяне
ў ветры, вадзе і ў глебе!
Я ў шматгалоссі?..
Не!..
Я – у сумоўі з Небам!

Я ў сутарэнні слоў
І ў рыфмаванні строфаў.
Пошук асновы асноў –
вязень сваёй катастрофы.

З німбам над галавой,
з крыламі за плячыма…
– Вязень Паэзіі!..
Стой!..
К вечнасці?..
– Так!..
Магчыма…

[1] I.Н.Ц.І. — у царкоўна-славянскай мове абрэвіятура значыць “Іісус Назаранін Цар Іудзейскі”. Пры распяцці Хрыста Понцій Пілат напісаў на дошчачцы віну Іісуса: (І҆и҃съ назѡрѧнинъ, цр҃ь і҆ꙋдейскїй). Дошчачку з надпісам прыбілі да крыжа над галавой Іісуса Хрыста. На выявах Распяцця гэты надпісь скарачаюць да абрэвіятуры з першых загалоўных літар (І.Н.Ц.І.).