Запісы катэгорыі: Нашы выданні

«Солнечные зайчики» рождаются летом

 

На прошлой неделе в издательстве «Звезда» вышла новая книга стихов и загадок для детей «Солнечный зайчик» Светланы Быковой.  Книга издана тиражом в 1500 экземпляров и будет реализовываться в книжных магазинах «Белкнига», а также киосках «Белсоюзпечать».

Книга проиллюстрирована молодой талантливой художницей Ольгой Шпаковской и получилась яркой, красочной.

Сегодня, 16 июля 219 года,  в летнем оздоровительном лагере Зеньковичской средней школы (Узденский район) Светлана Быкова провела первую презентацию «Солнечного зайчика». Книга понравилась и детям и взрослым, а это  — самый главный показатель работы и автора, и художника, и издательства.

 

Пресс-Центр МОО ОО СПБ

Не забыцца – будзе сніцца

Чалавека, які выбірае для сябе паэзію як спосаб камунікацыі, звычайна адрознівае назіральнасць, увага да таго, што атачае. Некаторыя аўтары пераводзяць свае ўражанні ў разважанні аб метафізічным, аб уладкаванні свету, метафарызуюць усё. Іншыя, наадварот, імкнуцца зрабіць рэальнасць у сваім творы фонам для думак і пачуццяў, але часам — і ўбачыць свет і сябе ў свеце такімі, якія ёсць.


 

Уладзіміра Цануніна, аўтара кніг «Страчанае рэха» і «Кліча бацькава хата», можна аднесці якраз да апошняй катэгорыі. Абедзве кнігі выйшлі ў выдавецтве «Каларград» у 2018 годзе і маюць падобны дызайн вокладак. Жаданне аўтара падзяліць сваю творчасць на дзве кніжкі тлумачыцца, хутчэй за ўсё, тэматычным складнікам. Рэч у тым, што зборнік «Страчанае рэха» ўтрымлівае толькі вершы пра прыроду, увогуле ўяўляе своеасаблівы дзённік назірання за лесам. Кніга падзеленая на чатыры раздзелы, па часах года.

У вясенніх вершах частыя вобразы раніцы, назіранні за рознымі ляснымі істотамі. У атмасферу абуджэння ледзь заўважна закрадаецца думка пра тое, што свята жыцця можа скончыцца (аўтар назірае за прыгожымі стракозамі, якія ў канцы нечакана становяцца здабычай рыб). У летнім раздзеле пяшчотнае і трапяткое стаўленне аўтара да прыроды раскрываецца напоўніцу. Настрой гэтых твораў прасякнуты сонечным спакоем. Прырода для аўтара — сапраўдны, непадроблены сусвет, магічная, боская сіла, нішто не адцягвае ўвагу ад засяроджанасці на яе таямніцах. А вось у асенніх вершах аўтар, акрамя іншага, пачынае звяртаць увагу і на ўласнае жыццё, пераасэнсоўваць падзеі свайго мінулага, настальгіраваць. Сюжэты з зімовага раздзела пераважна трагічныя, цалкам засяроджаныя на лясной тэме.

Нягледзячы на тое, што кожны з раздзелаў вытрыманы ў адпаведным настроі, моцнага кантрасту ва ўражаннях яны не выклікаюць. Прыёмы, якімі карыстаецца аўтар, вобразы, якія ён стварае, застаюцца аднастайнымі, даўно вядомымі і адпрацаванымі, як і тэхнічны складнік твораў.

Гэтая тэхнічная аднастайнасць пераносіцца і на другі зборнік — «Кліча бацькава хата», які адрозніваецца ад першай кнігі агульным тэматычным кірункам, нягледзячы на тое, што некалькі вершаў паўтараецца ў абедзвюх кнігах. Другі зборнік значна больш асабісты. У ім таксама заўважная частка адводзіцца апісанням прыроды, але тут гэта ўжо не абстрактныя краявіды, а родныя мясціны аўтара. У назіральныя вершы ўплятаюцца ўспаміны з дзяцінства, вобразы сваякоў. Некаторыя творы цалкам пабудаваны на гісторыях з маладых гадоў аўтара. Вершы пра яблыкі ў суседскім садзе і лабірынты ў снежных гурбах самыя жывыя і жыццярадасныя з твораў кнігі. У дачыненні да такіх гісторый больш верыцца ў некалькі разоў паўторанае аўтарам прызнанне «не забыцца — будзе сніцца», а яскравыя, але звыклыя прыродныя з’явы трохі стамляюць. Усё ж такі перажыць і ўбачыць — не заўсёды адно і тое ж.

 

Другі зборнік У. Цануніна — вялікая размова пра радзіму, розныя пытанні аб ёй. Асаблівае месца ў тэматычным радзе займае чарнобыльская трагедыя, ад якой пацярпела родная вёска аўтара. Вялікі раздзел у кнізе называецца «Радзіма талентаў». Верш з такой жа назвай  — пра канкрэтную вёску. Раздзел значна пашырае межы не толькі прасторавыя, але і часавыя: У.  Цанунін размаўляе праз свае вершы з класікамі беларускай літаратуры, з Францыскам Скарынам, прысвячае тэксты і гістарычным асобам, і сваім знаёмым творцам. Ставячы розных людзей у адзін шэраг, аўтар адзначае, што малая радзіма — заўсёды частка вялікай.

Але найбольшы гонар У. Цанунін адчувае менавіта ў дачыненні да свайго горада — Вілейкі. Самы буйны твор, які закрывае другі зборнік, — гэта рыфмаваны сцэнарый да кароткаметражнага дакументальнага фільма пра горад на Вяллі. Чытаючы яго, даволі лёгка ўявіць візуальныя элементы, таму, нягледзячы на своеасаблівую форму, можна лічыць, што сваю сцэнарную функцыю работа выконвае.

Творы У. Цануніна — канцэнтрат назіральнасці, засяроджанасці, любові аўтара да сусвету, прыроды і роднай зямлі, агорнуты ў паэтычную форму, якая, як часта бывае ў падобных выпадках, атрымліваецца другаснай, не загружанай дадатковымі сэнсамі і значэннямі. Аддзяленне сваёй асабістай гісторыі ад падгледжанага жыцця прыроды пацвярджае трапяткое стаўленне аўтара да таго, што ён абірае прадметам творчага асэнсавання. Але нават сваё жыццё аўтар разглядае на фоне краёў, якія яго выгадавалі і натхняюць цяпер. Паступовыя пераключэнні ад стрыманых, прыхаваных эмоцый да шчырага і шматслоўнага захаплення выяўляюць эмацыянальнасць і шчырую зацікаўленасць сусветам, якая магла б быць выяўлена так жа яскрава і ў любой іншай форме творчасці.

Дар’я СМІРНОВА 

Крыніца: «ЛіМ», ВД «Звязда», «Сугучча»:  http://zviazda.by/be/news/20190705/1562298668-ne-zabycca-budze-snicca

Прэзентацыя калектыўнага зборніка дзіцячай творчасці адбылася ў Заслаўі

Сусветны Дзень абаронцы дзяцінства ў Заслаўі стаў сапраўдным святам для дзяцей: гульні, атракцыёны, конкурсы, канцэрты… Усё гэта можна было ўбачыць у Дзіцячым гарадскім  парку ў суботу, 1-га чэрвеня.

А яшчэ былі падарункі: у гэты дзень адбылася прэзентацыя новага агульнагарадскога зборніка дзіцячай творчасці “Зорны россып”, выдадзенага ў выдавецтве «Чатыры чвэрці». Гэты зборнік – трэццяе па ліку агульнагарадское выданне. Першыя два – “Струмені заслаўскай крынічкі” і “Нашчадкі Рагнеды” выйшлі ў 2016 і 2017 гадах. Аўтарам ідэі выдання і рэалізатарам творчага праэкта, укладальнікам і рэдактарам зборнікаў з’яўляецца Святлана Быкава – паэтэса, дзіцячая пісьменніца, старшыня Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі”.

У новы зборнік увайшлі літаратурныя творы 53 вучняў трох сярэдніх навучальных устаноў горада Заслаўя, якія паспрабавалі свае сілы ў  паэтычным і празаічным жанрах, а таксама 37 юных мастакоў Заслаўскай дзіцячай школы мастацтваў.

Спачатку слова было дадзена юным сааўтарам зборніка і прадстаўнікам школ. Маладыя паэты з задавальненнем чыталі свае вершы, а дуэт дзяўчынак з вакальнай студыі гарадскога Дома культуры у падарунак для сваіх таленавітых землякоў выканаў песню.

Трэба сказаць, што на гэты раз выданне было прафінансавана двума прадпрыемтсвамі горада: замежным прадпрыемствам “Косвік” і “ААТ “ПМК-42”. Дзякуючы іх фінансавай падтрымцы, на свяце кожнаму юнаму літаратару і мастаку, а таксама і ўсім дарослым, якія прымалі ўдзел у рэалізацыі творчага праэкта,  Святлана Быкава ў якасці падарунка ўручыла зборнік “Зорны россып”.

Супрацоўнікам навучальных устаноў горада, якія прымалі актыўны ўдзел у падрыхтоўцы да выдання ўсіх трох агульнагарадскіх зборнікаў, Святлана Быкава ад імя   Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі” уручыла падзякі за падтрымку творчай моладзі.

Шматлікія фотаздымкі, зробленыя падчас імпрэзы, назаўсёды захаваюць шчаслівыя твары ўдзельнікаў мерапрыемства.

 

                                                              Прэс-Цэнтр МАА ГА СПБ

 

Навагодняя падборка кніг ад Выдавецкага дома «Звязда»


«Новогодние приключения мышонка Пипа». Эсміра Ісмаілава

Гэта кніга – працяг аповесці “Удивительные приключения мышонка Пипа”, якая вельмі палюбілася дзецям. Піп – надзіва добрая і цямлівыя істота. Вось ужо некалькі месяцаў ён жыве ў вялікім доме ў самым цэнтры зялёнага саду. Мышаня акаляюць любоўю дзяўчынка Вара і яе брат Нікі, а таксама іх нянечка Марфа Пятроўна. Ды і мама з татам з вялікай пяшчотай ставяцца да Піпа і ва ўсім яму давяраюць. Жыццё ідзе сваім парадкам: хтосьці ходзіць на працу, хтосьці гаспадарыць у доме, хтосьці па-ранейшаму сваволіць… Усё ціха, мірна і спакойна. Але нават у добрых сем’ях часам адбываюцца дзіўныя рэчы…

Гэта гісторыя адбылася напярэдадні самай цудоўнай пары – Каляд і Новага года. Пах зімовага свята, яловых лапак і мандарынаў злятае з кожнай старонкі кнігі, пераносячы чытачоў у чароўную краіну ўтульнай зімовай казкі.

«Секундочка». Міхаіл Дзеравянка

“Секундочка” – новая казка Міхаіла Дзеравянкі пра Мішутку і яго сяброў, у якой дзяцей чакаюць не толькі незвычайныя прыгоды, але і развіваючыя заданні.

Аднойчы Мішутка, Тыгра, Чап і Вясёлы Паштальён сабраліся за святочным сталом. Куранты адлічвалі апошнія секунды адыходзячага года: раз, два, тры, чатыры, пяць, шэсць, сем, восем, дзевяць, дзесяць, адзінаццаць, двана… І раптам нешта здарылася: ад Часу адкалолася адна маленькая гарэзлівая паўночная секундачка, якая вельмі не хацела сыходзіць у мінулае. Усе гадзіннікі ў свеце спыніліся, а новы год так і не надышоў. І хоць звераняты хутка пасябравалі са сваёй жыццярадаснай госцяй і навучыліся ў яе сапраўднай весялосці, але ці захочуць яны назаўжды застацца ў старым годзе? Што лепш – больш ніколі не працаваць, не хварэць, не старэць, ды і наогул жыць вечна, альбо мець магчымасць проста бачыць сонца? Што ж выберуць Мішутка і яго сябры? А што б выбралі вы?

«Сказки ёлочных игрушек». Іна Зарэцкая

Шмат чароўных казак могуць распавесці елачныя цацкі. Зазірніце ў іх, прыслухайцеся… Вось гэта цацка – вялікая, серабрыстая – ведае пра тое, адкуль у зімы з’явілася футра доўгае, усё са снегу вытканае. А на гэтай яловай лапцы снегіры з грудкамі пунсовымі прымасціліся, сваю гісторыю падрыхтавалі. Пра тое, як лёталі на поўнач халодную па сняжынкі іскрыстыя, каб жыхары лясныя без свята не засталіся. А вось тут – цацка ў форме шышкі яловай. Ведае яна, з-за чаго звераняты турбаваліся, што Дзед Мароз заблудзіцца і дарогу да іх не знойдзе. Ведае – і нам раскажа.

Вось такія казкі – кранальныя, добрыя, душэўныя – хаваюцца ў елачных цацках і ў гэтай кніжцы.

«Снегавік і вясна». Генадзь Аўласенка

Зімой на ўзлеску вясковыя дзеці вылепілі Снегавіка. Яго нос-морквачка – салодзенькі, смачненькі –  прывабіў зайчанят Вушасціка і Таўстуна. А самі зайчаняты вельмі спадабаліся хітрай Лісіцы… З гэтага і пачынаюцца прыгоды герояў у казачным лесе. Па-першае, Снегавік чамусьці прыняў Лісіцу за Спадарыню Вясну. Па-другое, ён вельмі баіцца гэтай самай Вясны, дакладней, баіцца, што яна яго ў ваду ператворыць. Якую ж выгаду можа займець з таго сама Лісіца? Хіба толькі загадае Снегавіку дапамагчы ёй злавіць зайчанятак… Але не хвалюйцеся, усё абавязкова скончыцца добра.

Алена КАРПЕНКА

«Звязда»

Віктар Кажура. Песничке игре (пераклад Даяны Лазаревіч)

Чужых дзяцей не бывае

Яшчэ зусім нядаўна, на XXV Мінскай міжнароднай кніжнай выстаўцы-кірмашы ў Мінску, прэзентавалася выданне для дзяцей «Азбука ў вершах і малюнках» Віктара Кажуры, а цяпер творца збіраецца прэзентаваць сваю кнігу, пераствораную па-сербску, на міжнародным кніжным кірмашы ў Сербіі. Напярэдадні вандроўкі наш карэспандэнт сустрэўся з пісьменнікам.

С.Ананьева, А.Карлюкевич. Беларусь в творчестве и судьбе: литературный диалог в пространстве и времени

Картинки по запросу С.Ананьева и А.Карлюкевич. Беларусь в творчестве и судьбе: литературный диалог в пространстве и времениЛитературный диалог

В 2012 году состоялся V международный форум культурологов Казахстана и Беларуси «Мировые религии и общечеловеческие ценности». Этому событию и посвящена небольшая книга С. Ананьевой и А. Карлюкевича «Беларусь в творчестве и судьбе: литературный диалог в пространстве и времени» (Минск: Звязда, 2018).

Эсмира Исмаилова. Удивительные приключения мышонка Пипа

МЫШАНЯ ПІП І ЎСЕ, УСЕ, УСЕ…

Бадай, у кожнага чытача знойдзецца свая асацыяцыя з прадстаўнікамі азербайджанскай культуры. Большасць, несумненна, ведае ўраджэнца гэтага краю, класіка персідскай паэзіі Нізамі, чыё імя гучала па ўсім сярэднявечным Усходзе.

Іншыя прыгадаюць зборнік твораў дзіцячых пісьменнікаў краіны і яе фальклору “Вышкі над морам”, што выйшла ў 1989 годзе. А вось у новага пакалення чытачоў Азербайджан будзе звязаны з дзіцячай кнігай Эсміры Ісмаілавай “Удивительные приключения мышонка Пипа”, якая выйшла ў рэдакцыйна-выдавецкай установе “Літаратура і мастацтва”.

Т. Мушынская. Дыханне ранняй восені

Ад Грушаўкі да Эйфелевай вежы: падарожжа па кнізе Таццяны Мушынскай

Картинки по запросу Т. Мушынская. Дыханне ранняй восеніПрацоўнае месца пісьменніка — стол з камп’ютарам. Менавіта такі вобраз паўстае ва ўяўленні большасці сучасных людзей. Ці ўсе пры гэтым разумеюць, што сюжэт ствараецца не падчас «прабежак» пальцаў па клавіятуры. Ён можа спець гадамі, нават дзесяцігоддзямі, складацца з дробных аскепачкаў жыццёвага досведу, успамінаў дзяцінства, пачуццяў, эмоцый, уражанняў… Часам з усяго гэтага вырастае квяцістае дрэва рамана ці аповесці. Часам кожны сюжэт прарастае асобнай раслінай, і пісьменнік апынаецца ў вялікім «садзе сваіх успамінаў». Як, напрыклад, Таццяна Мушынская.

В.Гіруць-Русакевіч. На нітцы часу

Словы ўдзячнасці, музыка кахання

Картинки по запросу В.Гіруць-Русакевіч. На нітцы часуМногія з нас так ці іначай далёка ад сваёй малой радзімы, ад таго куточка, дзе ўпершыню ўбачылі сонца, вымавілі першыя словы, зрабілі першыя крокі. Выпраўляючыся ў вялікі свет, нам застаецца толькі настальгічна прыгадваць гады маленства і юнацтва, зрэдку наведвацца да родзічаў, пісаць узнёсла-сумныя вершы. Праўда, з гадамі ўспаміны і вершы становяцца ўсё больш агульнымі, захоўваючы толькі цьмяныя абрысы знаёмых краявідаў. Аднак пра вершы валожынскай паэтэсы Валянціны Гіруць-Русакевіч такога не скажаш: яе прызнанні ў любові родным мясцінам зусім не пафасныя, але шчырыя, пранікнёныя, праўдзівыя…