Запісы катэгорыі: Наша творчасць

Сл. В.Гіруць-Русакевіч, муз. Я.Ксяневіч. Я кахаю цябе

Валянціна Гіруць-Русакевіч (нар. у 1953 годзе) — выдатная беларуская паэтэса. Друкавацца пачала яшчэ васьмікласніцай у ашмянскай раённай газеце. У розныя гады працавала карэспандэнтам, карэктарам, загадчыкам аддзела інфармацыі Валожынскага райвыканкама. Многа гадоў прысвяціла рабоце з маладымі літаратарамі ў народным літаратурна-мастацкім аб’яднанні «Рунь» Валожынскага РЦК. Член СП Беларусі. Аўтар зборнікаў «Я адкрываю вам душу», «Пад зоркаю лёсу», «Мовай сэрца».

Вершы — Валянціна Гіруць-Русакевіч, музыка — Яўген Ксяневіч.

Куплет 1:

Я табе нічым не абавязана,

Апрача кахання

Юнага, што не заўсёды звязвае,

А бывае найчасцей растайным…

Я табе нічым не абавязана,

Акрамя любові,

Акрамя таго, што ўсё-ткі сказаны

Першаму табе тры тыя словы…

Прыпеў:

Я кахаю цябе. Кольці часу, здаецца,

Адляцела, сплыло хуткаплыннай ракой,

А у шчасці й журбе юнай ласкаю сэрца

Цеплыня ахіне — я кахаю цябе…

Куплет 2:

Я табе нічым не абавязана,

Акрамя ўспамінаў,

І яны прыходзяць, незаўважныя

Для старонніх, як і быць павінна.

Я табе нічым не абавязана,

Акрамя любові,

Акрамя таго, што ўсё-ткі сказаны

Першаму табе тры тыя словы…

Прыпеў.

Яўген Ксяневіч

Крыніца: Звязда

А.Карлюкевич. Национальный код в казахстанском литературоведении

Одним из важнейших условий модернизации общественного сознания нового типа Президент Республики Казахстан Нурсултан Назарбаев обозначил сохранение своей культуры, собственного национального кода.

Более чем четвертьвековой путь Независимости Республики Казахстан качественно изменил структуру литературного процесса, открыв новые горизонты и создав наиболее благоприятные условия для его развития, выявления роли и значения литературы в формировании национального самосознания и культурного кода.

Замежная паэзія ў перакладзе Бажэны Мацюк

Эмілі Дзікінсан (з англійскай)

1275

Ніколі не лічылі,

Што ён, Павук, Мастак –

Хоць таленту бясконца

Для ўсіх пакінуў знак –

Яго засведчыў Венік

І ўбачыла Зямля –

Вам, непрызнаны Геній,

Руку пацісну я.

709

Публікацыя – распродаж

Розуму й душы –

Можа, беднасць апраўдае

Тых, хто саграшыў –

Мы ж з нястачы лепей пойдзем

Святасць праслаўляць

Да Стварыцеля – каб грошы

Марнасцю назваць –

Бо Яму належаць думкі,

Іншым што нясём –

Кожны дзень сваё паветра

Дарма аддаём –

Міласць Творцы – зноў на вагі –

Кожны бы гандяр –

Ды ганебна нам цаною

Мерыць Божы дар.

Джон Дон (з англійскай)

Санет №19

Як бездань антытэз маё жыццё,

І зменлівасць канонам паўстае:

Адданы быццам, здраджваю кляцьбе,

І сам шукаю потым выкрыццё;

Раскаянне бы вострае асцё,

Малітва і маўчанне ў барацьбе,

Бясконцасць і нішчымнасць б’юць сябе,

Любоў – імгненне, вечнасць – забыццё.

Я ўчора не пачуў нябёсаў кліч,

А сёння літасці прасіць прыйшоў,

Каб ад прысуду задрыжаць ізноў.

Мая набожнасць – насланнё і зніч.

У лепшы дзень душа мая – бы птах,

Калі да Бога адчуваю страх.

Алена Голуб (з украінскай)

Твор на тэму

“Заквітнела мая Украіна!” –

Так пачаць мне хацелася б верш.

“Дачакаліся: шчасця часіна”, —

Толькі гэта бы лозунг найперш.

Гэта гучная, добрая фраза.

Дыямент Украіна, не страз.

Але як не заўважыць абразу,

Што яна адчувае да нас?

Чорным ветрам звяртаецца быццам:

“Сынку, маці сваю беражы!”

І кіслотным дажджом будзе біцца:

“Лепей хмары ці неба блакіт?

Што вас вабіць: ці лічбавасць эры,

Ці той спеў салаўя па душы?

Быць астрожнікам цеснай кватэры

Ці свабоду знайсці ў шалашы?”

Нарадзілася менш, чым памерла –

Як цудоўна так век дажываць!

А якога насаджвалі зерня,

Уяўляеце, што нам збіраць?

І дачка ўсё пытае пра сала,

Сын бядуе: “Баліць галава….”

Я б багата яшчэ напісала,

Ды дарэмнаю будзе глава.

Гэта хворага люду часіна.

Дапамога? Ад неба, найперш.

“Заквітнела мая Украіна!” –

Хай нашчадкі пачнуць гэтак верш.

Ірына Карнаухава (з рускай)

Хаты

Рубленыя хаты з камінамі

У нябыт сыходзяць. Разам с імі

Роднае, аплаканае намі,

З сумам знікне ў дыме светла-сінім.

Тых мясцін, што зваліся святымі,

Больш няма. Звяў бэз і сад спрадвечны.

Дажывае век свой са старымі

Хаты дух – ён страчаны навечна.

Ганна Перавозава (з рускай)

Палотнішча часу

Не думай пра час легкадумна, што ён

Прымаць з захапленнем цябе будзе вечна.

Яго красаванне, на жаль, хуткацечна,

Становіцца цьмяным палотнішча лён.

І больш не стамляе ў штодзённасці шквал

Квяцістых узораў падзей недалёкіх…

І рвуцца трывалыя ніткі ад спёкі,

Адрозніць не зможаш, дзе звычка, дзе пал…

Душа не натхняе, а проста бурчыць,

Забыўшыся на непакой і свабоду…

Салодкасць кахання не дасць асалоду,

А горыч расстання не будзе гарчыць.

Палітраю восені нас ананім

Таропка – на хвілю ўсяго – ахінае.

А мы і сябе, і чужынцаў кідаем

У путы-абдымкі бясколерных зім.

Не думай пра час, што яго прыгажосць

Сваю захавае навек прамяністасць.

Пачуцці найлепшыя слаў галасіста,

Каб спешна не зблякла ўсё тое, што ёсць.

Ірына Пенюкова (з рускай)

Натхненне

Як слова, што змагло імгненнем усе часы заваражыць,

Ражка падпаска аб’яўленне і кліч, што вымусіў ажыць,

Прайшоўшы цішу паслухмяна. Бель рук і чорны аксаміт

Венецыянкі Тыцыяна. Ці ў хмарах бачны дзень блакіт.

Як сцёрты посах пілігрыма, у ланцужку тваім звяно,

Руіны знішчанага Рыма этрускаў… Гэткае яно…

Ірына Пенюкова (з рускай)

***

Трагізм аскета. Гарадскі падбел.

Ракеты ў тундры. Рыцарства падоння.

Саксуп1. Сіблаг. Прысуджаны рэсстрэл.

Рулетка рускіх… О, жывыя сёння,

Не думайце абразіць і счарніць

За сілу моцных – права быць сабою,

Нясмеласць слабых – права проста быць.

О, шматаблічнасць, падарунак болю!

Пасля ідзе Маскоўская зіма,

На шчоках след – снягоў або рыдання?

У бланку новых слоў ужо няма,

І нечае жыццё – адно чаканне:

Гучыць, нібы бетховенскі акорд,

Адчайны гімн бязлітаснай надзеі…

Не! Праўды, што крывавіцца з аорт,

Насуперак упэўненым! Падзеі

Сціхаюць у падманлівую ціш

Паміж Сусветнымі, дзе гінуць радавыя,

Са светам даўнім сны свае глядзіш,

У садзе, у якім усе жывыя,

Па вечарах трымцяць агаркі слоў,

Рыпіць ігла ў пабітым патэфоне.

Там паляць крылы крохкія аб шкло

І застаюцца плямамі ў плафоне.

Паўліна Паўлава (з балгарскай)

Страх граху

Рандо на 8 радкоў

Не можа каханне з’яўляцца грахом,

хоць Божа і выгнаў нас з раю.

Калі быць свабодным народ выбірае,

не можа каханне з’яўляцца грахом.

Нашчадак Адама і Евы блукае,

Ён страх, што грашыць, прывязаў тальмахом.

Не можа каханне з’яўляцца грахом,

хоць Божа і выгнаў нас з раю.

Пераклады Бажэны Мацюк

1 Сакрэтны супрацоўнік

«Созвучие»

Бажэна Мацюк. Вершы

Бажэна Мацюк. Вершы

Мацюк (Ганушкіна) Бажэна Юр’еўна нарадзілася 08.06.1991 года ў г. Вілейка Мінскай вобласці. Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, у 2016 годзе атрымала ступень магістра філалагічных навук. Працавала настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ДУА “Гімназія № 31 г. Мінска”, вядучым рэдактарам ДУ “Мінскі абласны цэнтр народнай творчасці”, зараз – намеснік старшыні Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі”. Першыя творы публікаваліся ў раённай газеце “Шлях перамогі”, дэбют у рэспубліканскім друку адбыўся ў газеце “Раніца” (2005 год, верш “Родны кут”). Вершы, эсэ і артыкулы друкаваліся ў шматлікіх калектыўных зборніках паэзіі і перакладаў Беларусі і Расіі (“Душа не можа памыліцца”, “Дыханне нябёсаў”, “Срэбны блюз”, “Край верасовы”, “Мне рамонкі цалуюць калені”, “Непадкупны подых натхнення”, “Слова Купалы да творчасці кліча”, “Мы – маладыя”: кніга паэзіі маладых літаратараў Беларусі, “Расчыні ў вясну акно”, “Нам этот мир завещано беречь”, “Ад чатырох вятроў”, “Калі бярэшся за пяро” і інш.).

Генадзь Аўласенка. Хто ловіцца на чаравік?

Казачная гісторыя для дарослых

Як гэта сумна, калі рыба не клюе!

І хоць часта кажуць, што галоўнае на рыбалцы не ўлоў, а так званае яднанне з прыродай… ды маняць яны, тыя, хто так кажа! Якое тут «яднанне», калі паплавок нават не варухнуўся ані разу?! А тут яшчэ гэты тып у акулярах, што стаіць за спінай і, здаецца, вачэй з паплаўка не зводзіць! Можа, таму і кляваць перастала, дакладней, і не пачынала нават?

Тып у акулярах, малады чалавек гадоў дваццаці, няскладны і хударлявы, прыпёрся на гэтую прыстань амаль паўгадзіны таму. Проста праходзіў міма і раптам спыніўся, задуменна пазіраючы на паплавок. З таго часу і тырчыць тут нерухома, нібыта цвікамі да зямлі яго прыбілі.

— Паслухай, — не вытрымаўшы, звярнуўся рыбак да юнака, — калі табе так падабаецца рыбалка, чаму б тады самому не паспрабаваць заняцца гэтай справай? Замест таго, каб…

Не дагаварыўшы, рыбак замаўчаў, а юнак неяк няўпэўнена паціснуў плячамі.

— Па-першае, у мяне няма вуды, — прагаварыў ён амаль вінавата.

— А па-другое? — спытаўся рыбак, зноўку пераводзячы погляд на паплавок. — Ды клюйце ж вы ўжо! Колькі чакаць?!

— Па-другое, у мяне проста не хопіць цярплівасці вось так сядзець і марна глядзець на паплавок.

— А стаяць і марна пазіраць, як другія ловяць, у цябе, як бачу, цярплівасці хапае! — буркнуў рыбак, з раздражненнем змяняючы прынаду і зноў закідваючы вуду.

І тут яму ў галаву прыйшла адна думка. Выдатная, можна сказаць, думка! Адразу ж двух зайцаў, як кажуць! І назіральніка гэтага куды далей сплавіць, і заадно добранька з яго пажартаваць.

— Паслухай! — адклаўшы ў бок вуду, рыбак падышоў ушчыльную да юнака. — З цярплівасцю ў цябе ўсё ў парадку, а рыбалоўныя прылады… — Змоўкшы на хвіліну, рыбак уважліва аглядзеўся па баках. — Іх я табе зараз арганізую!

Падхапіўшы з зямлі доўгі сукаваты кіёк, рыбак выцягнуў потым з кішэні скрутак з тонкай вяровачкі, акуратна яе разматаў, потым трывала прымацаваў да кійка.

— Так, вуда і лёска ў нас ужо ёсць, застаецца толькі прынаду прыладзіць, — прамармытаў ён, зноўку азіраючыся па баках. — Ага, вось гэта павінна падысці!

Выхапіўшы з травы стары дзіравы чаравік, рыбак прывязаў яго да процілеглага канца вяровачкі.

— Цудоўная вуда выйшла, праўда? І выключна на буйную рыбу!

— Сапраўды? — нясмела пацікавіўся юнак. Потым ён памаўчаў крыху і спытаўся яшчэ больш нерашуча: — А якая рыба можа паквапіцца на чаравік?

— Сом! — не задумваючыся, адказаў рыбак. — Альбо шчупак двухметровы! Ну, чаго чакаеш, трымай сваю вуду!

Юнак нерашуча ўзяў з рук рыбака «вуду» і хацеў ужо закінуць, як рыбак перахапіў ягоную руку.

— Тут шчупакі не водзяцца! — аўтарытэтна заявіў ён. — А вунь за тым хмызняком іх процьма, так што шыбуй туды і цягай, колькі пажадаеш!

Рыбак і сам не верыў, што ягоны жарт удасца, але, як не дзіўна, менавіта гэта і адбылося. Ускінушы на плячо свой кік, юнак паслухмяна падаўся ў бок хмызняку, потым да рыбака данёсся характэрны ўсплёск.

— Ну і ідыёт! — пакруціў галавой рыбак. — Такіх пашукаць яшчэ!

У гэты час паплавок уздрыгнуў, шпарка пайшоў убок і рыбак, забыўшыся пра ўсё на свеце, спрытна падсек. Імгненне… і вось ужо ладны падлешчык затрапятаў на траве.

— Пачатак ёсць! — задаволена прамармытаў рыбак, зноўку закідваючы вуду. І амаль адразу выцягнуў яшчэ аднаго падлешчыка.

А потым яшчэ і яшчэ… І толькі калі ўзрадаваны рыбак выцягнуў шостага па ліку падлешчыка, паплавок нарэшце супакоіўся і зноўку застыў нерухома.

І ў гэты самы час з-за кустоў пачуўся ўсхваляваны голас юнака.

— У мяне штосьці клюнула! Вялізнае, здаецца!

— Сом! — іранічна выгукнуў у адказ рыбак, і тут яму нечакана шкада стала гэтага недарэку ў акулярах. — Паслухай, я ж проста пажартаваў! А чаравік твой, хутчэй за ўсё, за карчажыну нейкую зачапіўся!

— Ды не! — яшчэ больш узбуджана выгукнуў юнак. — Там штосьці яго тузае! Жывое штосьці!

— Ды што ты такое кажаш?!

Ні капелькі не паверыўшы юнаку (ды і як у такое можна паверыць!), рыбак, тым не менш, зноўку адклаў у бок вуду і накіраваўся да юнака. А там…

З вады, трымаючы у руцэ чаравік, раптам высунулася амаль па пояс поўнасцю аголеная дзяўчына. Вельмі прыгожая, з доўгімі блакітнымі валасамі і вялізнымі, сінімі, як валошкі, вачыма.

— Ну і далей што? — прагаварыла яны крыху хрыпатым, але, тым не менш, надзвычай прыемным голасам. — Што далей, я пытаюся?

Гэта было так нечакана і так нерэальна, што і рыбак, і юнак, нічога на гэта не адказваючы, толькі моўчкі ўтаропіліся ў незнаёмку.

— Так і будзеце на мяне моўчкі пазіраць? — насмешліва хмыкнула тая. — Кавалеры, называецца! Стаяць, пазіраюць… а каб дапамагчы…

— Дапамагчы ў чым? — не прагаварыў — прашаптаў юнак.

— З вады вылезці! А… Дачакаешся ад вас дапамогі! — Дзяўчына хуценька выбралася на бераг, кінула ў траву чаравік і шырока раскінула ў бакі рукі. — О, мой каханы! Мой адзіны! Нарэшце мы стрэліся!

— Ты мне таксама падабаешся! — пачаў рыбак, але дзяўчына зірнула недаўменна.

— Не разумею: пры чым тут ты?!

Потым яна хуценька падбегла да юнака, моцна яго абняла, палка пацалавала ў вусны.

— Ты зняў з мяне чары, мой вызваліцель!

— Якія чары? — усё яшчэ нічога не разумеючы, прашаптаў юнак.

— А такія! Я — рачная німфа, але мне так надакучыла жыць у вадзе! А пакінуць гэты абрыдлы вадаём сама я не магла. Хтосьці павінен быў зняць з мяне чары… І ты гэта зрабіў, першым за столькі гадоў, закінуўшы вуду з чаравікам замест прынады! Гэта і была адзіная ўмова майго вызвалення!

— Чорт! — выгукнуў злосна рыбак і ў гэты самы час у вадзе штосьці гучна плюхнула. — Што гэта?

— Не звяртай увагі! — махнула рукой німфа. — Ёй проста зайздросна!

— Каму гэта, ёй? — насцярожыўся юнак.

— Я ж кажу: не звяртайце ўвагі! — другі раз махнуўшы рукой, німфа зноўку аберуч абхапіла юнака за шыю, прыпала да ягоных абветраных вуснаў. — О, мой каханы, мой адзіны! Цяпер я твая назаўсёды! Ці ты, можа, супраць?

— Ды не, я не супраць! — сумеўся юнак. — Ты вельмі мне падабаешся! Вось толькі…

Не дагаварыўшы, ён замаўчаў.

— Вось што значыць: дурням шанцуе! — з зайздрасцю буркнуў рыбак. — І чаму б гэтай німфе не быць маёй назаўсёды?

— Калі б мяне злавіў на чаравік ты, я была б тваёй! А зараз… — Зноў павярнуўшыся да юнака, яна дадала пяшчотна: — Я стану табе выдатнай жонкай, выканаю ўсе твае жаданні, любы!

— Ну, і якія ж, напрыклад? — саркастычна пацікавіўся рыбак.

— Ды самыя розныя! — паціснула плячамі німфа. — Як толькі ён захоча паснедаць альбо павячэраць — я адразу ж прыгатую самыя смачныя і вытанчаныя стравы. У яго заўсёды будзе чыстае адзенне і чыста ў кватэры. А яшчэ… — Тут яна памаўчала крыху і дадала сарамліва: — Ноччу, у ложку, я таксама буду выконваць усе жаданні свайго каханага…

— І гэта ўсё, што ты можаш? — хмыкнуў рыбак. — Прабач, але ж такія жаданні могуць выконваць усе без выключэння жанчыны! — Тут ён змоўк на хвіліну і чамусьці горка ўздыхнуў. — Дакладней, амаль усе…

Нічога на гэта рыбаку не адказаўшы, німфа ўважліва паглядзела на юнака.

— Любы, — прашаптала яна ўсё з той жа пяшчотай у голасе, — я толькі што прачытала твае думкі, а яны ў цябе вельмі сумныя! У цябе зусім няма грошай і, наогул, ты шмат каму павінен значныя сумы. Гэта так?

— Так! — уздыхнуў юнак. — Выходзіць, я вельмі незайздросны кавалер…

— Няўжо? — з нейкай нават насмешкай усклікнула німфа і пляснула ў далоні. — А ну, расчыні свой рукзак!

— Навошта? — не зразумеў юнак. — Там нічога няма!

Расчыніўшы рукзак, юнак нейкі час недаўменна пазіраў на грошы, якіх у рукзаку было шмат і нават занадта.

— Адкуль гэта… — пачаў ён, але тонкія пальчыкі німфы пяшчотна закрылі ягоныя вусны.

— Не мае значэння, любы! — прашаптала німфа. — Гэтыя грошы твае, дакладней, нашы! А мала будзе — ты толькі скажы!

— Я зрабіў гэтую чортаву вуду! — раптам закрычаў рыбак і ў рэчцы зноўку штосьці гучна плюхнула. — Вось гэтымі самымі рукамі! Я даў яе гэтаму цяльпуху ў акулярах! Я навучыў яго, як закідваць! Гэта ўсё я, а не ён! Дык чаму ж тады…

Не дагаварыўшы, ён змоўк, але німфа выдатна зразумела тое, што хацеў сказаць, ды не сказаў рыбак.

— Усё гэта так, — слушна заўважыла яна. — Але ж, робячы гэтую вуду, ты хацеў толькі пажартаваць з майго каханага! Так што правільна, што ты празяваў свой шанц… Ты проста не заслугоўваў яго, вось і ўсё!

— Чорт! Чорт! Чорт! — не ведаючы, што і адказаць на такое, затупаў нагамі рыбак і раптам змоўк, прыслухоўваючыся. — Ды што там увесь час плюхае?! Шчупакі?

— І вялізныя! — з лёгкай іроніяй у голасе адазвалася німфа. — Хочаш іх злавіць?

— Ды што мне з тых шчупакоў, чорт бы іх усіх пабраў! — з роспаччу ўсклікнуў рыбак. — Я цябе жадаю злавіць, альбо такую, як ты! І вось жа, чорт… Слухай, — раптам насцярожыўся ён, — здаецца, гэта не рыба плюхае! Скажы… а можа… можа, у рэчцы яшчэ хтосьці водзіцца?

— У рэчцы хто толькі не водзіцца… — шматзначна і нават загадкава адазвалася німфа.

— Ды я не пра тое! — махнуў рукой рыбак. — Хтосьці, падобны да цябе, там яшчэ застаўся?

— Магчыма! — яшчэ больш загадкава прамовіла німфа.

— Праўда?! — Узрадаваны рыбак нахіліўся, хуценька падхапіў кіёк з чаравікам. — А што, калі я… калі я таксама закіну чаравік? Злаўлю я сваё шчасце?

— Ты толькі тут не закідвай, — думаючы аб нечым сваім, параіла німфа. — Ідзі вунь за той хмызнячок. Бо тут я жыла, а яе тэрыторыя менавіта там, далей!

— Яе, гэта каго? — усхвалявана запытаўся рыбак.

— Маёй рачной сяброўкі, — патлумачыла німфа і чамусьці весела рассмяялася. — Здаецца, ёй таксама надакучыла жыць у вадзе, так што, спяшайся! Каб ніхто не апярэдзіў!

— Не апярэдзіць! Не паспее!

Размахваючы кійком з чаравікам, рыбак амаль подбегам падаўся да хмызнячка, а юнак задумліва паглядзеў яму ўслед.

— Там што, і сапраўды жыве твая сяброўка?

Не адказваючы, німфа толькі сцвярджальна кіўнула.

— І яе таксама можна злавіць на чаравік?

— Выключна на чаравік! — думаючы аб нечым сваім, прагаварыла німфа. — І ні на што іншае!

— І ён яе зловіць?

— Нават не сумняваюся ў гэтым! Вунь, здаецца, ужо цягне!

— Ну што ж, — задумліва прагаварыў юнак. — Значыцца, ён таксама злавіў сваё шчасце!

— А вось у гэтым я вельмі сумняваюся! — засмяялася німфа і ў гэты ж самы час да юнака данёсся адчайны крык. — Ну, што я казала! Вунь, глядзі, каго ён з вады выцягнуў!

З-за хмызняка выбег рыбак, а за ім з чаравікам у руцэ спяшалася нейкая вялізная страхалюдная істота: уся ў чорнай балотнай твані, на галаве рогі, за спінай хвост доўгі матляецца…

— Адчапіся ад мяне! — азірнуўшыся, спалохана залямантаваў рыбак, усё паскараючы і паскараючы бег. — Чаго табе?!

— О, мой любы, мой адзіны! — нізкім глухім голасам адазвалася пачвара, не адстаючы ад небаракі ні на крок. — Ты зняў з мяне чары, і цяпер я твая да смерці!

— Д-да чыёй смерці?! — нервова выгукнуў рыбак, хапаючыся аберуч за галаву. — Д-да тваёй?

— Да тваёй, вядома! Маё жыццё доўгае!

— А-а-а! — прабягаючы зусім побач з німфай і юнаком, прагаласіў рыбак. — Ратуйце! Дапамажыце!

— Зараз дапамагу, мой збавіцель! Толькі не ўцякай ад мяне, мой адзіны, мой непаўторны! О, як жа моцна я цябе кахаю!

— Адчапіся ад мяне, чуеш, адчапіся! — данёсся ўжо здалёк голас рыбака. — У мяне дома ўласная жонка маецца! Амаль такое ж пудзіла!

— Ну вось і добра! Цяпер два пудзілы ў тваім доме жыць будуць!

Галасы рыбака і страхалюднай істоты паступова заціхлі.

— Хто гэта? — недаўменна спытаўся юнак, паварочваючыся да німфы.

— Мая рачная сяброўка, — патлумачыла німфа. — Чарцяка балотная!

— Якая жудасная! — аж перасмыкнуўся юнак, потым да яго дайшло яшчэ нешта:

— Чакай, дык што, я таксама мог яе выцягнуць замест цябе? — у дрыготкім голасе юнака быў самы сапраўдны жах.

— Супакойся, не мог ты яе выцягнуць! — весела рассмяялася німфа. — Бо ў нас з сяброўкай дамоўленасць такая была: я лаўлюся першай! А ведаеш, чаму?

— Чаму? — з уяўнай палёгкай запытаўся юнак.

— А таму, што калі б яе выцягнулі першай, — патлумачыла німфа, — наўрад ці бы хто асмеліўся яшчэ разочак закінуць у рэчку чаравік!

«Літаратура і мастацтва» №22-2018