Запісы катэгорыі: Наша творчасць

Алесь Карлюкевич. Рассказы об Отечестве. Сосны над Ятранкой

Тихий, негромкий поселок. По старому – местечко. Казалось бы, замкнутый мир, пространство, отрезанное от большого мира и географией, и историей… Реки Молчадь и Ятранка – самая большая вода в окрестностях Новоельни, городского поселка в Дятловском районе, на Гродненщине. А озеро, что образовалось совсем рядом с поселком, искусственное, появилось здесь в связи со строительством гидроэлектростанции. Местные жители городского поселка любят похвастаться красотой своей малой родины. Здесь и впрямь есть особая притягательность. Сосны где только не растут!.. Окружают Новоельню со всех сторон, буквально по улицам «бродят», заполняя милым лесным ароматом все пространство. Кажется, что даже на железнодорожное полотно наступают.

Сл. В.Гіруць-Русакевіч, муз. Я.Ксяневіч. Я кахаю цябе

Валянціна Гіруць-Русакевіч (нар. у 1953 годзе) — выдатная беларуская паэтэса. Друкавацца пачала яшчэ васьмікласніцай у ашмянскай раённай газеце. У розныя гады працавала карэспандэнтам, карэктарам, загадчыкам аддзела інфармацыі Валожынскага райвыканкама. Многа гадоў прысвяціла рабоце з маладымі літаратарамі ў народным літаратурна-мастацкім аб’яднанні «Рунь» Валожынскага РЦК. Член СП Беларусі. Аўтар зборнікаў «Я адкрываю вам душу», «Пад зоркаю лёсу», «Мовай сэрца».

Вершы — Валянціна Гіруць-Русакевіч, музыка — Яўген Ксяневіч.

Куплет 1:

Я табе нічым не абавязана,

Апрача кахання

Юнага, што не заўсёды звязвае,

А бывае найчасцей растайным…

Я табе нічым не абавязана,

Акрамя любові,

Акрамя таго, што ўсё-ткі сказаны

Першаму табе тры тыя словы…

Прыпеў:

Я кахаю цябе. Кольці часу, здаецца,

Адляцела, сплыло хуткаплыннай ракой,

А у шчасці й журбе юнай ласкаю сэрца

Цеплыня ахіне — я кахаю цябе…

Куплет 2:

Я табе нічым не абавязана,

Акрамя ўспамінаў,

І яны прыходзяць, незаўважныя

Для старонніх, як і быць павінна.

Я табе нічым не абавязана,

Акрамя любові,

Акрамя таго, што ўсё-ткі сказаны

Першаму табе тры тыя словы…

Прыпеў.

Яўген Ксяневіч

Крыніца: Звязда

А.Карлюкевич. Национальный код в казахстанском литературоведении

Одним из важнейших условий модернизации общественного сознания нового типа Президент Республики Казахстан Нурсултан Назарбаев обозначил сохранение своей культуры, собственного национального кода.

Более чем четвертьвековой путь Независимости Республики Казахстан качественно изменил структуру литературного процесса, открыв новые горизонты и создав наиболее благоприятные условия для его развития, выявления роли и значения литературы в формировании национального самосознания и культурного кода.

Замежная паэзія ў перакладзе Бажэны Мацюк

Эмілі Дзікінсан (з англійскай)

1275

Ніколі не лічылі,

Што ён, Павук, Мастак –

Хоць таленту бясконца

Для ўсіх пакінуў знак –

Яго засведчыў Венік

І ўбачыла Зямля –

Вам, непрызнаны Геній,

Руку пацісну я.

709

Публікацыя – распродаж

Розуму й душы –

Можа, беднасць апраўдае

Тых, хто саграшыў –

Мы ж з нястачы лепей пойдзем

Святасць праслаўляць

Да Стварыцеля – каб грошы

Марнасцю назваць –

Бо Яму належаць думкі,

Іншым што нясём –

Кожны дзень сваё паветра

Дарма аддаём –

Міласць Творцы – зноў на вагі –

Кожны бы гандяр –

Ды ганебна нам цаною

Мерыць Божы дар.

Джон Дон (з англійскай)

Санет №19

Як бездань антытэз маё жыццё,

І зменлівасць канонам паўстае:

Адданы быццам, здраджваю кляцьбе,

І сам шукаю потым выкрыццё;

Раскаянне бы вострае асцё,

Малітва і маўчанне ў барацьбе,

Бясконцасць і нішчымнасць б’юць сябе,

Любоў – імгненне, вечнасць – забыццё.

Я ўчора не пачуў нябёсаў кліч,

А сёння літасці прасіць прыйшоў,

Каб ад прысуду задрыжаць ізноў.

Мая набожнасць – насланнё і зніч.

У лепшы дзень душа мая – бы птах,

Калі да Бога адчуваю страх.

Алена Голуб (з украінскай)

Твор на тэму

“Заквітнела мая Украіна!” –

Так пачаць мне хацелася б верш.

“Дачакаліся: шчасця часіна”, —

Толькі гэта бы лозунг найперш.

Гэта гучная, добрая фраза.

Дыямент Украіна, не страз.

Але як не заўважыць абразу,

Што яна адчувае да нас?

Чорным ветрам звяртаецца быццам:

“Сынку, маці сваю беражы!”

І кіслотным дажджом будзе біцца:

“Лепей хмары ці неба блакіт?

Што вас вабіць: ці лічбавасць эры,

Ці той спеў салаўя па душы?

Быць астрожнікам цеснай кватэры

Ці свабоду знайсці ў шалашы?”

Нарадзілася менш, чым памерла –

Як цудоўна так век дажываць!

А якога насаджвалі зерня,

Уяўляеце, што нам збіраць?

І дачка ўсё пытае пра сала,

Сын бядуе: “Баліць галава….”

Я б багата яшчэ напісала,

Ды дарэмнаю будзе глава.

Гэта хворага люду часіна.

Дапамога? Ад неба, найперш.

“Заквітнела мая Украіна!” –

Хай нашчадкі пачнуць гэтак верш.

Ірына Карнаухава (з рускай)

Хаты

Рубленыя хаты з камінамі

У нябыт сыходзяць. Разам с імі

Роднае, аплаканае намі,

З сумам знікне ў дыме светла-сінім.

Тых мясцін, што зваліся святымі,

Больш няма. Звяў бэз і сад спрадвечны.

Дажывае век свой са старымі

Хаты дух – ён страчаны навечна.

Ганна Перавозава (з рускай)

Палотнішча часу

Не думай пра час легкадумна, што ён

Прымаць з захапленнем цябе будзе вечна.

Яго красаванне, на жаль, хуткацечна,

Становіцца цьмяным палотнішча лён.

І больш не стамляе ў штодзённасці шквал

Квяцістых узораў падзей недалёкіх…

І рвуцца трывалыя ніткі ад спёкі,

Адрозніць не зможаш, дзе звычка, дзе пал…

Душа не натхняе, а проста бурчыць,

Забыўшыся на непакой і свабоду…

Салодкасць кахання не дасць асалоду,

А горыч расстання не будзе гарчыць.

Палітраю восені нас ананім

Таропка – на хвілю ўсяго – ахінае.

А мы і сябе, і чужынцаў кідаем

У путы-абдымкі бясколерных зім.

Не думай пра час, што яго прыгажосць

Сваю захавае навек прамяністасць.

Пачуцці найлепшыя слаў галасіста,

Каб спешна не зблякла ўсё тое, што ёсць.

Ірына Пенюкова (з рускай)

Натхненне

Як слова, што змагло імгненнем усе часы заваражыць,

Ражка падпаска аб’яўленне і кліч, што вымусіў ажыць,

Прайшоўшы цішу паслухмяна. Бель рук і чорны аксаміт

Венецыянкі Тыцыяна. Ці ў хмарах бачны дзень блакіт.

Як сцёрты посах пілігрыма, у ланцужку тваім звяно,

Руіны знішчанага Рыма этрускаў… Гэткае яно…

Ірына Пенюкова (з рускай)

***

Трагізм аскета. Гарадскі падбел.

Ракеты ў тундры. Рыцарства падоння.

Саксуп1. Сіблаг. Прысуджаны рэсстрэл.

Рулетка рускіх… О, жывыя сёння,

Не думайце абразіць і счарніць

За сілу моцных – права быць сабою,

Нясмеласць слабых – права проста быць.

О, шматаблічнасць, падарунак болю!

Пасля ідзе Маскоўская зіма,

На шчоках след – снягоў або рыдання?

У бланку новых слоў ужо няма,

І нечае жыццё – адно чаканне:

Гучыць, нібы бетховенскі акорд,

Адчайны гімн бязлітаснай надзеі…

Не! Праўды, што крывавіцца з аорт,

Насуперак упэўненым! Падзеі

Сціхаюць у падманлівую ціш

Паміж Сусветнымі, дзе гінуць радавыя,

Са светам даўнім сны свае глядзіш,

У садзе, у якім усе жывыя,

Па вечарах трымцяць агаркі слоў,

Рыпіць ігла ў пабітым патэфоне.

Там паляць крылы крохкія аб шкло

І застаюцца плямамі ў плафоне.

Паўліна Паўлава (з балгарскай)

Страх граху

Рандо на 8 радкоў

Не можа каханне з’яўляцца грахом,

хоць Божа і выгнаў нас з раю.

Калі быць свабодным народ выбірае,

не можа каханне з’яўляцца грахом.

Нашчадак Адама і Евы блукае,

Ён страх, што грашыць, прывязаў тальмахом.

Не можа каханне з’яўляцца грахом,

хоць Божа і выгнаў нас з раю.

Пераклады Бажэны Мацюк

1 Сакрэтны супрацоўнік

«Созвучие»

Бажэна Мацюк. Вершы

Бажэна Мацюк. Вершы

Мацюк (Ганушкіна) Бажэна Юр’еўна нарадзілася 08.06.1991 года ў г. Вілейка Мінскай вобласці. Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, у 2016 годзе атрымала ступень магістра філалагічных навук. Працавала настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ДУА “Гімназія № 31 г. Мінска”, вядучым рэдактарам ДУ “Мінскі абласны цэнтр народнай творчасці”, зараз – намеснік старшыні Мінскага абласнога аддзялення ГА “Саюз пісьменнікаў Беларусі”. Першыя творы публікаваліся ў раённай газеце “Шлях перамогі”, дэбют у рэспубліканскім друку адбыўся ў газеце “Раніца” (2005 год, верш “Родны кут”). Вершы, эсэ і артыкулы друкаваліся ў шматлікіх калектыўных зборніках паэзіі і перакладаў Беларусі і Расіі (“Душа не можа памыліцца”, “Дыханне нябёсаў”, “Срэбны блюз”, “Край верасовы”, “Мне рамонкі цалуюць калені”, “Непадкупны подых натхнення”, “Слова Купалы да творчасці кліча”, “Мы – маладыя”: кніга паэзіі маладых літаратараў Беларусі, “Расчыні ў вясну акно”, “Нам этот мир завещано беречь”, “Ад чатырох вятроў”, “Калі бярэшся за пяро” і інш.).