Запісы катэгорыі: Галоўная

Ірына Кавалёва. Расія. Вершы

 

КАВАЛЁВА  ІРЫНА  УЛАДЗІМІРАЎНА 

Паэт, перакладчык, журналіст, кіраўнік секцыі мастацкага перакладу і член праўлення Саюза перакладчыкаў Расіі, член Саюза пісьменнікаў Масквы і Клуба пісьменнікаў Цэнтральнага дому літаратараў (ЦДЛ), арганізатар і вядучая літаратурнай гасцёўні ў ЦДЛ «На скрыжаваннях светаў», сузаснавальнік Незалежнай пісьменніцкай асацыяцыі «Лютня  Арыёлы», ганаровы член Міжнароднай культурнай асацыяцыі «Лігурыя-Русо» і Рускага дома мастацтваў імя Сцяпана Эрзі ў Генуі, арганізатар і мастацкі кіраўнік міжнародных фестываляў мастацтва СТВ «Генуэзскі маяк» і «Стэпавая ліра» ў станіцы Новапакроўская, а таксама літаратурнага фестывалю «Дзеці трэцяга тысячагоддзя» ў Маскве, лаўрэат Міжнароднай Рускай прэміі (Чэхія), Вялікай прэміі Міжнароднага літаратурнага фонду імя Мілана Фюшта Венгерскай акадэміі навук, а таксама літаратурных прэмій  гуманітарнага фонду імя А. С. Пушкіна, Міжнароднага фестывалю славянскай паэзіі «Поющие письмена» і часопіса «Кольцо А» Саюза пісьменнікаў Масквы.

Аўтар кніг вершаў «Чацвёртая Троя», «Кесарава сячэнне», «Ордэн Шпітальераў», «Terra Italica», «Краіна стракоз», «Карта памяці», «Лігурыйскі заліў», «Я сёння намалюю буйнаспелую хвалю». 

 ПАЛІ ЛАВАНДЫ

Кране нас вірус – мы хварэем,

Баімся пылкавых атак.

Зямля задумвалася раем,

Ды раптам штось пайшло не так!

То рак, то выразаюць гланды,

То лейкацыты на нулі,

Ды паўстаюць палі лаванды

Куточкам раю на зямлі.

І, нібы лекі ад прастуды,

Пальецца з іх паток святла.

І раптам – гэта проста цуды! –

Свірэпка крыжыкам ўзыйшла,

Баркун сядзіць кусточкам бляклым,

Сардэчнік, жаўтазель і мак…

 

… Зямля задумвалася пеклам,

Ды раптам штось пайшло не так. 

СТРАКАЗА

Узрушана таўкуцца мошкі,

Пруд бурбуліць – то глею ўздых,

Бо дробная жадае сошка

Быць з любым побач – удваіх.

 

Я пела… Лета праляцела –

Ды не адно, а сорак год!

Цяпер гляджу я ачмурэла

На снегу зімні карагод.

 

…Я страказа – на крыльцах стразы

З расцёртага ад цацак шкла –

Скакала я ў садочку разам

З усімі дзецьмі, як магла.

 

Прыйшлі бацькі тады ўсе нашы

Ў тэатр дзіцячага садка.

Я ж ненавідзела мурашку –

Уласніка-працаўніка.

 

І хай мяне спасцігне кара –

Гіены вогненнай агмень:

Люблю ўсё, што даецца дарам –

Як гэта рыфма ці прамень.

 

Люблю нядзелю і суботу,

На тыдні – лепшыя яны:

Да сёмага круціцца поту,

Дальбог жа, можа і дурны.

 

Ён, як мураш той, па каменні

Паўзе без сіл – так мае быць…

Ды подых лёгкага натхнення

Сачком старання не злавіць.

 

Люблю я лёгкія пасылы –

Без пад’яджання на казе.

Бо не здарма прыладзіў крылы

Бог не мурашцы – страказе.

 

ТЫГРЫ ЎЯЎЛЕННЯ

 Мяжа тупасці – маляваць яблык як ён ёсць.

 Намалюй хоць бы чарвяка, скатаванага любоўю,

 і лангусту, якая танчыць з кастаньетамі,

 а над яблыкам няхай пырхаюць сланы,

 і ты сам убачыш, што яблык тут лішні.

 

Сальвадор Далі

Над яблыкам кружляюць элефанты.

У ложках, бы лічынкі, спяць інфанты.

Лангусты адышлі ад стылю кантры –

І скачуць вольна ў рытме кастаньет.

А чарвякі, нібыта тыя гранды,

Каханнем стомленыя, аглядаюць свет.

 

Ды толькі тым, хто думае, як група,

Не дапаможа ўбачыць нават лупа,

Што маляваць, што бачыш, гэта глупства –

Кузурку, птушку, яблыкі ці ліст.

Няхай жа вырасце на дрэве міска супу,

І караед у ёй хай танчыць твіст.

 

Забі на рыфму «кошка» і «дарожка»,

Знайдзі, дадай яшчэ ўяўлення трошкі –

У крэсле хай жаночай стане ножка.

Убач, мастак, што стаў квадратным шар!

Спі, як Далі, з ключом, і не на ложку,

І замалюй няўлоўны сон-кашмар.

 

Кладзіся спаць не вечарам, а зранку,

Не вер агульным заклікам-падманкам,

Еж на нач не вячэру, а сняданак,

Ўсе – белы грыб, а ты бяры паганку –

Рабі не так, як робіць цэлы свет.

Тады ў лангусце ўбачыш ты іспанку

І будзеш божай міласцю паэт.

 

УСМЕШКА ГАГАРЫНА

 На лакавым вечку шкатулкі – Плісецкая:

іголкі ўсярэдзіне, звонку – балет.

Ангарская вуліца часу савецкага,

зіма, час вакацый, і хутка  – абед.

Не бегала ў нас кацянятка гуллівае,

каб ад алергіі мяне зберагчы.

Малюю Шчаўкунчыка вельмі цярпліва я.

Што брат маляваў? – Памяць ціха маўчыць.

 

Пакой наш здаваўся вялікім – я мерала

яго сваім позіркам юным тады.

Жыла я ў краіне савецкай і верыла:

чакаюць наперадзе шчасця гады.

Нікога Радзіма ў бядзе не пакінула –

яна не стварала рабоў іпатэк.

Там Зоя ў вайну гераічна загінула

за тое, каб вольна тут жыў чалавек.

Чыталі ўсе шмат. Быў закон – ажаніцца на

тых, без каго апусцее зямля.

Хавалі ў стале самвыдат Салжаніцына,

ўсе грошы – на кнігі – амаль да рубля.

Зацьмення яшчэ тут не ўзнікла прароцкага –

Не апанавала свет слова “бабло”,

І толькі з пласцінкі нам голас Высоцкага

Хрыпеў, што ўжо нас не туды панясло…

Шчэ доўга расці да значка камсамольскага…

Усходняму блоку сканчэння няма…

Прымаем цукеркі ад боку мы польскага…

Халодная нас ахінае вайна.

Хай кажуць, што ў чадзе мы жылі, у марыве,

Вакол нас падману кружляў дзікі рой,

Але ж з тых часоў ззяе ўсмешка Гагарына –

Нібы візітоўка краіны маёй.

 

СЯМЕЙНЫ ФОТАЗДЫМАК

 У таты на лацкане ромб са змяёй,

Бабуля ж – напаўпаварота.

Мы неяк прыйшлі ў атэлье ўсёй сям’ёй,

Каб зняць чорна-белае фота.

 

Матуля калісьці звязала сама

Сукенку прыгожую лоўка

З бавоўны, адхопленай дзесь задарма, –

І ўсім даспадобы абноўка.

 

Яна тут – яшчэ маладая зусім –

Глядзіць у аб’ектыў апарата.

Мне толькі чатыры, а ёй дваццаць сем,

Няма шчэ й малодшага брата.

 

Дзядулі няма – не прыйшоў ён з вайны, –

Аплаканы жонкай, сынамі,

Здавалася мне (мо й няма тут маны?),

Што ён назірае за намі.

 

Што ён не ў зямлі – у край іншы зляцеў,

У свет запаветны, адвечны.

І ліўся анёлаў узвышаны спеў

Адтуль на мяне – на малечу.

                                                                               Пераклад з рускай мовы Святланы Быкавай

Крыніца: «Созвучие»

Паэтычны марафон «У вянок Свята беларускага пісьментсва». Людміла Круглік

Людміла Круглік

Францыску Скарыне

Не згадаць жыцця першапраходцы.
І пра лёс нікому невядома.
Мэта ёсць. А там ці снег, ці сонца –
Працаваць без жалю і без стомы.

Шлях такі прайшоў Францыск Скарына
Па дарозе, дзе святло і ліха.
З марай светлай падарыць краінам
Першую патрэбную ўсім кнігу.

Перагортвае, як лісце, вечнасць
Летапіс гісторыі краіны.
Ды заўсёды ў душах чалавечых
Застаецца “Біблія” Скарыны.

З глыбінь векавых

З глыбінь векавых наша родная мова
Гучыць шэптам лесу, рачулак, крыніц.
І з ёй ажывае скарынава слова,
Што мудрасцю вабіць нас з кніжных паліц.
Яго палюбіла яшчэ я з калыскі,
Дзе маці паіла мяне малаком.
Як родны куток, што сардэчнасцю блізкі,
Тут думкі, надзеі, каханне, спакой.

Люблю я зямлю сваю, родную маці
За веды, каханне, напрамак жыцця.
За тое, што цёпла і ўтульна мне ў хаце,
За шчасце і долю, і думак прасцяг.

Два творцы

Паэт і мастак – два творцы,
Гартае талент іх лёс.
Малюе праменьчык сонца
Мастак між белых бяроз.

Паэт намалюе словам
У сонечных промнях гай…
Струмень уражанняў новых
Натхненню шэпча: “ Стварай!”

І вось ужо на мальберце
Без слоў узнікае сюжэт.
Душою сваёй і сэрцам
Чытае яго паэт.

Ляцела думка

Ляцела думка паэта
За птушкамі ў паднябессі,
Спяшалася скласці песню
З апошніх хвілінак лета.

Збірала зерне натхнення
Між жнівеньскіх зарападаў.
З валошак, рамонкаў, мяты
Стварала букет імгненняў.

І восені пазалоту
Па сцежках жыцця шукала,
У мроі сваёй хавала
Пякучы камяк самоты.

Пад гоман дажджу і ветру
Здабыткі агністай верай
Насыпала на паперу,
Як зерне ў зямныя нетры.

За птушкамі ў паднябессі
Ляцела думка паэта,
Каб жнівеньскім ранкам лета
Стварыць з назіранняў песню.

Душа

Душа – таямнічы прытулак,
Дзе мноства пачуццяў жывых,
Знайшлі самы ціхі завулак
Ад позіркаў прагных людскіх.

Жывуць там самота і шчасце,
І горыч нягодаў тваіх,
А часам прарвецца закляццем
Балючы, нястрыманы крык.
Уражанням знойдзецца месца
Заўсёды ў прытулачку тым.
І восень трывожыць мне сэрца,
І казка чароўная зім.

Вясна і дзівоснае лета,
І сінь невялічкай ракі
Блукаюць у думках паэта –
І вось ужо верша радкі.

Айчына

                    Гусі-лебедзі ў лугах зялёных
                                            У. Караткевіч

Гусі-лебедзі ў лугах зялёных
Уздымаюць крылы да нябёс.
Пух іх белы хуткі вецер гоніць,
Па шляхах, што напрарочыў лёс.

Што спазнала на шляху Айчына?
Вогнішчы пажараў і мароз.
Маці аж з вайны шукала сына
Па сцяжынках ля старых бяроз.
Абтрасала пыл гадоў суровых,
З попела ўставалі гарады,
І зямля страчала ранак новы,
Дзе квітнелі веснія сады.

Неўміручай песняй голас продкаў
І надзеі светлыя агні
Па жыцці на хвалях несла лодка
Праз стагоддзяў сцежкі ў нашы дні.

Гусі-лебедзі з лугоў зялёных
Крыллем рассякаюць шыр нябёс.
Да зямлі схіляюся з паклонам,
Каб аддзячыць за шчаслівы лёс.
Уладзіміру Караткевічу

     Радок бяззбройны і бясспрэчны
                                    У. Караткевіч

Тваёй зямлі напеў спрадвечны
Звініць у голасе крыніц,
Радок бяззбройны і бясспрэчны
Кладзецца на бялюткі ліст.

Там боль кахання з жалем страты,
Якую на шляху даў лёс.
Зялёны луг, матулі хата,
Дзе ажывае думак стос,

Аб мове, што цераз пакуты
Прайшла, каб адрадзіцца зноў.
І вера, што парваўшы путы,
Не знікне сярод іншых моў.

А будзе ў голас пры народзе
Крычаць, спрачацца, размаўляць.
Па лузе жораў чынна пройдзе,
І будзе над зямлёй крыляць.

Паэта лёс – гады, сустрэчы,
Вясна ў праменьчыках мімоз.
Радок бяззбройны і бясспрэчны
У кнігі вершаў перарос.
                Аркуш паперы ў руцэ…
                  Максіму Багдановічу

Аркуш паперы ў руцэ, я чытаю…
Першая зорка заззяла з нябёс.
Думкай імкнецца да роднага краю.
Ды на чужыне сцяжынкі і лёс.

Песня тугі і самота расстання
Кроплі надзеі збірае з расы,
Шчасця чакае. Да самага рання…
З літар звівае яна паясы.

Мроя блукае па золаце жыта,
Кветкі-валошкі, як водбліск душы.
І, нібы зорка, радок самавіты
Кропляй празрыстай узнікне ў цішы.

Стане алмазам яна на паперы,
Злучыць мелодыі гукаў і слоў:
Колькі пяшчоты, кахання і веры
Думкай ляцяць да краіны буслоў.

Я да пяшчоты тае прытулюся,
І адшукаю паэта сляды.
Ззяе заранка над Беларуссю
Песняй дзівоснай красы праз гады.

Чаравала ночка
                   памяці Я. Купалы

Чаравала купальская ночка
Зоркі ціха ў нябёсах плылі.
Нарадзіла матуля сыночка,
Каб у шчасці ён жыў на зямлі.

Ды, якая сялянская доля –
Па жыцці на паноў працаваць…
Пастушок гоніць статак у поле –
Трэба грошы сям’і здабываць.

Як прысядзе хлапчук у зацішку,
Толькі крышку калі, адпачыць.
Дастае з торбы азбукі кніжку,
Будзе літары з ёю вучыць.

Марыў ён, каб калі-небудзь волю,
Атрымалі бацькі і сусед…
Дачакаўся, шчаслівая доля –
Ён жа Свету вядомы паэт.

Ноч купальская зоркі люляла.
Нарадзіўся ў матулі сынок.
Кожны ведае Янку Купалу,
Яго вершаў яскравы радок.
Маладым

Паэта шлях – яго дарога.
То лашчыць лёс, то камяні.
Нясе рака цераз парогі
Да разумення глыбіні

Таго, што адчувае сэрца,
Каб потым утварыць радок,
Чакаць, калі ён знойдзе месца
Сярод людзей, між іх дарог…

Калі ж пасябравалі з Музай,
Майстэрства трэба гадаваць.
Парады, крытыку хаўруса
Без крыўды і тугі ўспрымаць .

Вам, маладым, па сцежках многа
Ісці за марай аж да зор.
Якою б ні была дарога –
Натхненне тчэ радкам убор.

Пішыце вершы з асалодай,
З надзеяй класікамі стаць,
Кахайце, з верай майце згоду.
Вучыціся душой пісаць.

Родная мова

З гукаў чароўных сплецена мова:
З лесам крынічка ладзіць размову,
Шэпчацца лісце дуба старога…
Родная мова – матчына слова.

Вецер спявае голасам нівы,
Рэхам вясковай працы руплівай.
З ёй Купалінка стрэне світанне,
Зорка Вянера злучыць каханне.

З ёю Скарына, Купала і Колас –
Чуем спрадвеку мужны іх голас.
Родная мова , як тая жывіца:
Чароўнымі гукамі – не наталіцца.

Паэтычны марафон «У вянок свята беларускага пісьменства». Ганна Міклашэвіч

Ганна МІКЛАШЭВІЧ

Прызнанне
Калі душа у горадзе параніцца
Бязмерным шумам і звычайнай мітуснёй,
Вясковая душу ратуе раніца,
Прыносіць і збавенне , і спакой…

Духмяны сад мяне сустрэне ветліва,
Дзяўчынкай прабягуся басанож.
Мая Радзіма, шчырая і светлая,
Усё тут радуе: вясёлка, хмаркі, дождж…

Птушыны шчэбет гаманлівы, радасны
Душы абудзіць тонкую струну,
Жыццё напоўніцца расфарбаванай радасцю,
Бо тут сустрэну маму і радню…

І кубак кавы пад раскошнай вішняю
З сястрою з асалодай падзялю…
Удзячна шчыра і Сусвету,і Усявышняму
За родны дом, за родную зямлю…

***
Я нясу у сусвет сваю мову,
Каб гучала і смела , і нова,
Каб нашчадкі мае беларусы
Вывучалі яе без прымусу.

Каб Радзіма мая расцвітала,
Цеплынёй і спагадай вітала,
Сакавітасцю роднага слова,
Шчодрым людам сваім адмысловым.

І для шчасця мне многа не трэба:
Хай блакітам натхняецца неба,
Хай спявае світальнае сонца,
Беларусь прыгажэе бясконца!

Творцу
                                  У.І. Вітко
Случанская зямля на таленты багата…
Вітаем і віншуем земляка.
Сягоння мы пяём у яго гонар. Свята!
Мы славім чалавека, творцу, мастака.

Мастак кранае тонкай прыгажосцю,
На крылах мы ляцім ў яго сусвет.
У краіне фарбаў мы сягоння госці,
Адценняў, колераў нас вабіць яркі свет.

У цуд, у шчасце, у жыццё даў веру
Наш паважаны знакаміты госць.
Нам глыбіню душы сваёй даверыў
І паказаў Радзімы прыгажосць.

Яна ў блакіце неба, у зямлі,
Што ўзгадавала пышныя пакосы,
У свежай заспакоенай раллі,
У дыяментах крышталёвых росаў.

У спеве ветру, пошуме бяроз,
У салаўінай песні галасістай,
У шчырасці гарачых родных слёз,
У дабрыні наіўнай, светлай, чыстай.

У каханні вольным, песні маладой,
У любові да жыцця і да сусвету,
У душы, напоўненай святой вадой,
У сэрцы, шчодрасцю зямной сагрэтым.

Паклон жа шчыры таленту і працы,
Вялікі дзякуй за святло і цуды,
На земляка стараемся раўняцца,
Нашчадкі Вас ніколі не забудуць.

* * *
Куток бацькоўскі… Родная зямля
У пошуме вячыстых стромкіх соснаў!
Я да цябе прыехала здалля,
Каб прытуліцца па-дзіцячы проста.

Блакітам поўняць сэрца васількі –
Так тата на мяне глядзеў ласкава.
Нібыта дотык роднае рукі,
Пяшчоцяць валасы густыя травы.

Спявае гімн спатканню салавей –
Начной парою мой адзіны дружа.
Бацькоўскі кут – святло мaix надзей,
Дзявочых сноў расквечаная ружа.

Паэтычны марафон «У вянок Свята беларускага пісьменства». Галіна Мароз

Галіна МАРОЗ
РОДНЕНЬКАЯ МОВА
Родненькая мова, ты – душы святло,
Цвердая аснова, моцнае крыло.
Цеплыня – зiмою, радасць – у журбе,
Будзь заўжды са мною – памру без цябе.

Ты – ля ганка кветнік і вясёлкі блік,
Абрус–вышыванка, з абраза ручнiк.
Ты – блiнцы ў печы, кросны ля сцяны,
Казка для малечы, салодкія сны.

Блiскавiца ў полi i мядунак пах,
I лугоў прыволле, сонца ў валасах.
Ты – матулін голас, ты – бусліны край,
Залацісты колас, хлебны каравай…

Хай твая прывабнасць грэе мне душу:
Тут i боль, i радасць, што я ў ёй нашу.
Родненькая мова, слаўся і жыві, –
Складнік найгалоўны ты маёй крыві.

Твае карані

На імгненне душа замірае,
Разліваецца ў сэрцы цяпло,
Па знаёмых сцяжынках ступаю,
Дзе дзяцінства калісьці прайшло.

У далонях яно нас люляла
І дарыла нябачаны рай,
Мар салодкіх віхуру ўздымала –
І пачуцці ліліся праз край!

Сэрцу мілая, родная хата,
Сад і луг аксамітны такі!
Падарункі, прысмакі на свята,
І пакуль што жывыя бацькі…

Збажына пазалотай вітае,
У паклоне хіне каласы,
Хор птушыны здалёк сустракае,
Галасамі дзівоснай красы.

І цяпер дарагая зямліца
Ў невыказных пачуццях жыве,
Дазваляе знутры асвяціцца,
Калі зноўку прыйсці да яе.

Кожны крок, подых ветру смакую –
Усё цешыць, куды ні зірні…
Не шукайце старонку святую –
Там яна, дзе твае карані.

Душэўны скарб

Матулечка, любая, голас твой дзіўны
Як скарб у душы берагу.
Здаецца, такі ён у свеце адзіны,
Што лечыць мне боль і тугу.

Усмешка твая, нібы промнік ад сонца,
Любоў надае да жыцця,
Чароуным цяплом авявае бясконца –
Няма даражэй пачуцця.

Захоўвае памяць хвіліны пяшчоты
І шчодрага сэрца святло.
Балюча скрабуцца пакуты-турботы –
Не вернеш таго, што было…

Водар матулінай роднае мовы
У сэрцы з любоўю нашу.
З нябёсаў гучаць яе шчырыя словы –
Лаўлю іх і вершы пiшу.

Вытокі адзінага слова

Матуля – святое, чароўнае слова,
У ім ласка, пяшчота, спагада, любоў,
Шчырых, душэўных пачуццяў аснова,
Скарбонка для казак і песень, і сноў.

І ветру мелодыя дзіўная ў полі,
І ў пояс паклон збажыны залатой,
Шчаслівыя слёзы на родным прыволлі,
Любоў да жыцця і сардэчны спакой…

Вось гэта – вытокі адзінага слова,
Каштоўней яго не бывае ў жыцці,
Спавітага роднай матулінай мовай,
Каб квеценем белым у сэрцах цвісці.

На крылах вечнасці

Купала, Гілевіч, Бядуля Змітрок –
Зямлі нашай роднай героi,
Крыніц жыватворных, гаючых выток,
Напрамак да светлае долі.

Цудоўнага краю ўсё хараство
Ў далонях з любоўю змясцілі,
Матуліну мову і сэрцаў святло,
Бы птушку на волю, пусцілі…

Яскравыя зорачкі будуць гарэць,
Падобна царкоўным лампадкам,
На крылах бялюткіх у вечнасць ляцець,
Пакінуўшы скарбы нашчадкам.

Знайсцi натхненне

Скажы, мой мілы Божа:
«Чаму душа маўчыць?
Замкнула шчыльна дзверы,
Няўжо так доўга спіць?
Дзе дзелася натхненне,
Ніяк я не знайду…»
А без яго, вядома,
Папросту прападу.
Прывыкла, што радочкі
Ў думках шамацяць,
І толькі паспяваю
Іх у слупкі складаць.
А зараз так няўтульна
З бясконцай цішынёй!
І дзе шукаць ратунку –
Няведама самой…
Пайду ў лясок бліжэйшы
Ды дрэўца абдыму,
І ўсе свае турботы
Перакажу яму.
І сілы жыватворнай
Сардэчна папрашу,
Каб да краёў напоўніць
Ёй цела і душу.
Да роднае зямліцы
Прыціснуся шчакой,
Яна заўсёды дорыць
Унутраны спакой.
І вось тады, магчыма,
Разгорнецца душа,
І словы паліюцца,
Нібы вада з каўша.
Далоні я падстаўлю
Пад гэты Божы дар,
Які ўраз астудзiць
Маёй душы пажар.

Чарговая публікацыя твораў Марыі Кобец у В’етнаме

Чарговую прыемную вестку аб публікацыі вершаў у Паўднёва-Усходняй Азіяцкай краіне атрымала напярэдадні Марыя Кобец. Нізка вершаў паэтэсы ў перакладзе на в’етнамскую мову Май Ван Фанам размешчана ў літаратурным часопісе Cua Bien (“Марскія вароты”) Асацыяцыі пісьменнікаў В’етнама, які пачынаючы з 1966 года рыхтуецца і выдаецца ў горадзе Хайфонг. Менавіта ў гэтым горадзе жыве і працуе перакладчык, які парупіўся над перастварэннем твораў беларускай паэтэсы.
Май Ван Фан нарадзіўся ў 1955 годзе ў Кімшоне, правінцыі Ніньбінь у дэльце Чырвонай ракі ў паўночнай частцы В’етнама. У цяперашні час пражывае і працуе ў горадзе Хайфон. Уладальнік шэрагу в’етнамскіх і міжнародных літаратурных прэмій, у тым ліку прэміі Асацыяцыі пісьменнікаў В’етнама ў 2010 годзе і Літаратурную прэміі Шыкада ў Швецыі ў 2017 годзе. Аўтар 16-ці кніг вершаў і кнігі «Крытыка – нарысы» у В’етнаме. 15 яго паэтычных кніг выдадзены і выпушчаны ў замежных краінах і ў сетцы распаўсюду кніг Amazon. Вершы Май Ван Фана публікаваліся на старонках газет і часопісаў многіх краін: Швецыі, Новай Зеландыі, Вялікабрытаніі, ЗША, Канады, Аўстраліі, Турцыі, Румыніі, Узбекістана, Індыі, Паўднёвай Карэі, Ганконга, Інданезіі, Тайланда, арабскіх краінаў… Творы Май Ван Фана перакладзены на 25 моў, у тым ліку: англійскую, французскую, рускую, іспанскую, нямецкую, шведскую, нідэрлансдскую, албанскую, сербскую, македонскую, чарнагорскую, славацкую, румынскую, турэцкую, узбекскую, казахскую, арабскую, кітайскую, японскую, карэйскую, інданезійскую, тайскую, непальскую, хіндзі і бенгальскую (Індыя).

Мінскае абласное аддзяленне ГА СПБ

Дарагая цана вызвалення

15 жніўня ва Уздзенскай цэнтральнай раённай бібліятэцы імя П. Труса адбылося чарговае пасяджэнне членаў літаратурнага аб’яднання “Нёманец”. Адной з асноўных тэм гэтай сустрэчы літаратараў стала ўшанаванне пераможцаў раённага творчага конкурсу “Сучаснае пакаленне ведае цану вызвалення”, прымеркаванага да 75-й гадавіны вызвалення Беларусі ад фашысцкіх захопнікаў.
Арганізатарамі конкурсу сталі рэдакцыя раённай газеты “Чырвоная зорка”, бібліятэка, мясцовае літаб’яднанне і раённая арганізацыя грамадскага аб’яднання “Белая Русь”. На працягу амаль паўгода на старонках газеты друкаваліся творы вопытных ужо літаратараў і маладзейшых аўтараў, у якіх расказвалася пра бессмяротны подзвіг беларускага народа ў гады ваеннага ліхалецця. Вялікая Айчынная тым ці іншым чынам закранула амаль кожную сям’ю, у многіх з прысутных у той дзень у зале 75-80 гадоў таму загінуў ці выцярпеў неймаверныя мукі хтосьці з родных, блізкіх.
У канкурсанткі з вёскі Цялякава Алы Шыбко ў гады вайны быў двойчы паранены бацька Сяргей Аляксандравіч Стрыгельскі, які пазней і памёр ад гэтых раненняў. А другі дасланы на конкурс верш Ала Сяргееўна прысвяціла таксама рэальнай сітуацыі: у вёсцы Літавец суседняга Дзяржынскага раёна разам з іншымі жыхарамі былі спалены цётка Наста і яе маленькі сын Ваня. Гэта кранальная гісторыя знайшла шырокі рэзананс у чытачоў.
— Мой бацька, Рыгор Апанасавіч Чабатароў, ваяваў на Фінскай, ад першых да апошніх дзён правёў на франтах Вялікай Айчыннай, ваяваў пад Масквой, дайшоў да Берліна, — расказвала прысутным Вольга Бокуць-Чабатарова. – І сама я жонка ваеннага, таму заўсёды кранаюць маю душу вершы, проза на гэтую тэму. Паспрабавала выказаць свае пачуцці на паперы…
Запамінальныя вершаваныя вобразы стварылі таксама ў сваіх творах член Саюза пісьменнікаў Беларусі Галіна Нічыпаровіч, жыхарка вёскі Мякаты Іна Алісевіч, былая бібліятэкарка Клаўдзія Рогава, жыхарка райцэнтра Тамара Каляда, іншыя аўтары.
Павіншаваць пераможцаў конкурсу прыйшлі старшыня раённай арганізацыі “Белая Русь” Алена Герасімовіч і прадстаўніца грамадскага аб’яднання Ірына Траццяк. Дыпломы лаўрэатаў і каштоўныя падарункі ўручаны Але Шыбко, Віктару Сабалеўскаму, Тамары Каляда і Вользе Бокуць-Чабатаровай.
Не ўпершныю завітала на Уздзеншчыну пісьменніца, аўтар шматлікіх кніг для дзяцей і дарослых, песень, кіраўнік абласнога народнага клуба кампазітараў і паэтаў “Жывіца” Ірына Карнаухава. У цёплай сяброўскай атмасферы яна расказала пра свае апошнія творчыя сустрэчы, дасягненні, падзялілася планамі. Уважліва слухалі ўдзельнікі мерапрыемства і творцаў з “Нёманца” – Валянціну Шытыка, Дзмітрыя Вінаградава, Галіну Нічыпаровіч, Паліну Кучук, Аксану Драчан.

Прэс-служба Мінскага абласнога аддзялення ГА СПБ

Паэтычны марафон «У вянок Свята беларускага пісьменства». Алена Стэльмах

Алена СТЭЛЬМАХ

Гульня слоў
Слова – нібыта пушынка,
Лёгкі, свавольны вецер,
Слова – вясна, аблачынка,
Лёгка ўладарыць у свеце.

Вылеціць птушкай крылатай –
Усцешыцца плён ад палёту.
Словейка спешчана ласкай –
Безліч стракатых дабротаў!

Нават адзін пестуночак,
Сказаны добрай хвілінай,
Слоўца-свяцень, галубочак
Душу аздобіць малінай.

Дробязь, з кіпцюр, нягеглае,
Ці крапіва пякучая –
Злоснае слова, нявернае,
Да нематы балючае.

Весткі здзічэла заўюцца
Хмарай груганаў чорных –
Стратай-бядой адгукнуцца,
Процьмай слёз незлічоных…

Шлях, дзе ні рушыць — раздольны,
Коціць знішчальнай навалай.
Слова, спыні ты, войны!
Гэта ж так многа і мала.

Слова, мацуй нашы крылы,
Стань наймагутнай зброяй.
Волат – ты, жыць каб у міры,
Каб не зрабіць яго мрояй.

Муза і муха
Паэт чакаў таго імгнення,
Калі магутнае натхненне,
Абрыне на яго знянацку,
І стане ён тварцом важняцкім.

Дзе Муза слынная вітае?
Паэт у вокны паглядае.
Цікуе, можа, йдзе ў вароты?
Ці не відаць яе з-за плоту?

Паэт нажом пяро ваструе,
На стол папераў стос майструе.
Падсілкаваўся ён удала –
Клапот пісьменніцкіх нямала.

Карпець, мо, прыйдзецца без меры,
Спісаць лістоў са сто паперы.
Нялёгкі хлеб – прывабіць славу.
На госцю знойдзе ён управу.

Гадзіны дзве, а, можа, й пяць
Улегцы збеглі. Музы – не відаць.
Як раптам нешта зазвінела,
На лоб паэтавы прысела.
Замёр наш творца, не кранецца,
Цяпер ён Геніем завецца!
Муха вяртлявы розум мела,
Крылом пырхнула – паляцела…

Паэт знайшоў адпомсціць меру,
Біць муху ўхапіў паперу.
І не жартуе, не смяецца —
Кроплі, як дам, не застанецца.

А тая адляцела крыху,
І паддае для творцы дыху:
Не страшна мне зусім, ані,
Ківае лапкай – дагані!

Гайсаў паэт, што было сілы,
Такі фурор яму не мілы.
Займеў лятуху, ды не тую,
Як торбу дзедаву пустую.

Бывае так, сябры, у свеце,
Хто меціць з лёгкасцю паэціць,
Той з мухі мае ўсю наеду,
А муза госціць у суседа.

«Шлях мой яшчэ даўгі, торба пустая, ды цяжкая…». Вершы Марыі Кобец у Азербайджане

“Шлях мой яшчэ даўгі, торба пустая, ды цяжкая…”, альбо на азербайджанскай “Yolum uzundur, torbam boş, amma ağırdır” – менавіта так называецца падборка вершаў Марыі Кобец, якая ў перакладзе на азербайджанскую мову Xanım Aydın напярэдадні была надрукавана ў газеце  «АртКаспій» у Азербайджане, а таксама змешчана на пляцоўцы  вядомага міжнароднага Інтэрнэт-парталу  пад такой жа назвай. Увазе чытача – сама, уласна, публікацыя і  спасылка на нізку, змешчаную на пляцоўцы “АртКаспія”:

Вершы Марыі Кобец у Азербайджане

Yolum uzundur, torbam boş, amma ağırdır – Mariya Kobetsin şeirləri
14 Avqust 2019, 11:27
 Mariya Vladimirovna Kobets 1974-cü ilin 19 oktyabrında Belarusun Bretsk vilayətinin Pinsk rayonunun Valişe kəndində  dünyaya gəlib.  Pinsk tibb məktəbində, Belorus  Dövlət Jurnalistika İnstitutunu bitirib.  Şair,   tərcüməçi,  jurnalist, «Belorus yazıçılar birliyi” təşkilatının Minsk vilayət bölməsinin sədr müavini, Yazıçılar birliyinin,  Vladimir Kolesnik adına Bretsk  ədəbi mükafatı (2012) və  «Beynəlxalq Avrasiya ədəbi mükafatı”nın «Bədii ədəbiyyat” nominasiyası üzrə laureatıdır (Moskva – 2018). «Damlalar”  poetik toplusunun (2011),  «Yovşan tozu” (2016), «Küləklərin ağ yelkəni” kitablarının müəllifidir. Şeirləri bir çox yerli və beynəlxalq almanaxlarda çap olunub, həmçinin Azərbaycan, alban, ingilis, balkar, başgir, benqal, Vyetnam, macar, gürcü, italyan, ispan, qazax, çin, qırğız, krım-tatar, alman, Polşa, portuqal, rumın, rus, serb, Tayvan, türkmən, türk, Ukrayna, urdu və hind dilinə tərcümə olunub.
 YOVŞAN
Yenə yovşan çiçəkləyir,
O yazıq necə əzilir.
Boynubükük yetim kimi
Torpağa sarı əyilir…
Əbədi qullartək onlar
Kədərdə, intizardadır….
Mənə elə gəlir ki, tale
Yovşanın qoxusundadır…
Nədən axı, bəyaz yovşan,
Ürəyimə zəhər süzürsən?
Nədən qərib soyuqluğu
İpək otlara sərirsən?
Ah, xəstə ürəyim, rədd et
Qəmli dostunu gecənin!
Yenə  yovşan çiçəkləyir
Yenə ayrılıq vəd edir…
 ÇAY
Çayım hey axır və axır…
Həmişəki yolla  dolanır…
Dönglərdə səs-küy salır
Sahilə  nəğmə səs salır:
– Ehey sahil!..
– Ehey sahillər!..
Ey böyük sahillər!
Uzaqdır sizin yolunuz
Saatlarla, gecə-gündüz…
Soyuq, zalım buz havada
Çiyimi sizə söykədim.
İllərdir zümrüdtək parlaq
Tacınızı mən bəzədim.
Sən ey, sahil!..
Siz ey sahillər…
Mən deyiləmmi  sizi yelləyən?
Dostlar, xoş axşamlarda
Sizə laylay söləyən?
Bəs nədəndir, sahillərim
Yolumu daş-qalaq etmisiz?
Nədən, mənim əzizlərim,
Dibinizə lil yıxmısız?
…Sakitlik
Bəyaz suların qoynuna –
Buludlar üzür uzağa…
Axır çayım mənim, axır,
Qaçır…
Mənbəyindən…
Mənsəbinə qaçır…
 ***
Mən səmada durna çəkirdim
Anamı – gənc anamı da tarlada.
Özümü – körpə özümü çəkirdim.
Çay, meşə düzənlik…
Fırça rəqs edir, çəkirdim.
Mən səmada durna çəkirdim
Rənglərə heyfim gəlmirdi:
Ağ kağıza səxavətlə rəng sərirdim
Bu rəsmi anama verirdim.
Mən səmada durna çəkirdim
Göyqurşağı, günəş altda!
İnanırdım –
Durna dumanda
Qonacaq bir gün damıma…
 ***
Qaranquşum, çevik quşum,
Bəlkə mənə yardım edəsən,
Sirrini mənə aç, nolar,
İstər yuxuda söylə sən:
Bircə söylə, inanaram,
Hardadır o gözəl diyar –
Əfsanələr olan diyar?
Məni ora qonaq apar!
Sən rüzgar kim azadsan,
Bilirsən doğru cavabı:
Dünyanın  harasındasa
Mənə bir parça yer varmı?
YUXU
Şən baharın dalğınlığında
Mayın narahatlığında,
Gözəl yuxular görürəm,
Xəyal küknarlığında.
Qayıq da yuxuma gəlir,
Bəmbəyaz əfsanələrdən.
Əllərim əllərindədir,
Sular  axır tələsmədən.
Bahar otlarının qoxusu,
Çəhrayı  rəngli sabahda…
Və sən… sən əlimi tuturdun,
İsindirdiyin yuxumda…
 ***
Bir acı payız sevgisi
Köhnə yanğını söndürməz.
Uçuşdan ötrü yenidən
Sınmış qanadlar yüksəlməz.
Acı içki piyalədə
Şirin şirə əvəzinə
Bihuşluğa çağırır
Sanki ömür bihudə.
Günün təlaşından sonra
Kədəri atmaq lazımdır!
Ürəyə bahar nəğməsi
Ququşu uçuşu lazımdır…
 SAHİL
Sahil…
Sahilim söyüdlü sahilim,
Qədim, qumlu, işıqlı…
Şəfəqimin sahili,
Ulduz axınımın sahili…
İti dalğalar  rəqs edir,
Günəşin şüası düşür
Suların aynasında –
Yaddaşın aynasında:
Bir uşaq qaçır ayaqyalın,
Üzü çilli, əli gilli,
Boynu başınağac muncuqlu.
Sahil…
O sahil söyüdlükdür.
Ağ qar üstə al qan kimi qırmızı
Başınağac muncuqları.
 TƏQVİM
…Ata, qəlbini eşidirəm!
Mən duyuram onu…
Ömür kitabını bilirəm!
Soyuq, ac-susuz, ayaqyalın.
Yetim, nadinc, çalışqanlı…
Nəticən mənə təmkindir –
Döyənəkli, bəhərli, yuxulu…
Günəş daha ucadır, ata!
İnan! Qəlbini eşidirəm!
 ***
Sözləriniz təntənəli duanın səsləridir,
Onlar şüuraltıma rahatca daxildir.
Yüksək səsi ürəyin bütün gizli yerlərindədir.
Bu səs zamanın və yoxluğun xaricindədir.
Peyğəmbər səsin umutmayan
Müqəddəs yazının səsidir…
Ürəyinizin Məbədində yer tutan
Xristianlığa sadiq biriyəm.
İşıqlı, rahat, ali və sirli…
O ucalığın məkanıdır…
Daxili tərəddüdlərdəki məna –
Bu Müqəddəs məkanı ziyarət etmək lazımdır.
O bədənimi uçurumdan dartır.
Və İnamı yaradır…
Özümə inamı…
İnsanlara inamı…
Bəşəriyyətə inamı…
 SAF YAĞIŞ
170-ci gün yetişdi…
Müqəddəs İordan çayı axınını geri çevirdi.
Bolsulu çaylaqda su qaynamağa başladı…
Şəffaf səmada ildırım çaxdı,
Uca göylərin qapısı açıldı,
Və günahlarla dolu yer üzünə müqəddəs gəldi –
Mənim Atakamama saf yağış yağdı…
Ey Səma! Doğrudanmı mənə yazığın gəldi?!
Ey Səma! Sən daşa dönən torpağın iniltisini eşitdin?!
Sən  yüz ildə bir dəfə səhraya yağan yağışı hədiyyə etdin!
Səma! Sən əbədi susuzluğu yatırdın…
Titrəyən əllərimi uzadıram,
Müqəddəs damlaları tuturam,
Aydınlanıram…
Ey Səma, günahlarımı bağışla…
Ey Səma!..
 TORBA
Torbam bomboşdur, Ana…
Evim soyuyub çoxdan
Külək damımı dağıdır,
Evimə toz-zibil salır.
Boz siçan yatağımda yuva salır,
İkonalardan Allah baxır
Masamda quru çörək var
Yolum uzundur, torbam boş, amma ağırdır.
İçində qızıl-brilyant yoxdur, ana.
İnam, Ümid, Sevgi –
Ancaq sığıb torbama.
Əlimdə möhkəm tutmuşam…
Yol gedirəm…
Uzun yola çıxıram,
Torbama nə qoyacaqsan?
Həqiqət yolu üstündə
Mən nə qoyacam axı
Öz oğlumun torbasına?..
 Belarus dilindən tərcümə etdi: Xanım Aydın

Паэтычны марафон «У вянок Свята беларускага пісьменства». Дзмітрый Краскоўскі

Дзмітрый КРАСКОЎСКІ

Максіму Багдановічу
Гляджу на Млечны шлях, на россып зорак,
Абрысы бору спяць у цішыні
І прахалодай ахінае золак,
Венера-зорка ззяе ў вышыні.

Пісалі пра прыроду ўсе паэты,
Ды ён – з вялікай літары Паэт!
Вякі мінуць, а застанецца гэты,
Максіма Багдановіча, сюжэт.

Хоць маладым сышоў ад нас у Вечнасць,
На Млечны шлях пайшоў, як на шашу,
Ды вершы пра каханне, чалавечнасць,
Крануць заўсёды чытача душу.

Яго “Лявоніха” гучала ў народзе,
Настрой заўжды ўзнімаўся ад яе
І танец, у імклівым карагодзе,
Засумаваць і сёння не дае.

Хай адбіваюць рытм свой чаравікі,
Змяняюцца культуры і часы…
Імя навечна ўславіў – Вераніка
І Слуцка залатыя паясы.

Паэт
У органах больш працаваць
Здароўя моцнага не маю.
“Дастала” рапарты пісаць:
“…и настоящим сообщаю”.

Цяпер ужо пенсіянер:
Ні рапартаў, ні пратакола…
Таму, на захадны манер,
Пісаць рашыў пра ўсё наўкола,

Ды каб парадаваць сяброў,
Тых асабліва, хто не піша…
І вершы будуць – будзь здароў!
…Папера, ручка, у хаце – ціша…

Спачатку весела было,
Бо рыфму так круціў і гэтак.
Ды праз гадзіну дапякло –
Не абыйсціся без таблетак.

У галаве нібы мука –
Хвіліны поўнага адчаю…
Прывычна вывела рука:
“…и настоящим сообщаю”…

Продкаў запавет
Паўтараць я буду зноў і зноў
Нашых продкаў мудры запавет,
Што для іх – аснова ўсіх асноў –
Праслаўленне мовы на ўвесь свет.

Слова беларускае заўжды
Змалку песціў сейбіт і ваяр,
За яго ў далёкія гады
Палягло нямерана ахвяр.

Захавайце на сваёй зямлі
Мудрых продкаў запавет такі:
“Каб народам звацца вы маглі,
Мову не губляйце праз вякі!”

 

 

 

Маршрутамі літаратурнай дыпламатыі. Паэзія Чарнагорыі

ПАЭЗІЯ ЧАРНАГОРЫІ. ЗВАРОТ ДА ПРАВЫТОКАЎ

Напэўна, ні адзін славянскі народ не мае такой глыбокай і важкай паэзіі, як народ Чарнагорыі. Багатая на прыгажосць прыроды, гэтая балканская краіна мае і надзвычай багатую духоўную спадчыну, што ад часоў першадрукарства да дня сённяшняга выяўляецца ў літаратурных творах пісьменнікаў розных часоў.
Першыя літаратурныя набыткі, занатаваныя ў гэтым рэгіёне, з’явіліся яшчэ ў дзясятым стагоддзі, а першая чарнагорская кніга з’явілася 500 гадоў таму. У далёкім 1494 годзе ў Цэціне была ўсталявана дзяржаўная друкарня (Друкарня Чарноевіча), дзе ў тым жа годзе была надрукаваная першая паўднёваславянская кніга (Актоіх – Псалтыр). Цэлае мноства сярэднявечных рукапісаў, пачынаючы з 13-га стагоддзя, і сёння захоўваецца ў кляштарах Чарнагорыі.
Ад часоў Негашаў да дня сённяшняга шмат вады ўцякло, шмат змянілася і ў паэтычных тэндэнцыях краіны, але навідавоку і сёння –
чарнагорскі свабодны народ валодае неацэнным літаратурным скарбам, што прываблівае да сябе ўвагу ўсяго літаратурнага свету.
Творчасць аўтараў-сучаснікаў, што выхавала шчодрая чарнагорская зямля, якая прадстаўляецца сёння на суд беларускага чытача, у многім розная, але ў той час надзвычай падобная. І падобная найперш у сваёй глыбіні філасофскай думкі, багацці і пластычнасці мастацкіх вобразаў і эпітэтаў, адсутнасці павярхоўнасці. І асабліва адметна, што ў кожным з іх – праз вобразы і карціны прызмы хрысціянскага сузірання і ўспрымання Божага свету – зварот да галоўных каштоўнасцяў свайго народу, а тым самым – і да правытокаў.

Пазнаёміць беларускага чытача з паэзіяй гэтай надзвычай прыгожай краіны падштурхнула выдатная творчая нагода — запрашэнне на ўдзел у 5-ым Міжнародным паэтычным фестывалі, які  пройдзе з 19-га па 23-га верасня бягучага года пад куратарствам пісьменніцы,  старшыні  Асацыяцыі пісьменнікаў Візія (г. Галубоўцы) Слаўкі Клікавац. Форум збірае паэтаў з Марока, Егіпта, Восніі і Герцагавіны, Славеніі, Македоніі, Сербіі, Харватыі, Францыі і будзе праходзіць на працягу чатырох дзён у гарадах Падгорыца, Будва, Цэціне.
                                                               Марыя КОБЕЦ

Слаўка КЛІКАВАЦ

ТРАПЯТАННЕ ДУШЫ

І затрапятала душа ад дотыку твайго,
І ружовы твар спаталіў перасохлае цела,
І зайгралі анёлкі белыя ў нябёсах,
Рассыпаўшы косы свае па прасторах бяскрайніх.

Абрысы целаў змяшаліся ў хвалях светласці,
Жаданне патанула ў лопаце крылаў іх.
Нябесная зорка асвятліла змрок…
У вачах тваіх звіла гняздо я сваё.

Кранула рукамі аблокі, абняла іх –
Летуценныя сны зайгралі на твары маім.
У абдымках нябёсаў зніклі анёлы,
Вобраз іх застаўся на крылах птушкі.
           З чарнагорскай мовы пераклад Марыі КОБЕЦ

Радамір УЛЯРАВІЧ

Я РАСКАЖУ ПРА ВАС БОГУ…

Трохгадовы хлопчык з Сірыі,
чыё імя
Журналісты не ўдакладняюць,
(Можа яго звалі Іісус),
Паранены і змучаны,
Ён сказаў апошнюю прамову
ў твар сваіх забойцаў:

— Я раскажу пра вас Богу…

Калі трохгадовы сведка
Прадстаў прад вачыма Ісціны,
Учыненае на гэтым свеце
Пакаранне не можа прайсці побач.
Ні нявінных, каторых няма,
Ні крыўдзіцеляў,
каторых няма сярод нявінных.

І калі малады Іісус уваскрэсне
Для помсты і прабачэння,
Там не будзе ні тых, ні іншых,
Не будзе каму і ўцерці слёз,
Бо дзеля ўсіх нас
ён гаварыў З Богам.

ПАДЧАС ШПАЦЫРУ З Т.С. ЭЛІЁТАМ

— Ты кажаш, што ў будучнасці –
І дзень сённяшні і мінуўшчына,
І што будучыня – гэта і ёсць мінуўшчына.

І перад дзвярыма, якія ніколі не адчыняем,
Столькі часу прайшло
І так шмат вады ўцякло.

Аднак і ў час сённяшні ёсць месца
І будучыні і мінуўшчыне,
Нягледзячы на тое, што няма дня сённяшняга.

А калі мы маем рацыю, дарагі Томас,
Дык не існуе ні будучі, ні мінуўшчыны,
Не існуе паняцця часу ні тут, ні там.

Патрэбна было самім увайсці
У дзверы, якія ніколі не адчынялі,
Якія ніколі не былі зачыненымі…
               З сербскай мовы пераклад Марыі КОБЕЦ

Міраслаў РАІЧЭВІЧ

ВЯРТАННЕ 
                    Маці
Што ты прынесла
з гэтага свету?

Я чую…
Калі гэта і сапраўды
нічога,
тады б свет быў большым за цябе,
а твая галава – меншай
за твой рот.

Будзеш вучыць ваду азбуцы,
а людзей – справядлівасці.
МАЛІТВА ВЕЧНАЙ МАСКВЕ

Не кранай маё сэрца мацней,
чым сэрца тваёй дачкі…
На каленях цябе прашу,
Вечная Масква,
пусці яе ў зялёнай сукенцы ў шлях
па вуліцы Маці Яе
да Храма
Хрыста Збавіцеля.

Перад парогам яго
голасна прашу цябе:

мажліва дачка твая,
неабдымная Масква,
спусціцца ў пустое сэрца маё –
Ружу іерыхонскую(1) –

дажджом Святым…

_____________

[1] Іерыхонская ружа, альбо Кветка ўваскрэсення –  сімвал жыццястойкасці. Від расліннасці, які сустракаецца ў пустынях і паўпустынях. Галінкі гэтай расліны згінаюцца ў сярэдзіну вакол выспелага насення і высыхаюць, утвараючы шарыкі, што перактваюць па пустыні моцныя вятры. Адарваныя і разнесеныя па пустыні, яны могуць захоўвацца ў такім стане гадамі, але калі на іх трапляюць кроплі дажджу, галінкі, што ўтвораны з гіграскапічнай ткані, выпрамляюцца. Сама расліна пры гэтым не вяртаецца да жыцця, аднак з яе пладоў высыпаецца насенне і, трапляючы ў вільготную глебу, дае новае жыццё парасткам. Галінкі ж як  быццам ажываюць –  распраўляюцца, зелянеюць, тым не менш як толькі вільгаць сыходзіць, яны зноўку скручваюцца ў сухі  шарык.

              З сербскай мовы пераклад Марыі КОБЕЦ

Наташа ЛЕЧЫЧ

СВЯТА-МІХАЙЛАЎСКАЯ ПРЭЎЛАКА*

Перад тым як вера
Прыйшла да нас,
Яна спела
Сярод мірты і размарыну,
У пацалунках хвояў,
Малітвай
ветранога віру
прынесеная.

_______________

  •   Прэўлака – паўвостраў у Адрыятычным моры, вядомы як Востраў кветак. Галоўная яго адметнасць – манастыр Святога архангела Міхаіла.

СТВАРЭННЕ

І лавіла вока
Блікі сонца ўсепаглынальнага.

І лавіла сэрца
Шэпат брызу пяшчотнага.

Посмех за посмехам,
Пакінуты подыхам, – свежым, горным,
Што патананае на вуснах…

І настане лепшы свет.

МАСКАРАД

Натоўп людзей.
Ілюзіі пошук.
Абліччы пакутныя,
запазычаныя,
скураю крытыя.
З патаемных кішэняў усмешкі гэтыя.

Ілюзіяніст, кланяючыся,
Балем правіць.

            З чарнагорскай мовы пераклад Марыі КОБЕЦ