Літаратурны марафон «Святло Вялікай Перамогі». Таццяна ЦВІРКА

Па просьбах нашых шматлікіх чытачоў
літаратурны марафон
 «Святло Вялікай Перамогі»
працягвае знаёмства з гістарычнымі дакументамі і творамі пісьменнікаў Міншчыны

Таццяна ЦВІРКА

У БРОНЗЕ, У ПАМЯЦІ, У ВЕРШЫ…
Анастасіі Фамінічне Купрыянавай і ўсім савецкім матулям,
якія аддалі на алтар Айчыны сваіх дзяцей.
Манумент у Жодзіне ў гонар савецкай маці-патрыёткі. Правобразам створанага помніка
(скульптары А. Заспіцкі, I. Міско, М.Рыжанкоў, архітэктар А. Трафімчук)
стала жыхарка г. Жодзіна А. Ф.Купрыянава, маці семярых дзяцей,
пяцёра з якіх не змаглі вярнуцца дамоўз ваенных дарог.
Радасны дзень Перамогі Анастасія ФамінічнаКупрыянава сустракала адна,
а на яе стале ляжалі пахаванкі.
Міхаіл памёр ад ран у Барысаўскай турме,
Мікалай прапаў без вестак у снежні 1944 года на тэрыторыі Польшчы,
Сцяпан забіты 29 ліпеня 1944 года ў Беластоцкай вобласці Польшчы,
Уладзімір прапаў без вестак,
Пётр па-геройску загінуў, закрыўшы целам амбразуру варожага дзота 2 лістапада 1944 года
пры вызваленні Латвіі. Яму было прысвоена званне
Героя Савецкага Саюза. 
МАЦІ.
ВЕРШ-ПРЫСВЯЧЭННЕ
Мама. Матуля. Мамулечка. Маці…
Вочы заўжды ў трывозе.
Б’ецца пад сэрцам сардэчка дзіцяці –
дзевяць месяцаў носіць.
І на руках затым многа гадочкаў
няньчыць крывінку, песціць,
а ў сваіх думках дачок і сыночкаў
носіць да самай смерці…
Мама. Матуля. Мамулечка. Маці…
Вочы іскрацца пяшчотай –
бегаюць побач маленькія «шчасці»,
дапамагаюць з ахвотай.
Хлопчыкаў шэсць і дачушка Ганулька
дружна раслі-падрасталі,
разам гулялі ў лапту і бірулькі,
будучыню праракалі.
Мама. Матуля. Мамулечка. Маці…
Вочы з’ядае знямога.
Пахне палынам і воскам у хаце –
моліцца перад дарогай.
Чорная вестка. Чорнае ранне.
Чорная стужка на лёсе.
Саракавыя… Выпрабаванне
вайной па жыцці прайшлося.
Мама. Матуля. Мамулечка. Маці…
Вочы ад слёз аслеплі.
Здымкі сыночкаў пальцамі гладзіць,
употай надзею цепліць.
Сцёпка, Мікола, Мішка, Валодзя
і наймалодшы – Пеця.
У небяспечным дзеці паходзе –
усе пяцёра – па свеце…
Мама. Матуля. Мамулечка. Маці…
Вочы паперкам не вераць!
Пяць пахаванак… Нябёсаў пракляцце…
Чым яе гора змераць?
Волаты-хлопцы. Дзеткі. Сыночкі…
Не пераступяць парога…
Крык мацярынскі майскаю ноччу
салютаваў перамогу!
Мамы. Матулі. Мамулечкі. Маці…
Вочы – да дна ў чаканні.
Дзе ж вы, Валеркі, Сашы, Уладзі,
Юркі, Сяргеі, Вані?..
Колькі ж ёй трэба – пражэрлівай смерці?..
О, Усемагутны, скажы нам!
Самае страшнае гора на свеце –
Дзяцей перажыць сваіх… мамам.
Мамы. Матулі. Мамулечкі. Маці…
Вочы – у мармуры вечным…
Вам, патрыёткам, помнікі ладзім,
Нізкі паклон шлём сардэчны.
Анастасіі, Праскоўі, Марыі…
Шмат Вас – матуль-гераіняў!
Камнем магільным у смутку застылі…
Памяць пра Вас не згіне!
МАТЕРЯМ.
СТИХОТВОРЕНИЕ-ПОСВЯЩЕНИЕ
Мама. Мамулечка. Мамочка. Матерь…
Глаза тревога морозит.
Бьётся под сердцем сердечко дитяти –
девять месяцев носит.
И на руках затем много годочков
не устаёт лелеять.
А в своих мыслях дочек-сыночков
носит до самой смерти…
Мама. Мамулечка. Мамочка. Матерь…
Нежность глаза целует –
Рядом малютки! Вот оно – счастье!
Трудятся, пишут, танцуют…
Мальчиков шесть и дочурка Ганулька
дружно росли-подрастали,
вместе играли в лапту и бирюльки,
будущее предрекали.
Мама. Мамулечка. Мамочка. Матерь…
Усталость глаза съедает.
Воск и полынь… Одуряюще в хате…
Молится. Вся седая.
Чёрная весть, зорька встала, как копоть,
чёрная лента на доле…
Сороковые… Огненной пробой
по жизни прошлись войною.
Мама. Мамулечка. Мамочка. Матерь…
От плача глаза ослепли.
Снимки сыночков пальцами гладит,
втайне надежду теплит.
Стёпка, Микола, Мишка, Володя,
Петя – младшенький самый.
В очень опасном дети походе –
статны, горды, упрямы…
Мама. Мамулечка. Мамочка. Матерь…
Глаза бумажкам не верят!
Пять похоронок… Небес проклятье…
Кто её горе измерит?
Парни-герои! Детки. Сыночки…
В дом родной не приедут!
Крик материнский майскою ночью
салютовал Победу!
Мамы. Мамулечки. Мамочки. Матери.
Глаза – до дна – в ожиданье.
Где вы, Валерки, Сашеньки, Владики,
Юрки, Сергеи, Вани?..
Сколько ж ей нужно – прожорливой смерти?..
О, Всемогущий, скажи нам!
Самое страшное горе на свете –
Детей пережить своих… мамам.
Мамы. Мамулечки. Мамочки. Матери…
Глаза ваши в мраморе вечном
Ждут, что придут… Двое…Четверо… Пятеро…
Низкий поклон вам сердечный.
Анастасии, Прасковьи, Марии…
Матери-героини!
Камнем могильным в скорби застыли.
Память о Вас не сгинет!
Прэс-служба МАА СПБ